به‌گزارش خبرنگار میراث‌آریا، بهنام رحیم‌زاده امروز سه‌شنبه ۲۰ مردادماه ۱۴۰۵ با تأکید بر جایگاه صنایع‌دستی در ایجاد فرصت‌های شغلی خرد و انعطاف‌پذیر بیان کرد: صنایع‌دستی از معدود حوزه‌هایی‌ست که می‌تواند با اتکا به مهارت فردی، ظرفیت‌های بومی و سرمایه‌گذاری محدود، زمینه ورود گروه‌های مختلف جامعه به فعالیت اقتصادی را فراهم کند. با این حال، ماندگاری این اشتغال به کیفیت محصول و مهم‌تر از آن به امکان دسترسی تولیدکننده به بازار وابسته است.

معاون صنایع‌دستی آذربایجان‌شرقی ادامه داد: در بسیاری از طرح‌های اشتغال‌زایی، مرحله آموزش و تولید با جدیت دنبال می‌شود، اما زمانی که محصول تولید شد، مسئله اصلی تازه آغاز می‌شود. اینکه چه کسی آن را می‌خرد، در چه بازاری عرضه می‌شود، چگونه معرفی خواهد شد و تولیدکننده چگونه می‌تواند فروش خود را استمرار دهد. اگر برای این مرحله سازوکار مشخصی وجود نداشته باشد، مهارتی که با صرف هزینه و زمان ایجاد شده، الزاماً به درآمد تبدیل نخواهد شد.

او افزود: نگاه ما به اشتغال صنایع‌دستی باید از ایجاد توان تولید به ایجاد توان اقتصادی تغییر کند. توان اقتصادی زمانی شکل می‌گیرد که فرد بتواند محصولی متناسب با نیاز بازار تولید کند، ارزش آن را بشناسد، شیوه ارائه و عرضه آن را بداند و از مسیرهای فروش برخوردار باشد. این تفاوت، مرز میان یک دوره مهارت‌آموزی و یک شغل پایدار است.

رحیم‌زاده با اشاره به اهمیت هویت محصول گفت: صنایع‌دستی زمانی قدرت رقابت پیدا می‌کند که محصول، نشانی از خاستگاه خود داشته باشد. ماده اولیه، تکنیک، نقش، فرم، شیوه ساخت و حتی داستانی که در پس یک اثر قرار دارد، می‌تواند به آن ارزش افزوده بدهد. بنابراین تولید برای بازار گردشگری، نیازمند شناخت دقیق از ذائقه مخاطب و در عین حال حفظ ریشه‌های فرهنگی اثر است.

معاون صنایع‌دستی آذربایجان‌شرقی تصریح کرد: در اقتصاد صنایع‌دستی، ارزش یک محصول فقط از مقدار مواد اولیه یا ساعت کاری که صرف ساخت آن شده به دست نمی‌آید بخشی از ارزش در طراحی، کیفیت، اصالت، بسته‌بندی، روایت محصول و نحوه ارائه آن شکل می‌گیرد. این مؤلفه‌ها باید از مرحله آموزش به هنرجو منتقل شود تا تولیدکننده آینده، محصول را با نگاه بازار تولید کند.

رحیم‌زاده همچنین بر ضرورت پیوند صنایع‌دستی با گردشگری تأکید کرد و گفت: گردشگر یکی از مهم‌ترین مخاطبان بالقوه صنایع‌دستی است، زیرا خرید یک اثر برای او می‌تواند بخشی از تجربه سفر و یادگار مقصد باشد. از همین رو، هرجا میان مسیر گردشگری و محل عرضه صنایع‌دستی ارتباط منطقی ایجاد شود، امکان شکل‌گیری یک جریان اقتصادی دوطرفه وجود دارد. گردشگری برای صنایع‌دستی بازار ایجاد می‌کند و صنایع‌دستی نیز به مقصد، امکان عرضه بخشی از هویت فرهنگی خود را می‌دهد.

او افزود: یکی از ظرفیت‌های مهم صنایع‌دستی در حوزه اشتغال اجتماعی، قابلیت فعالیت در مقیاس‌های کوچک است. برای بسیاری از افراد، ورود به یک واحد تولیدی بزرگ یا مشاغل رسمی تمام‌وقت امکان‌پذیر نیست، اما تولید خانگی، کارگاهی و گروهی صنایع‌دستی می‌تواند مسیر متفاوتی پیش روی آنان قرار دهد.

معاون صنایع‌دستی و هنرهای سنتی آذربایجان‌شرقی تأکید کرد: برای موفقیت این رویکرد، باید میان دستگاه‌های متولی اشتغال، نهادهای حمایتی، آموزش‌دهندگان، هنرمندان، فعالان بازار و مجموعه‌های گردشگری ارتباط واقعی برقرار شود. هیچ‌یک از این حلقه‌ها به تنهایی قادر به ساختن یک بازار پایدار نیستند.

رحیم‌زاده در پایان گفت: آینده صنایع‌دستی تولیدکنندگانی هستند که بتوانند از مهارت خود درآمد مستمر به دست آورند. هر طرحی که این فاصله را کاهش دهد و تولیدکننده را به بازار واقعی متصل کند، در حقیقت به تقویت بنیان اقتصادی صنایع‌دستی و گسترش اشتغال پایدار کمک کرده است.

انتهای پیام/