محمدحسین حاجعلی نایب رئیس انجمن بومگردی استان مرکزی در یادداشتی در خصوص برندسازی در حوزه بومگردیها نوشت: اقامتگاههای بومگردی در سالهای اخیر از یک شیوه ساده برای اسکان گردشگران، به یکی از مهمترین ظرفیتهای گردشگری فرهنگی، روستایی و تجربهمحور ایران تبدیل شدهاند. با این حال، آینده این صنعت صرفاً در افزایش تعداد اقامتگاهها یا جذب گردشگر داخلی خلاصه نمیشود؛ مسیر اصلی توسعه بومگردی ایران، حرکت به سمت برندسازی حرفهای و حضور قدرتمند در بازارهای داخلی و بینالمللی است.
امروز یک اقامتگاه بومگردی موفق، صرفاً یک ساختمان سنتی با چند اتاق نیست. یک «برند» است؛ برندی که باید هویت مشخص، داستان، شخصیت، تجربه منحصربهفرد و مخاطب هدف خود را داشته باشد.
بسیاری از اقامتگاههای بومگردی کشور از ظرفیتهای طبیعی، تاریخی و فرهنگی بسیار ارزشمندی برخوردارند، اما هنوز نتوانستهاند این ظرفیت را به یک برند شناختهشده تبدیل کنند.
برندسازی به معنای انتخاب یک نام یا طراحی یک لوگو نیست؛ بلکه مجموعهای از اقدامات برای ایجاد یک تصویر مشخص و ماندگار در ذهن گردشگر است.
گردشگر باید وقتی نام یک اقامتگاه یا یک مقصد را میشنود، بلافاصله یک تجربه مشخص را به یاد بیاورد؛ تجربهای که در هیچ مقصد دیگری دقیقاً تکرار نمیشود.
این تجربه میتواند زندگی در یک خانه تاریخی، شبنشینی روستایی، غذاهای محلی، موسیقی و آیینهای بومی، کشاورزی و زندگی روستایی، رصد ستارگان، کویرگردی، کوهنوردی، غارنوردی یا مجموعهای از این تجربهها باشد.
بازار داخلی؛ از رقابت قیمتی تا رقابت بر سر تجربه
در بازار داخلی، یکی از مهمترین چالشهای بومگردیها، رقابت بر سر قیمت و امکانات ظاهری است؛ در حالی که مزیت اصلی بومگردی باید تجربهای متفاوت از زندگی و فرهنگ مقصد باشد.
یک برند قدرتمند میتواند گردشگر را از مقایسه صرف قیمتها خارج کرده و به سمت انتخاب بر اساس تجربه هدایت کند.
برای رسیدن به این هدف، اقامتگاهها باید در زمینه تولید محتوای حرفهای، داستانپردازی، عکاسی و فیلم، شبکههای اجتماعی، ارتباط با گردشگران و معرفی جاذبههای پیرامون خود سرمایهگذاری کنند.
در واقع، یک اقامتگاه نباید فقط بگوید اتاق برای اجاره دارم؛ باید بگوید: من چه تجربهای برای تو دارم که جای دیگری نمیتوانی آن را تجربه کنی؟
بازار بینالمللی؛ فرصت بزرگ بومگردی ایران
مرحله بعدی، ورود حرفهای به بازار بینالمللی است.
ایران از نظر تنوع فرهنگی، تاریخی، طبیعی و اقلیمی ظرفیت بسیار بالایی برای گردشگران خارجی دارد. زندگی روستایی، معماری سنتی، غذاهای محلی، صنایع دستی، آیینها، طبیعت، کوهستان، کویر، غارها و تجربههای ماجراجویانه، همگی میتوانند به محصولات گردشگری قابل عرضه در بازار جهانی تبدیل شوند.
اما برای ورود به این بازار، صرفاً داشتن یک اقامتگاه زیبا کافی نیست.
بومگردیهای ایران باید به سمت برندینگ چندزبانه، وبسایت و محتوای حرفهای انگلیسی و سایر زبانهای هدف، استانداردسازی خدمات، آموزش نیروی انسانی، سیستم رزرو مناسب، بازاریابی دیجیتال، همکاری با توراپراتورهای خارجی و حضور در نمایشگاهها و رویدادهای بینالمللی گردشگری حرکت کنند.
