میراثآریا - سیستان و بلوچستان، سرزمین نخل و آفتاب، امروز بیش از همیشه غرق در ماتم است. مردمان سلحشور این دیار، که همواره در آزمونهای دشوار تاریخ، وفاداری خود را به آرمانهای انقلاب با سربلندی به اثبات رساندهاند، این روزها سر از پا نمیشناسند. گویی زخمی عمیق بر پیکر کویر نشسته است؛ آنان که دل در گروِ «رهبر شهید» داشتند، حالا مردمان این دیار بیقرار و مشتاق، جادهها را به امید رسیدن به تهران و مشهد درنوردیدهاند تا در آخرین وداع، در کنار مقتدای خود باشند.
اسفندماه ۱۳۸۱، نقطه عطفی در حافظه تاریخی این سرزمین است؛ سفری که در قاب استقبال باشکوه مردم از «پدرِ ملت»، رنگ امید، همدلی و صمیمیت گرفت. آن روز، پیوندی ناگسستنی میان قلوب مردم رنجدیده این دیار و رهبری که همواره مدافع وحدت بود، شکل گرفت. امروز اما، همان مردم با چشمانی اشکبار، در سوگ همان یاری نشستهاند که امنیت ایران را در سایه همدلی اقوام و طوایف میدید.
آنچه در کلام رهبر شهید در دیدار با معتمدان و ریشسفیدان منطقه جاری بود، نه یک سخنرانی سیاسی، که ترنم برادری بود. ایشان در اسفندماه ۱۳۸۱ با معتمدان، ریش سفیدان و رؤسای قبائل و طوائف مختلف سیستان و بلوچستان ایشان تاکید کردند: همه ملت ایران برادرند و برای ساختن ایرانی «اسلامی، متحد و برخوردار از نعمات مادی و معنوی» تلاش میکنند.
ایشان، غیرت، رشادت، سلحشوری، تدین و پرهیز از اختلافات طائفهای و قومی را از جمله خصوصیات ممتاز طوائف این استان بر شمردند و افزودند: سیستانیها، بلوچها و تمام اقوام و طوائف این منطقه همچون دیگر اقوام ایرانی در سختترین میدانهای پس از پیروزی انقلاب، امتحان خوبی پس دادهاند.
داستان پیوند این مردم با رهبر شهید، به سالها پیش بازمیگردد؛ زمانی که ایرانشهر در سال ۱۳۵۶، میزبان طلبهای مبارز بود که به تبعید آمده بود. اما آن روزها، ایرانشهر هیچگاه حس غربت به خود ندید. گویی سرنوشت، این روحانی آزاده را در دل این کویر مهربان نهاده بود تا در میان مردم، زندگی کند، سیلهای ویرانگر را در کنارشان به نظاره بنشیند و دردهایشان را به جان بخرد.
رهبر شهید در آن دوران، ۲۳۷ روز را در کنار مردم منطقه زیست؛ نه به عنوان یک مهمان ناخوانده، که به عنوان پارهای از جان مردم. ایشان خود بارها گفته بودند که پس از حادثه سیل، چنان ارتباط صمیمانهای با لایههای عمیق اجتماعی شهر برقرار شد که دیوار «غربت» فرو ریخت. این انس قلبی، آنچنان عمیق بود که حتی پس از سالها و در دوران مسئولیتهای کلان نظام، دشمنان را در ناکام گذاشتن پیوند این روحانی انقلابی با مردم بلوچ مأیوس کرد.
امروز، «بیت مقام معظم رهبری» در ایرانشهر، بیش از آنکه یک بنای خشتی و قدیمی باشد، تکیهگاه عاطفی یک ملت است. این خانه، راوی روزهای سخت مبارزه است؛ جایی که دیوارهایش خاطرات دیدارهای بیآلایش مردمی و گفتوگوهای صمیمانه را در خود حبس کرده است.
این خانه، امروز به نماد هویتی ایرانشهر بدل شده و همچنان یادآور آن پیوند ناگسستنی است که زمان و مکان، هیچگاه نتوانست آن را کمرنگ کند.
ایرانشهر، که از نظر جغرافیایی دروازهی ارتباطی زاهدان به چابهار است، از سال ۵۶ هویتی فراتر یافت. بیت ساده ایشان، محفل روشنگری بود؛ جایی که در آن، خشت خشت دیوارها، شاهد بذرهای اولیه آگاهی بود که در دل این خاک پاشیده میشد. این خانه نه تنها تاریخ یک دوران، که بخشی از تاریخ مبارزات ملت ایران است که در قلب سیستان و بلوچستان تپیده است.
