فرزاد شریفی مدیرکل میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی ایلام در یادداشتی نوشت: در هر خانه، دستان پرتوان مادران و بانوان خانواده با عشق و حوصله، جلوه‌هایی از هنر و مهارت را به نمایش می‌گذاشت. از بافتن قالی و گلیم و دوخت‌های سنتی گرفته تا تهیه نان‌های محلی، ساخت صنایع‌دستی و خلق آثار ساده اما ارزشمندی که بخشی از هویت فرهنگی و سبک زندگی ایرانی را شکل می‌دادند.

 خانه‌ها در آن دوران، کارگاه‌های کوچک اما پویایی بودند که در آن‌ها مفاهیمی چون صبر، خلاقیت، مسئولیت‌پذیری و ارزش‌آفرینی به نسل‌های بعد منتقل می‌شد. کودکان در کنار مادران و مادربزرگان خود، نه‌تنها مهارت‌های زندگی را می‌آموختند، بلکه با فرهنگ کار، تولید و احترام به هنر نیز آشنا می‌شدند. این پیوند عمیق میان خانواده و هنر، موجب شکل‌گیری سرمایه‌ای فرهنگی شد که امروز از آن به عنوان میراث معنوی و هویت بومی یاد می‌کنیم.

با گذشت زمان و گسترش زندگی ماشینی، بسیاری از این سنت‌های ارزشمند به حاشیه رفتند. سرعت زندگی مدرن، تغییر سبک زیست و وابستگی روزافزون به تولیدات صنعتی، باعث شد که بسیاری از خانه‌ها از فضای تولید و خلاقیت فاصله بگیرند. در حالی که در گذشته، خانه‌ها محل زایش ایده‌ها و هنرها بودند، امروزه بسیاری از این ظرفیت‌ها کمتر مورد توجه قرار می‌گیرند.

با این حال، بازگشت به مفهوم «هر خانه؛ یک کارگاه خلاقیت» به معنای بازگشت به گذشته نیست، بلکه نگاهی نو به ظرفیت‌های بی‌پایان خانواده در عصر حاضر است. خانه می‌تواند بار دیگر به فضایی برای شکوفایی استعدادها، تقویت روحیه کارآفرینی و ترویج فرهنگ تولید تبدیل شود. حتی خلق کوچک‌ترین آثار هنری و صنایع‌دستی در محیط خانواده، علاوه بر ایجاد نشاط و آرامش، می‌تواند زمینه‌ساز اشتغال خانگی، تقویت اقتصاد خانواده و حفظ میراث فرهنگی باشد.

امروزه صنایع‌دستی به عنوان یکی از مهم‌ترین جلوه‌های هویت فرهنگی و از ارکان اقتصاد خلاق، جایگاه ویژه‌ای در توسعه پایدار جوامع دارد. تجربه‌های موفق نشان داده است که بسیاری از هنرمندان و صنعتگران برجسته، فعالیت خود را از فضای خانه و با کمترین امکانات آغاز کرده‌اند. این موضوع نشان می‌دهد که خانه همچنان می‌تواند نقطه آغاز خلاقیت، نوآوری و ارزش‌آفرینی باشد.

احیای سنت‌های اصیل و بازگرداندن روح هنر به خانه‌ها، نیازمند مشارکت خانواده‌ها، حمایت نهادهای فرهنگی و تقویت فرهنگ استفاده از تولیدات بومی است. باید باور کنیم که هنر تنها در نمایشگاه‌ها و گالری‌ها معنا پیدا نمی‌کند، بلکه در ساده‌ترین لحظات زندگی و در دستان خلاق اعضای خانواده نیز متجلی می‌شود.

امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند آن هستیم که بار دیگر خانه‌هایمان را به محیطی برای آفرینش، یادگیری و انتقال ارزش‌های فرهنگی تبدیل کنیم. چرا که هر اثر کوچکی که با عشق و ذوق در خانه خلق می‌شود، تنها یک محصول نیست؛ بلکه روایتگر هویت، اصالت و پیوند عمیق نسل‌ها با فرهنگ و تمدن این سرزمین است.

هنر، میراث دستان پرتوان مادران این سرزمین است؛ میراثی که شایسته است بار دیگر در خانه‌هایمان جاری شود و هر خانه، به کارگاهی برای خلاقیت، امید و زندگی تبدیل گردد.

انتهای پیام/