در بازار بینالمللی، گردشگر به دنبال یک اتاق نیست؛ به دنبال داستان و تجربه اصیل است.
اینجاست که بومگردی ایران میتواند مزیت بزرگی داشته باشد.
از «اقامتگاه» به «برند مقصد»
یکی از مهمترین تغییرات مورد نیاز در صنعت بومگردی، حرکت از برند کردن صرفاً اقامتگاه به سمت برندسازی مقصد است.
یعنی اقامتگاه نباید جزیرهای جدا از روستا باشد.
اقامتگاه باید با جاذبههای طبیعی، آثار تاریخی، غذاهای محلی، صنایع دستی، کشاورزی، آیینها، رویدادها و سایر ظرفیتهای منطقه پیوند بخورد و یک بسته کامل گردشگری ایجاد کند.
در چنین مدلی، گردشگر برای یک شب اقامت وارد روستا نمیشود؛ بلکه برای تجربه یک مقصد سفر میکند.
غار کهک دلیجان؛ نمونهای از تبدیل ظرفیت طبیعی به برند گردشگری
در این میان، غار کهک دلیجان میتواند نمونهای قابل توجه از این رویکرد باشد.
غار کهک تنها یک جاذبه طبیعی نیست؛ بلکه با ورود هدفمند دهیاری به حوزه گردشگری، تلاش شده است این ظرفیت به یک برند خاص در گردشگری ماجراجویانه و تجربه حضور در اعماق زمین تبدیل شود.
تجربه ورود به غار، کشف دنیای زیرزمینی، مشاهده سازندهای آهکی و مواجهه با فضای متفاوت و هیجانانگیز غار، محصولی گردشگری ایجاد میکند که با یک بازدید معمولی از یک بنای تاریخی یا طبیعت متفاوت است.
این یعنی تبدیل یک «جاذبه» به یک «تجربه» و سپس تبدیل آن تجربه به یک «برند».
وقتی این تجربه در کنار اقامتگاههای بومگردی، طبیعت کوهستانی، گردشگری نجومی، بناهای تاریخی، فرهنگ و غذاهای محلی کهک قرار میگیرد، ظرفیت شکلگیری یک برند مقصد منحصربهفرد ایجاد میشود.
کهک میتواند به گردشگر داخلی بگوید: ینجا فقط برای اقامت نمیآیی؛ اینجا قرار است تجربه کنی و به گردشگر خارجی نیز میتوان چنین پیامی ارائه کرد: یک روستای تاریخی در ایران، اقامت در خانهای بومی و سفری ماجراجویانه به اعماق زمین.
آینده بومگردی ایران؛ برندهایی با قابلیت جهانی شدن
اگر قرار است بومگردی ایران از یک فعالیت محلی به یک صنعت قدرتمند گردشگری تبدیل شود، باید نگاه ما از «تعداد اقامتگاهها» به سمت کیفیت برندها و تجربههایی که خلق میکنند تغییر کند. هر اقامتگاه باید داستان خودش را پیدا کند. هر روستا باید هویت گردشگری خودش را تعریف کند. هر جاذبه باید به یک تجربه تبدیل شودو مجموعه این تجربهها باید در قالب برندهای قدرتمند ایرانی به بازار داخلی و سپس بازار جهانی معرفی شوند.
در این مسیر، انجمنهای بومگردی میتوانند نقش مهمی در آموزش، استانداردسازی، برندسازی مشترک، بازاریابی، شبکهسازی میان اقامتگاهها و ایجاد ارتباط با بازارهای بینالمللی ایفا کنند.
آینده بومگردی ایران، فقط ساختن اقامتگاههای بیشتر نیست؛ ساختن برندهای ماندگار است.
برندهایی که گردشگر ایرانی برای تجربه دوباره آنها سفر کند و گردشگر خارجی، آنها را به عنوان بخشی از تصویر واقعی و اصیل ایران بشناسد.
ایران برای حضور در بازار جهانی گردشگری، فقط به هتلهای بزرگ نیاز ندارد؛ گاهی یک خانه قدیمی، یک غذای محلی، یک روستای تاریخی، یک آسمان پرستاره و حتی یک غار در دل کوه میتواند روایت قدرتمندی از ایران برای جهان داشته باشد.
برندسازی، همان پلی است که این روایتهای محلی را به بازارهای بزرگ داخلی و بینالمللی متصل میکند.
انتهای پیام/
نظر شما