به گزارش خبرنگار میراث آریا، سعید باستان‌فر، با اشاره به تحصیلات هنری و شاگردی نزد اساتیدی چون استاد امیرخانی و استاد کابلی، گفت: تخصص اصلی او خط نستعلیق است و طی سال‌های فعالیت خود به‌طور مستمر در حوزه مطالعه و بازخوانی آثار خوشنویسان بزرگ، به‌ویژه میرعماد، میرزا غلامرضا و باباشاه اصفهانی، کار کرده است.

این هنرمند با تأکید بر نقش پژوهش در خوشنویسی اظهار کرد: پژوهش در این حوزه به معنای تکرار نیست، بلکه نوعی بازخوانی مستمر و به‌روزسازی تجربه تاریخی است؛ مسیری که به گفته او باعث شده سبک خوشنویسی در طول قرن‌ها دچار تحول شود، در حالی که اصالت خود را حفظ کرده است.
باستان‌فر خلاقیت را بخش جدایی‌ناپذیر خوشنویسی دانست و افزود: تداوم تمرین، مطالعه و الهام از آثار استادان گذشته، زمینه خلق اثر تازه را فراهم می‌کند و هنرمند بدون این مسیر پژوهشی درجا خواهد زد.

او در ادامه به گستره کاربرد خوشنویسی اشاره کرد و گفت: این هنر تنها محدود به تابلوهای هنری نیست و در حوزه‌هایی مانند سرامیک، قلم‌زنی، منسوجات، طراحی فرش و حتی ساخت سازهای موسیقی نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد.

این هنرمند درباره جایگاه جهانی خوشنویسی ایرانی نیز توضیح داد: اگرچه ممکن است برخی مخاطبان خارجی توان خواندن متون را نداشته باشند، اما زیبایی بصری، ترکیب‌بندی و هارمونی رنگ و فرم باعث ارتباط هنری با اثر می‌شود.

باستان‌فر یکی از چالش‌های اصلی این حوزه را کاهش توجه به هنرهای سنتی و کم‌رنگ شدن حمایت‌های ساختاری عنوان کرد و گفت: مهم‌ترین نیاز این هنر، نه صرفاً حمایت مالی، بلکه ایجاد ارتباط میان هنرمند، سیاست‌گذار و مخاطب است.

او با اشاره به ظرفیت مجموعه‌های پژوهشی هنرهای سنتی افزود: این مراکز در واقع موزه‌های زنده هستند که اگر مورد توجه و معرفی قرار نگیرند، به تدریج از چرخه اثرگذاری خارج می‌شوند.

به گفته باستان‌فر، استمرار حیات این فضاها وابسته به حضور هنرمندان جوان، علاقه‌مندان و ارتباط فعال با جامعه هنری است.

این هنرمند در پایان تأکید کرد: مهم‌ترین مسئله امروز، دیده‌شدن این هنرها و ایجاد زمینه ارتباطی مؤثر برای انتقال تجربه نسل‌های مختلف است؛ در غیر این صورت، بخش مهمی از میراث هنری ایران در سکوت فراموش خواهد شد.

انتهای پیام/