بهگزارش خبرنگار میراثآریا، سلیم محمدی روز جمعه ۱۳ شهریورماه ۱۴۰۵ اظهار کرد: پس از برداشت خاک از معدن پارو در هفته نخست شهریورماه و همزمان با موسم پاویز، جمعی از زنان و دختران جامعه محلی با حضور در دفتر سازمان مردمنهاد توسعه و عمران روستایی بهده، فرآیند آمادهسازی و ساخت ظروف سفالی را آغاز کردند.
او افزود: این فعالیت با نظارت کهنسالان حامل دانش بومی «چارو» انجام شد تا ضمن تولید و آمادهسازی سفالها برای مراحل بعد، زمینه انتقال عملی این دانش و مهارت سنتی به نسلهای جوان نیز فراهم شود.
معاون گردشگری هرمزگان عنوان کرد: یکی از جلوههای ارزشمند این پیشرویداد، حضور کودکان و نوجوانان و علاقهمندی آنان به فراگیری این مهارت از نسلهای پیشین بود؛ بهگونهای که بیبی فرخنده، از چهرههای شناختهشده و میراثبان دانش بومی سفالگری بهده، در کنار نسل جدید به آموزش و انتقال این میراث پرداخت.
محمدی با بیان اینکه احیای میراث ناملموس بدون مشارکت جامعه محلی امکانپذیر نیست، گفت: مشارکت مستقیم زنان، سالمندان، کودکان و نوجوانان روستا در فرآیند «چارو» نشان میدهد که ظرفیتهای فرهنگی و تاریخی جوامع محلی میتواند به بستری برای انتقال دانش بیننسلی و در عین حال توسعه گردشگری فرهنگی تبدیل شود.
او بیان کرد: سفالهای آمادهشده طی یک ماه آینده توسط بانوان هنرمند در محوطه خانهها و پشتبامها در معرض نور مستقیم خورشید قرار میگیرند تا خشک شوند و پس از آن، مرحله برپایی کوره روباز و دایرهایشکل «چارو» اجرا خواهد شد.
معاون گردشگری ادارهکل میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی هرمزگان افزود: این آیین روزهای ۱۵ و ۱۶ مهرماه ۱۴۰۵ با حضور مردم، علاقهمندان و گردشگران برگزار خواهد شد و بخشی از فرآیند سنتی سفالگری منطقه در قالب یک رویداد فرهنگی و گردشگری به نمایش گذاشته خواهد شد.
محمدی با اشاره به ثبت این رویداد در فهرست رویدادهای گردشگری کشور گفت: بر اساس برنامهریزی انجامشده، همزمان با این رویداد، کارناوال و فستیوال آیینی به مناسبت جشن باستانی مهرگان در مرکز دهستان مهرگان شهرستان پارسیان برگزار میشود.
او خاطرنشان کرد: برگزاری این رویداد فرصتی برای بازشناسی و معرفی میراث فرهنگی و ظرفیتهای گردشگری روستای بهده و منطقه مهرگان است و میتواند با تکیه بر مشارکت جامعه محلی، به احیای یکی از میراثهای در معرض فراموشی و رونق گردشگری فرهنگی منطقه کمک کند.
معاون گردشگری هرمزگان تأکید کرد: هدف از برگزاری «چارو» صرفاً اجرای یک آیین نیست، بلکه تلاش میشود با احیای فرآیند سنتی سفالگری، دانش بومی زنان منطقه حفظ و به نسلهای آینده منتقل شود و این میراث کهن، پس از حدود نیمقرن فراموشی و کمرونقی، بار دیگر در زندگی فرهنگی و اجتماعی جامعه محلی جایگاه خود را پیدا کند.
انتهای پیام/

نظر شما