مجتبی گهستونی، روزنامه‌نگار و دبیر سرویس نخبگان و سمن‌های میراث آریا در یادداشتی نوشت: گردشگری روستایی زمانی معنا پیدا می‌کند که مقصد فقط یک منظره زیبا برای تماشا نباشد؛ بلکه فرصتی برای لمس زندگی، شناخت فرهنگ، تجربه طبیعت و گفت‌وگو با مردمی باشد که خود بخشی از جاذبه مقصد هستند. روستای گردشگری علوه در شهرستان کارون از توابع استان خوزستان را می‌توان نمونه‌ای از همین نگاه دانست؛ روستایی که در آن زمین، کشاورزی، میراث بومی و مهمان‌نوازی در کنار هم قرار گرفته‌اند و آرام‌آرام به یک ظرفیت گردشگری تبدیل می‌شوند.

علوه جایی است که هنوز می‌توان ردپای زندگی گذشته را در کنار زندگی امروز دید. مضیف گلی و اشیای قدیمی، تنها عناصر تزئینی نیستند؛ بخشی از حافظه و هویت روستا هستند و می‌توانند برای گردشگری فرهنگی و تجربه سبک زندگی بومی مورد استفاده قرار گیرند. حضور در مضیف، شنیدن روایت‌های مردم محلی و تماشای ابزار و اشیایی که روزگاری در زندگی روزمره کاربرد داشته‌اند، تجربه‌ای متفاوت از یک بازدید معمولی ایجاد می‌کند.

در سوی دیگر، طبیعت و کشاورزی علوه قرار دارد؛ جایی که نخلستان‌ها چشم‌انداز روستا را شکل داده‌اند و زمین در فصل‌های مختلف، محصول و رنگ تازه‌ای به خود می‌گیرد. مزرعه چای ترش در کنار درختانی همچون کنار، لیمو، سیب، سپستان، توت و مورینگا، بخشی از تنوع گیاهی علوه را نشان می‌دهد. حنا نیز در کنار محصولاتی مانند گوجه، خیار چمبر، لوبیا، کنجد، ماش و بامیه، تصویری از یک روستای زنده و تولیدکننده ارائه می‌کند.

همین تنوع می‌تواند روستای علوه را به مقصدی برای گردشگری کشاورزی تبدیل کند؛ گردشگری‌ای که در آن مسافر فقط تماشاگر نیست، بلکه با زمین و محصول و شیوه زندگی کشاورزان آشنا می‌شود. در واقع، یکی از جذابیت‌های علوه این است که ظرفیت‌های آن محدود به یک فصل نیست و در طول سال می‌توان برای بازدید از بخشی از محصولات و فعالیت‌های کشاورزی روستا برنامه‌ریزی کرد.

نشانه امیدوارکننده این مسیر، حضور تورهای گردشگری از شهرهای مختلف در روزهای گذشته است. این اتفاق را می‌توان نشانه‌ای از شکل‌گیری تقاضا برای تجربه متفاوتی از سفر در نزدیکی اهواز و شهرستان کارون دانست؛ تجربه‌ای که به جای مقصدهای پرتکرار، روستا و زندگی واقعی مردم را در مرکز توجه قرار می‌دهد.

اما استقبال تورها، پایان راه نیست؛ بلکه می‌تواند آغاز یک مسیر جدی‌تر باشد. اگر روستای علوه قرار است به یک مقصد پایدار گردشگری تبدیل شود، باید میان ظرفیت‌های مختلف آن پیوند ایجاد شود: مضیف، اشیای قدیمی، نخلستان، مزرعه، محصولات کشاورزی، خوراک محلی، رودخانه کارون و روایت‌های مردم روستا باید در قالب یک بسته تجربه گردشگری کنار هم قرار گیرند.

حتی می‌توان برای علوه تقویم گردشگری تعریف کرد؛ به این معنا که هر فصل و هر محصول، بخشی از روایت مقصد باشد. گردشگر بداند چه زمانی برای دیدن نخلستان، چه زمانی برای تجربه محصولات کشاورزی و چه زمانی برای حضور در برنامه‌های فرهنگی و روستایی به علوه سفر کند.

در این میان، مهم‌ترین موضوع آن است که گردشگری باید برای مردم علوه نیز منفعت ایجاد کند. فروش محصولات روستا، عرضه خوراک‌های محلی، صنایع‌دستی و محصولات کشاورزی، راهنمایی گردشگران توسط جوانان محلی و ایجاد فضاهای پذیرایی و اقامتی کوچک می‌تواند گردشگری را از یک بازدید کوتاه به یک فعالیت اقتصادی برای جامعه محلی تبدیل کند.

روستای علوه امروز بیش از آنکه به تبلیغ یک جاذبه نیاز داشته باشد، به روایت منسجم از خودش نیاز دارد. روایتی که بگوید چرا گردشگر باید به این روستا سفر کند و وقتی به آنجا رسید، چه تجربه‌ای انتظارش را می‌کشد.

امید گردشگری در علوه از همین نقطه آغاز شده است؛ از زمینی که هنوز محصول می‌دهد، از نخلستانی که هنوز زندگی در آن جریان دارد، از مضیفی که هنوز می‌تواند میزبان باشد و از مردمی که می‌خواهند روستایشان دیده شود.

علوه می‌تواند ثابت کند که گردشگری فقط در بناهای تاریخی بزرگ یا جاذبه‌های مشهور خلاصه نمی‌شود؛ گاهی یک روستای زنده، با خاک، نخل، محصول، خاطره و مهمان‌نوازی مردمش، خود یک مقصد گردشگری است.

انتهای پیام/