با گذشت دههها، بیت رهبر شهید در ایرانشهر، همواره پناهگاه معنوی مردم این خطه بوده، ولایتمداری مردم ایرانشهر در حفاظت از این مکان، نه از سر عادت، که ریشه در ارادتی دیرین دارد. این مکان، سالها میزبان آیینهای مذهبی و ملی بوده و حالا در ایام شهادت، بار دیگر به کانون جوشش احساسات پاک مردم بدل گشته است.
امروز، پس از کوچ ابدی رهبر شهید، این خانه ساده به کانون اجتماع عزاداران بدل شده، مردم با حضور در این بیت، گویی در حال تجدید میثاق با آرمانهایی هستند که ایشان در دوران تبعید، با زبان عمل به آنان آموخته بود. این حضور، نشانهای از پیوند عمیق عاطفی است؛ خانهای که هنوز بوی حضور پیر فرزانه را میدهد و در دستان پر مهر مردم، حفظ میشود.
با تمام این تفاسیر؛ سخت است دل بریدن از کسی که جان خود را فدای اعتلای ایران کرد. اما مردمان سیستان و بلوچستان، خوب میدانند که راه ایشان در پیچ تند تاریخ، تنها با وحدت و پایداری ادامه مییابد. آنان، با عزمی راسخ و چشمانی گریان، راهی وداع شدهاند تا آخرین وداع را به شکوهی به یادماندنی بدل کنند و به جهانیان نشان دهند که پیوند قلبی ملت با رهبرش، نه با رفتن جسم، که با ماندن یاد و آرمان، جاودانه باقی میماند.
بدرقه رهبر شهید، تجدید پیمان با ارزشهای اسلام و وحدت امت است
نماینده مردم سیستان و بلوچستان در مجلس خبرگان رهبری، با دعوت از تمامی اقشار مردم، اعم از شیعه و اهل سنت، برای حضور در مراسم تشییع پیکر مطهر رهبر شهید انقلاب اسلامی، اظهار کرد: بدرقه شهیدان، تنها ادای احترام به یک شخصیت نیست، بلکه تجدید پیمان با ارزشهای والای اسلام، وحدت امت و پاسداری از عزت و امنیت کشور است.
مولوی نذیراحمد سلامی با اشاره به جایگاه برجسته رهبر شهید انقلاب، وی را شخصیتی بسیار ارزشمند و در عین حال بهشدت آگاه از مقتضیات زمان دانست و بیان کرد: نگاه ایشان همواره بر شرایط و احوال داخلی و خارجی متمرکز بود و در مدیریت بحرانها و حوادث ناگهانی، ید طولی داشت.
نماینده مردم سیستان و بلوچستان در مجلس خبرگان رهبری افزود: در دوران رهبری ایشان، شاهد حوادثی بودیم که در ظاهر نظام را به سمت نابودی میبرد، اما با فراست مومنانه و تدبیری که ایشان داشتند، این بحرانها مهار و مانع از فروپاشی نظام شد.
او در ادامه به ویژگیهای شخصیتی و مأموریتی رهبر شهید پرداخت و گفت: یکی از بزرگترین دغدغههای ایشان، «وحدت امت اسلامی» بود. دیدگاه ایشان فراتر از وحدت میان شیعه و سنی در ایران بود؛ ایشان معتقد بودند تا زمانی که امت اسلامی با تمامی گرایشها و فرقههای مذهبی دست در دست هم ندهند و متحد نشوند، امکان پیروزی وجود ندارد. از این رو، ایشان در تمامی سخنرانیها تأکید داشتند که شکست دشمن در گرو تحقق این وحدت است.
او تصریح کرد: در هر مجلس و محفلی، دغدغه بزرگ ایشان دعوت امت اسلام به اتحاد در تمامی زمینهها بود تا بتوان با این اتحاد، دشمن را از صحنه خارج کرد.
مولوی سلامی افزود: افکار و اندیشه قائد شهید، همواره در خصوص تقویت وحدت امت اسلامی جاری و ساری خواهد بود و ضروری است که امت اسلامی، بیش از آب و غذا، بر حفظ آگاهانه این انسجام و وحدت تمرکز کند.
