به گزارش خبرنگار میراثآریا، حجتالله ایوبی در نشست تخصصی «میراث استراتژیک قلعه الموت» که به مناسبت ثبتجهانی «قلعه الموت و استحکامات وابسته به آن» در موزه ملی ایران برگزار شد، با تقدیر از پژوهشگران، کارشناسان و مدیرانی که سالها برای شناسایی، مستندسازی و آمادهسازی پروندههای ثبتجهانی ایران تلاش میکنند، این نیروهای تخصصی را سرمایه انسانی کمتر دیدهشدهای دانست که بخش مهمی از دستاوردهای ایران در عرصه جهانی مرهون تلاشهای آنان است.
او اظهار کرد: سربازانی هستند که حقیقتا گمناماند و سالهای سال در کوه و بیابان تلاش میکنند، پروندهها را آماده میکنند و حرف و حدیثهای فراوانی نیز میشنوند، اما وقتی اجلاس باشکوه برگزار میشود، حاصل آن تلاشها و رنجها دیده میشود.
پشت هر ثبتجهانی، سالها تلاش خاموش و تخصصی قرار دارد
ایوبی با اشاره به تلاشهای علی دارابی و همکاران او برای پیشبرد پروندههای میراثجهانی ایران افزود: هرچقدر آقای دکتر دارابی و همکارانشان برای این کار رنج کشیده باشند، باز هم این تلاشها ادامه خواهد داشت؛ چرا که ایران گنجهای پنهان بسیار زیادی دارد و سبکهای زندگی و آثار ارزشمندی در این کشور وجود دارد که ظرفیت جهانی شدن دارند.
رئیس امور فرهنگ، ورزش و گردشگری سازمان برنامه و بودجه کشور تاکید کرد: آنچه در صحنه بینالمللی بهعنوان یک موفقیت و یک عنوان ثبتشده دیده میشود، حاصل سالها پژوهش، مستندسازی، بررسی میدانی، کار کارشناسی و پیگیری مستمر مجموعهای از متخصصان است که بسیاری از آنها در زمان دستیابی به نتیجه نهایی کمتر دیده میشوند.
مسئله ایران انتخاب از میان یک گنجینه تمدنی است
ایوبی با تاکید بر جایگاه ویژه ایران در عرصه میراث جهانی گفت: اگر کشورهای دیگر برای ثبت جهانی باید بگردند و با زحمت یک مکان یا اثر را پیدا کنند، مشکل ما این است که کدام اثر را برای ثبت جهانی ببریم؛ چرا که میان دهها و صدها اثر ارزشمند، رقابت و مطالبه برای ثبت وجود دارد و بسیاری از آنها نیز قابلیت ثبتجهانی دارند.
او ادامه داد: واقعا اگر ایران عزیز را از فهرست کشورهای جهان کنار بگذارند، در حوزه میراثجهانی و فرهنگی اتفاق بزرگی رخ خواهد داد؛ چرا که این سرزمین تنها به میراث ملموس محدود نیست و در حوزه میراث ناملموس نیز ظرفیتهای گستردهای دارد.
وی افزود: ایران سرزمینی پر از گنجهای پنهان و داستانهای ناگفته است و باید این ظرفیت را با شناخت دقیق، برنامهریزی علمی و سیاستگذاری فرهنگی به جهانیان معرفی کرد.
سرمایه انسانی و فرهنگی ایران؛ ظرفیتی فراتر از میراث ملموس
رئیس امور فرهنگ، ورزش و گردشگری سازمان برنامه و بودجه کشور با اشاره به برنامه یونسکو برای ثبت و بزرگداشت مشاهیر اظهار کرد: در یونسکو برنامهای برای قرار گرفتن مشاهیر در فهرست تجلیل یونسکو وجود دارد که بخشی از این کار را دوستان در یونسکو انجام میدهند و من نیز افتخار داشتم در این زمینه فعالیت کنم.
او توضیح داد: هر دو سال یکبار، هر کشور میتواند دو نفر از شخصیتهای تاریخی و فرهنگی خود را که تاریخ تولد، وفات یا دوره فعالیت آنها مضربی از عدد ۵۰ است، برای قرار گرفتن در این فهرست پیشنهاد دهد و در طول آن دو سال، برنامههایی با نام یونسکو برای آنها برگزار شود.
ایوبی افزود: خوشبختانه در این زمینه بسیار خوب عمل کردهایم و از ۵۰ مورد عبور کردهایم. دانشگاه جندیشاپور نیز بهعنوان یک مکان در این فهرست قرار گرفته و شخصیتهای برجستهای همچون شیخ شهابالدین سهروردی، سعدی، حافظ و شیخ بهایی نیز در این برنامهها مورد توجه قرار گرفتهاند.
او با اشاره به ظرفیت کمنظیر ایران در حوزه مشاهیر و سرمایههای فرهنگی ادامه داد: حتی کشورهای اطراف ما تلاش کرده بودند این قطعنامه را اصلاح کنند و بگویند عدد ۵۰ زیاد است و آن را به ۲۵ کاهش دهند؛ زیرا خودشان به اندازه کافی شخصیتهایی ندارند که ۵۰ سال از تولد یا وفات آنها گذشته باشد.
رئیس امور فرهنگ، ورزش و گردشگری سازمان برنامه و بودجه کشور تاکید کرد: هنوز بسیاری از شخصیتهای برجسته و بزرگ ایرانی هستند که میتوان آنها را در این فهرستها معرفی کرد.
میراث ایران؛ ثروتی خدادادی و سرمایهای قابل تبدیل به ارزش
ایوبی این ظرفیتها را ثروتی خدادادی برای ملت ایران دانست و گفت: این ثروت خدادادی است که این مردم و این ملت دارند و برنامهها و اقداماتی مانند ثبت جهانی، این داشتهها را ارزشمندتر و شناختهشدهتر میکند.
او با بیان اینکه بخش اصلی مباحث تخصصی درباره ثبتجهانی در اجلاس یونسکو مطرح شده است، افزود: میخواهم از زاویه دیگری به این موضوع نگاه کنم و بگویم اساسا ثبت جهانی چه کاری انجام میدهد.
رئیس امور فرهنگ، ورزش و گردشگری سازمان برنامه و بودجه کشور با تشریح مفهوم «سرمایه فرهنگی» اظهار کرد: در اطراف هر فرد، هر خانواده و هر ملت، ثروتهای مادی وجود دارد که ارزش مادی و سرمایه اقتصادی دارند. اما بهتدریج در جهان، مفهوم دیگری نیز مطرح شد و از دهههای ۵۰ و ۶۰ میلادی به بعد، در کشورهای مختلف وزارتخانههای فرهنگ شکل گرفتند و سرمایه فرهنگی نیز بهعنوان یک نوع سرمایه مورد توجه قرار گرفت.
انتهای پیام/
نظر شما