در کارگاه‌های کوچک و غبارآلود راز و جرگلان، صدا نه صدای ماشین‌آلات است و نه موسیقی، که صدایِ کوبش ریتمیک دست‌هاست بر توده‌های انباشته‌ی پشم. اینجا نمد، تنها یک زیرانداز یا پوششِ سنتی نیست؛ خروجی پیوند طاقت‌فرسای نیروی انسانی و طبیعت است. وقتی یک حجم آشفته از پشم خام، زیر فشار متناوب و آمیزشِ آب و صابون به بافتی یکپارچه، ضد آب و ناگسستنی بدل می‌شود، در واقع بخشی از تاریخ زیست کوچ‌نشینی ترکمن‌ها در حال بازسازی است. نمد در این خطه، نه یک کالای تزئینی، که کالبدی از مقاومت است؛ دست‌ساخته‌ای که گرمای خود را نه از الیاف مصنوعی، که از دل همین فشارهای فیزیکی کارگران ماهر وام می‌گیرد.