او همچنین بر ضرورت بصیرت تأکید کرد و گفت: ما باید دشمنشناس و از توطئهها و خباثتهای دشمنان آگاه باشیم؛ چرا که آنان با حربهها و ابزارهای مختلف در تلاش برای نابودی امت اسلام هستند. ما باید با شناخت دقیق ابزار دشمن، در برابر آنان ایستادگی کنیم.
نماینده مردم سیستان وبلوچستان در مجلس خبرگان رهبری با اشاره به آغاز رسمی مراسم تشییع رهبر انقلاب و حضور سران کشورها، این حضور گسترده را پیامی برای دوستان دانست و اظهار کرد: این انبوه جمعیت و عشق مردم به قائد شهید، نظام و انقلاب اسلامی را برای همیشه در برابر دشمنان بیمه میکند. وی تأکید کرد: حضور میلیونی مردم، پیامی روشن به دشمنان دارد که آنان هرگز در از بین بردن نظام و امت اسلامی موفق نخواهند شد و با دیدن این صحنهها، قطعاً مأیوس خواهند شد.
مولوی سلامی بیان کرد: این حضور باشکوه باعث خواهد شد مردم، تقویت وحدت و همگامی را دوچندان کنند و نشان دهند که افکار، اندیشه و خطمشی رهبر شهید تا همیشه زنده و جاری است.
او در بخش دیگر به نقش مردم سیستان و بلوچستان اشاره کرد و گفت: دشمنان همواره در تلاش بودهاند تا با ایجاد اختلاف، وحدت امت اسلامی را خدشهدار کنند، اما مردم بصیر ایران اسلامی، بهویژه مردم فهیم سیستان و بلوچستان، بارها ثابت کردهاند که با تمسک به آموزههای قرآن کریم و سیره پیامبر اکرم (ص)، وحدت را سرمایهای راهبردی برای عزت امت میدانند.
نماینده مردم سیستان وبلوچستان در مجلس خبرگان رهبری با تبیین علت دلبستگی جهانیان به رهبر شهید، بیان کرد: دلیل حب و علاقه آزادگان جهان به امام شهید و حضور آنان در مراسم وداع با قائد امت این است که ایشان با تمام توان، حامی مستضعفان و مظلومان بودند و همواره آنچه مورد نیاز مردم و مسلمانان بود را دنبال میکردند.
شایان ذکر است در پی حملات کور دولت جنایتپیشه آمریکا و رژیم منحوس صهیونیستی به مناطقی در محدوده خیابان پاستور و بیت رهبر معظم انقلاب اسلامی، اسوه ایمان، جهاد و مقاومت حضرت آیتالله خامنهای روز شنبه ۹ اسفند ۱۴۰۴ به فیض رفیع شهادت نائل آمدند.
خلف صالح روح خدا که در بیش از ۳۷ سال رهبری داهیانه پیشتازی و پرچمداری واقعی جبهه اسلام را عهدهدار شد و با شجاعت مثالزدنی و ایمان راسخ خود فصل نوینی از حکمرانی را در تاریخ اسلام رقم زد و تا آخرین لحظه حیات مبارک و تاریخساز خود در برابر کفر و طاغوت و استکبار راهبری امت اسلامی را عهدهدار بود.
پس از انتشار خبر شهادت امام خامنهای رهبر معظم انقلاب اسلامی حوالی ساعت پنج صبح روز یکشنبه ۱۰ اسفند ماه، خیل عظیم دوستداران امام امت پس از أقامه نماز صبح در مساجد سراسر کشور به صورت خودجوش به خیابانها آمدند و در سوگ مقتدای خود گریستند، تا نشان دهند که مسیر استقلالخواهی ملت ایران پس از رحلت امام خمینی(ره) و شهادت امام خامنهای رضواناللهعلیه زندهتر از هر زمان دیگری است و با رجعت مقتدایشان، پرچم انقلاب بر زمین نخواهد ماند، و بیرقی که پای آن خونهای عزیز زیادی ریخته شده به دشمن آمریکایی ـ صهیونی خواهد فهماند که اینجا ایران است، سرزمین دلیران.
امام خامنهای بارها و بارها در سخنان خود از آرزوی خود از شهادت گفته و در بخشی از صحبتهای خود خطاب به خانواده شهدا تاکید کرده بود که ای کاش -و این دعایی ست که از قلب ما بر میآید- ای کاش که مرگ ما هم مثل مرگ فرزندان شما باشد.
انتهای پیام/
نظر شما