حمید الماسی نیا خبرنگار و فعال رسانه‌ای در یادداشتی نوشت: در دنیای پرآشوب امروز که تهاجم‌ها نه تنها مرزهای فیزیکی، بلکه مرزهای هویتی و باورهای تاریخی ملت‌ها را هدف قرار داده‌اند، بازخوانی حماسه خرمشهر، نه یک کنش نوستالژیک، که یک ضرورت راهبردی و تمدنی است.

وقتی از میراث فرهنگی سخن می‌گوییم، اغلب در بند تعاریف کلاسیک از بناها و آثار ملموس هستیم؛ حال آنکه خرمشهر، گنجینه‌ای از میراث ناملموس مقاومت است و جنگ ۳۹ روزه در ابتدای تهاجم دشمن، نه یک نبرد ساده، که تبلور قدرت تاب‌آوری یک ملت بود و آن ۳۹ روز، آغازی بر شکل‌گیری یک شناسنامه جدید برای شهروند ایرانی بود؛ شناسنامه‌ای که در آن ایثار نه یک انتخاب، بلکه خصیصه ذاتی میراث‌داری شد. کوچه‌پس‌کوچه‌های خرمشهر، دیوارهای زخم‌خورده مسجد جامع و هر وجب از خاکی که در آن زمان به خون مدافعان آغشته شد، امروز سند اصالت ملی ماست و حفاظت از این میراث، حفاظت از حافظه جمعی است که اگر کمرنگ شود، راه برای نفوذ روایت‌های بیگانگان باز خواهد شد.

در دهه‌های اخیر، شاهد تغییر ماهیت تهاجم‌های خارجی علیه ایران بوده‌ایم که قدرت‌هایی نظیر ایالات متحده، فراتر از ابزارهای نظامی، از ابزارهای تهاجم به حافظه بهره می‌برند که هدف آن‌ها در این مدل تهاجم، شکستن پیوند نسل جدید با حماسه‌ آزادسازی خرمشهر است و آن‌ها می‌دانند ملتی که حافظه تاریخی خود را از دست بدهد، در برابر تهاجم فرهنگی و سیاسی، خلع سلاح خواهد بود که تلاش برای تحریف دلایل جنگ، وارونه‌نمایی حقایق ایثار و القای حس ناامیدی، همه و همه بخش‌های یک پروژه‌ بزرگتر برای حذف میراث مقاومت از ذهن ایرانیان است.

تهاجم همه‌جانبه‌ غرب و در رأس آن آمریکا، طی دهه‌های گذشته تغییر فاز داده است که از جنگ سخت صدام، به جنگ‌های ترکیبی (اقتصادی، رسانه‌ای، سایبری) رسیده‌ایم که در تمام این گذار، روحِ حاکم بر مقاومت در برابر این تهاجم‌ها، همان روح سوم خرداد است.

ایران امروز، در مواجهه با فشارهای فرامنطقه‌ای، همان خرمشهری است که در محاصره بود اما تسلیم نشد و با این تفاوت که میدان نبرد، اکنون به اتاق‌های فکر، بازارهای مالی و فضای مجازی کشیده شده است و آمریکا به دنبال تحمیل این باور است که «شما نمی‌توانید»، «شما منزوی هستید» و «تاریخ شما به پایان رسیده است»، اما پاسخ ما همان پاسخ عملیات بیت‌المقدس است «ما می‌توانیم» و با این باور، میراث گران‌سنگ خرمشهر است که در تار و پود امنیت ملی ما تنیده شده و اجازه نمی‌دهد تهاجم‌های نرم دشمن به دیوار استقلال ما نفوذ کند.

امروز وظیفه نخبگان، متولیان حوزه میراث فرهنگی و رسانه‌ها، تنها بزرگداشت تقویمی سوم خرداد نیست و ما موظفیم خرمشهر را به عنوان یک «موزه زنده» از اراده ملی، به نسل‌های آتی منتقل کنیم و با مستندسازی دقیق خاطرات شفاهی، حفظ آثار باقی‌مانده از دوران مقاومت به عنوان بناهای یادمانی و تبیین پیوند میان حماسه‌های دیروز و امنیت امروز، سنگرهای جدید ما در این نبرد هویتی هستند.

خرمشهر، دژ تسخیرناپذیر حافظه تاریخی ماست و هر اندازه که دشمن در راهبرد تهاجم فرهنگی و سیاسی خود پافشاری کند، استواری این دژ بیش از پیش نمایان می‌شود که ما با تکیه بر میراث خون‌بهای شهدا و با احیای روحیه مقاومت، به جهان نشان داده‌ایم که ایران، سرزمینی نیست که با فشار خارجی از مسیر خود منحرف شود؛ چرا که ریشه‌های ما در خاک خرمشهر و در میراث ایثاری تنیده شده است که برای همیشه تاریخ، سند حقانیت و آزادگی ملت ایران باقی خواهد ماند.

خرمشهر، ترازوی سنجش غیرت ملی و حافظه جمعی ماست و تهاجم‌های خارجی، با هر ابزار و در هر سطحی که باشند، نهایتاً به سدی برخورد می‌کنند که سوم خرداد آن را ساخته است و ما با اتکا به همین میراث، در برابر هشت سال تهاجم نابرابر ایستادیم و از جنگ ۳۹ روزه عبور کردیم که امروز نیز در مواجهه با فشارهای فرامنطقه‌ای، با همان روحیه پیش می‌رویم.

سوم خرداد، روز شکرگزاری برای داشته‌های هویتی ماست و برای ما، خرمشهر یک شهر نیست؛ یک مرکز قدرت نرم است که هرگاه به آن می‌نگریم، یادمان می‌آید که «مقاومت» نه یک هزینه، که تنها راه بقا در جهان بی‌رحم سیاست بین‌الملل است.

یاد تمامی میراث‌بانان این سرزمین کهن را که با خون خود، سند آزادی را امضا کردند، گرامی می‌داریم و متعهد می‌شویم که حافظان شایسته‌ای برای این میراث گران‌سنگ باشیم.

انتهای پیام/