حسین ایزدی مدیرکل میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی مازندران در یادداشتی به مناسبت روز شعر و ادب فارسی و بزرگداشت استاد شهریار نوشت: ۲۷شهریور، روز شعر و ادب فارسی، با نام و یاد استاد سیدمحمدحسین بهجت تبریزی، شهریار، گره خورده است؛ شاعری که شعرش تنها در مرزهای ادبیات باقی نماند و توانست با زبان مردم، فرهنگ، هویت و احساسات جامعه پیوندی عمیق برقرار کند. انتخاب سالروز درگذشت شهریار به عنوان روز شعر و ادب فارسی، فرصتی است برای ادای احترام به جایگاه او و در عین حال، توجه دوباره به گنجینه گسترده شعر و ادب فارسی و نقشی که این میراث در معرفی فرهنگ ایران دارد.

شهریار از آن دست شاعرانی است که نامش با یک جغرافیا پیوند خورده است. تبریز و آذربایجان در شعر و زندگی او حضوری پررنگ دارند و همین پیوند میان «شاعر و سرزمین» نشان می‌دهد که ادبیات چگونه می‌تواند به هویت فرهنگی یک مکان معنا ببخشد. امروز وقتی از شهریار سخن می‌گوییم، بخشی از روایت فرهنگی آذربایجان، تبریز و فرهنگ مردم آن نیز در ذهن مخاطب شکل می‌گیرد.

این پیوند میان ادبیات و جغرافیا، می‌تواند برای گردشگری نیز الهام‌بخش باشد. امروزه گردشگری فقط دیدن یک جاذبه یا ظرفیت گردشگری نیست؛ شناخت روایت‌ها و شخصیت‌هایی که به یک سرزمین هویت داده‌اند نیز بخشی از علاقمندی‌های گردشگران در سفر است. که شاعران و نویسندگان بزرگ هر منطقه می‌توانند در شکل‌گیری همین روایت و محصول گردشگری نقش داشته باشند.

مازندران نیز از این منظر ظرفیت‌های قابل توجهی دارد. اگر شهریار بخشی از روایت ادبی تبریز و آذربایجان است، در مازندران نیز می‌توان از چهره‌هایی سخن گفت که نام و آثارشان با این سرزمین پیوند خورده است و جایگاه قابل اعتنایی در ادبیات فارسی ایران دارد در صدر این نام‌ها، نیما یوشیج قرار دارد؛ شاعری که یوش و مازندران بخشی جدایی‌ناپذیر از روایت زندگی و هویت ادبی اوست و نامش جایگاهی ماندگار در تاریخ شعر معاصر فارسی دارد.

یوش می‌تواند برای مازندران همان نقطه‌ای باشد که ادبیات، جغرافیا، طبیعت و گردشگری در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند. خانه نیما، زادگاه او، طبیعت منطقه و روایت زندگی و شعرش، ظرفیت آن را دارد که در قالب یک تجربه گردشگری ادبی برای علاقه‌مندان فرهنگ و ادبیات معرفی شود. گردشگر در این مقصد فقط یک خانه یا روستا را نمی‌بیند؛ بلکه با بخشی از تاریخ شعر معاصر ایران و محیطی که نیما در آن زیسته است، ارتباط برقرار می‌کند.

صدالبته که نیما به‌عنوان پدر شعر نو فارس جایگاه ویژه‌ای نه فقط در مازندران که ادبیات پارسی ایران دارد اما ظرفیت‌های مازندران تنها به این شاعر صاحب نام خلاصه نمی‌شود، شاعران، نویسندگان، پژوهشگران و چهره‌های فرهنگی استان نظیر طالب آملی، امیر پازواری، پرویز خانلری سلمان هراتی در کنار زبان و گویش مازندرانی، اشعار، ترانه‌ها، افسانه‌ها و روایت‌های شفاهی، مجموعه‌ای از میراث ناملموس را شکل داده‌اند که می‌تواند به عنوان یک محصول گردشگری ادبی شناسایی و معرفی شود.

خوشبختانه چندی است ایجاد و تقویت خانه‌موزه‌های ادبی، برگزاری رویدادهای فرهنگی، تولید محتوای گردشگری، معرفی زادگاه‌ها و مکان‌های مرتبط با مفاخر ادبی و پیوند دادن این مکان‌ها با جاذبه‌های طبیعی، تاریخی و فرهنگی استان مورد توجه قرار گرفته اما زمانی به محصول گردشگری ادبی تبدیل می‌شود که دستمایه یک مسیر یا مقصد گردشگری باشد.

صدالبته که روز شعر و ادب فارسی، فرصتی برای گرامیداشت شهریار و همه شاعران و ادیبان ایران است؛ اما در عین حال می‌تواند تلنگری باشد برای اینکه از خود بپرسیم چگونه می‌توان این میراث ارزشمند را از کتابخانه‌ها و محافل ادبی به عرصه عمومی جامعه آورد و آن را به تجربه‌ای فرهنگی برای مردم و گردشگران تبدیل کرد. 

یقینا روز شعر و ادب فارسی، بهانه‌ای برای یادآوری یک حقیقت بزرگ‌تراست که ادبیات بخشی از جغرافیای فرهنگی ایران است و هر جا که شعر و روایت با یک سرزمین پیوند می‌خورد امکان خلق یک تجربه گردشگری فرهنگی شکل می‌گیرد. مازندران هم سرزمینی است که طبیعت و فرهنگ در آن در هم تنیده‌اند و شعر و ادبیات می‌تواند زبان روایت این پیوند باشد.باید بتوانیم این ظرفیت را بشناسیم، ثبت کنیم، روایت کنیم و در مسیر توسعه گردشگری فرهنگی و ادبی خود به کار گیریم.

انتهای پیام/