مجتبی گهستونی، روزنامه‌نگار و دبیر سرویس نخبگان و سمن‌های میراث آریا در یادداشتی نوشت:
در نشست رسانه‌ای قائم مقام وزیر و معاون میراث‌فرهنگی وزارت میراث‌فرهنگی گردشگری صنایع‌دستی در روز جهانی موزه و نخستین روز هفته گرامیداشت میراث‌فرهنگی، از تصویب سه سند ملی سخن به میان آمد که موضوع قابل بحثی است.
زیرا در دوران پیچیده‌ای که جامعه ایران در آن به سر می‌برد؛ دورانی که میان «جنگ دوازده روزه» و «جنگ رمضان» قرار داشت و در حالتی از «نه جنگ و نه صلح» به سر می‌برد؛ وزارت میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی با درکی عمیق از نیازهای آینده، اقدامی استراتژیک انجام داد. در این شرایط، تهیه و تصویب سه سند ملی کلیدی یعنی «سند ملی موزه‌داری»، «سند ملی صنایع‌دستی» و «سند ملی میراث‌فرهنگی» در شورای عالی انقلاب فرهنگی و دولت، نه تنها یک اقدام اداری، بلکه یک حرکت هوشمندانه برای حفظ هویت و ساختن آینده بود.

۱. سند ملی موزه‌داری:
این سند چارچوبی منسجم برای تبدیل موزه‌ها از انبارهای قدیمی به مراکز زنده آموزشی و فرهنگی ایجاد کرد. در دورانی که امنیت و ثبات اجتماعی در نوسان بود، این سند به موزه‌ها کمک کرد تا به عنوان پناهگاه‌های فرهنگی و مراکز وحدت‌بخش عمل کنند. کاربردی که این سند دارد، استانداردسازی فرآیندهای حفاظت، مرمت و نمایش آثار است تا اطمینان حاصل شود که میراث مادی کشور، حتی در شرایط بحران، از بین نمی‌رود و به درستی به نسل‌های بعد منتقل می‌شود.

۲. سند ملی صنایع‌دستی:
صنایع‌دستی در ایران، رگ‌های حیاتی اقتصاد بسیاری از خانواده‌ها، به‌ویژه در مناطق روستایی و عشایری است. این سند با تعریف راهبردهای حمایتی، بازاریابی و آموزش، به دنبال احیای این صنعت در شرایط سخت اقتصادی بود. کاربرد اصلی آن، ایجاد اشتغال پایدار، حفظ دانش بومی و تقویت اقتصاد مقاومتی در دورانی است که کشور با چالش‌های متعددی روبرو بود. این سند به هنرمندان کمک کرد تا با استانداردهای جدید و بازارهای جهانی آشنا شوند و محصولات خود را با هویت اصیل ایرانی به جهان عرضه کنند.

۳. سند ملی میراث‌فرهنگی:
این سند به عنوان نقشه‌ی راه جامع، تمام ابعاد میراث ملموس و ناملموس را پوشش می‌دهد. در شرایط «نه جنگ و نه صلح»، حفظ هویت ملی و فرهنگی اهمیت دوچندان پیدا می‌کند. این سند با تدوین سیاست‌های حفاظت از بافت‌های تاریخی، ثبت میراث ناملموس و ترویج فرهنگ بومی، به کشور کمک کرد تا در عین مواجهه با چالش‌های بیرونی، انسجام داخلی خود را حفظ کند و هویت فرهنگی‌اش را تقویت نماید.

نتیجه‌گیری:
تصویب این سه سند در آن مقطع حساس، نشان‌دهنده‌ی دیدگاه بلندمدت مسئولین آن زمان بود. آن‌ها درک کردند که حتی در میانه‌ی تنش‌ها و عدم قطعیت‌ها، سرمایه‌گذاری بر روی فرهنگ، هنر و هویت ملی، کلید بقا و پیشرفت است. این سندها امروزه همچنان به عنوان راهنماهایی ارزشمند برای حفظ و توسعه میراث‌فرهنگی ایران عمل می‌کنند و یادآور این نکته هستند که فرهنگ، در سخت‌ترین شرایط نیز می‌تواند زنده و پویا بماند.

انتهای پیام/