جلیل گلشن در گفت‌وگو با خبرنگار میراث‌آریا در واکاوی مفهوم «گردشگری هنری»، گردشگری را فرآیندی تمدن‌ساز دانست که از رهگذر پیوند میان هنر، صنایع‌دستی و تاریخ شکل می‌گیرد. 

وی در تعریف مقوله «اثر تاریخی» گفت: ملاک ارزش‌گذاری یک اثر، اصالت هویت و غنای فرهنگی نهفته در آن است. بازدید از اماکنی نظیر خانه-موزه‌های دانشمندان و مفاخر ملی، همچون پروفسور حسابی، نوعی الهام‌گیری از سبک زندگی نخبگانی است که می‌تواند در زندگی شخصی و حرفه‌ای گردشگر، منشا تحول و الگوپذیری باشد.

این چهره ماندگار میراث‌فرهنگی، صنایع‌دستی و هنرهای سنتی را به مثابه «زبان بی‌زبانی» دانست که اقلیم، اقلیم‌شناسی و تمدن سرزمین ایران را روایت می‌کنند. 

او در این باره افزود: نقش‌مایه‌های فرش‌های ایرانی و سفالینه‌هایی نظیر آثار چشمه‌علی، گزارشگران دقیق شرایط زیستی، سیر تاریخی اقلیم و هویت جغرافیایی آن منطقه‌اند. گردشگر با خرید این آثار، شناسنامه‌ای از فرهنگ و هویت جامعه میزبان را به همراه می‌برد که هر یک روایتی از زیست‌بوم ایران‌زمین است.

گلشن در بخش پایانی سخنان خود با تاکید بر گذار از اقتصاد صرف به «تجربه انسانی»، تصریح کرد: گردشگری واقعی، بستری برای آموختن است. هنگامی که گردشگر به تماشای بناها یا هنرهای اصیل می‌نشیند، در واقع در حال خوانش کتاب تاریخ و فرهنگ است. اگر گردشگری فرهنگی بتواند این پل ارتباطی میان مخاطب و الگوهای تمدنی ایجاد کند، آنگاه این صنعت از یک فعالیت اقتصادی به یک تجربه زیسته انسانی و فرهنگی با ماندگاری طولانی‌مدت بدل خواهد شد.

انتهای پیام/