رضا همتی، معاون گردشگری استان تهران در یادداشتی نوشت: در روزهایی که تهران میزبان خیل عظیم زائران و دلدادگان بود، شاهد شکل‌گیری یکی از بزرگ‌ترین جلوه‌های همبستگی اجتماعی و مشارکت مردمی در تاریخ معاصر کشور بودیم؛ مشارکتی که نه از سر تکلیف اداری و سازمانی، بلکه برخاسته از باور، ارادت و احساس مسئولیت اجتماعی شکل گرفت. هزاران نفر از مردم، فعالان اقتصادی، صاحبان کسب‌وکار، تشکل‌های مردمی، فعالین حوزه های گردشگری، صنایع‌دستی و…، با تمام توان و امکانات خود پای کار آمدند تا میزبانی شایسته‌ای از زائران این مراسم تاریخی انجام شود.

برپایی موکب‌ها، ایستگاه‌های صلواتی، مراکز پذیرایی، پایگاه‌های خدماتی، فراهم کردن محل اسکان، تأمین امکانات رفاهی، خدمات حمل‌ونقل، امدادرسانی و راهنمایی زائران، تنها بخشی از خدماتی بود که به‌صورت کاملاً خودجوش و مردمی در کنار خدمات دستگاه های خدمت رسان استان تهران ارائه شد. نکته قابل تأمل آن بود که بسیاری از این خدمات، نه با نگاه اقتصادی و منفعت‌محور، بلکه با انگیزه‌ای معنوی و از سر عشق و ارادت به یک مکتب بزرگ آقای شهید ایران انجام می‌شد؛ که خدمت‌رسانی به زائران، برای خادمان و داوطلبان، خود به یک افتخار و لذت معنوی تبدیل شده بود.

بخش خصوصی که از لحاظ مالی به دلیل آثار جنگ تحمیلی رمضان بر علیه کشور عزیزمان در شرایط خوبی نبود نیز در این میان، نقشی فراتر از یک بازیگر اقتصادی ایفا کرد. بسیاری از مجموعه‌های اقامتی، خدماتی، حمل‌ونقل، پذیرایی و فعالان اقتصادی، ظرفیت‌های خود را در اختیار زائران قرار دادند و نشان دادند که در بزنگاه‌های تاریخی و ملی، می‌توانند به‌عنوان بخشی از سرمایه اجتماعی کشور، نقشی اثرگذار و مسئولانه ایفا کنند. این همراهی، نمادی از پیوند میان اقتصاد، فرهنگ و مسئولیت اجتماعی در جامعه ایرانی بود.

آنچه در این رویداد تاریخی رخ داد، صرفاً یک تجربه موفق اجرایی نبود؛ بلکه تجلی سرمایه عظیم اجتماعی و فرهنگی ملت ایران بود. سرمایه‌ای که بر پایه اعتماد، همبستگی، مشارکت داوطلبانه و فرهنگ میزبانی ایرانی- اسلامی شکل گرفته و در بزنگاه‌های مهم تاریخی، خود را به زیباترین شکل ممکن نمایان می‌سازد.

از منظر مطالعات فرهنگی و گردشگری نیز، این تجربه ارزشمند می‌تواند به‌عنوان الگویی از «گردشگری رویداد»، «گردشگری مذهبی» و «میزبانی مردمی» مورد مطالعه و مستندسازی قرار گیرد. فرهنگ میزبانی، مهمان‌نوازی و مشارکت داوطلبانه مردم ایران، یکی از مهم‌ترین ظرفیت‌های ناملموس فرهنگی کشور است که در چنین رویدادهایی به شکلی عینی و ملموس تجلی می‌یابد.

بی‌تردید، روایت تلاش‌های خالصانه و عاشقانه مردم، داوطلبان و بخش خصوصی در میزبانی از زائران مراسم تشییع رهبر شهید جمهوری اسلامی ایران، بخشی از حافظه تاریخی و میراث معنوی این سرزمین خواهد بود؛ میراثی که نه در ساختمان‌ها و بناها، بلکه در قلب‌ها، خاطره‌ها و روایت‌های نسل‌های آینده ماندگار خواهد ماند.

انتهای پیام/