شهرام حیدریان، کارگردان مستند «شیدوَر»، در گفت‌وگو با خبرنگار میراث‌آریا درباره شکل‌گیری این اثر گفت: سال‌ها در جزایر جنوب مستندسازی کرده‌ام و جزیره شیدور به دلیل موقعیت خاصش برایم جذاب بود؛ جزیره‌ای خالی از سکنه و بدون هیچ سازه‌ای که در واقع یک تپه مرجانی است. شیدور به جزیره لاوان نزدیک است و من پیش از این در لاوان کار کرده و به آنجا رفته بودم. وقتی شیدور را دیدم، تصمیم گرفتم این موقعیت را دنبال کنم و در چند فصل به جزیره رفت‌وآمد داشتم.
کارگردان «جبران خلیل جبران» درباره شکل‌گیری روایت فیلم توضیح داد: در فصل‌های مختلف و با توجه به موقعیت‌های متفاوت جزیره تصویربرداری کردم. شیدور زیستگاه لاک‌پشت‌های پوزه‌عقابی است که برای تخم‌گذاری به این منطقه می‌آیند. یکی از ویژگی‌هایی که از ابتدا توجهم را جلب کرد، بادهای جزیره بود. در جنوب، هر باد نام خودش را دارد، از مسیر مشخصی می‌وزد و ویژگی خاصی با خود می‌آورد.
کارگردان «تنگه هرمز» ادامه داد: من هم از همین ویژگی برای روایت فیلم استفاده کردم و روایت را به سمت بادها و ساکنان جزیره بردم؛ پرنده‌ها و لاک‌پشت‌ها در این میان بخشی از روایت شدند. غلامحسین ساعدی هم کتابی با عنوان «اهل هوا» دارد و من با توجه به شناختی که از ادبیات داشتم، از این شیوه روایی بهره گرفتم.
حیدریان درباره دشواری‌های تولید این مستند گفت: یکی از مهم‌ترین چالش‌ها، رسیدن به جزیره بود. برای رفتن به شیدور باید مسیر هوایی یا دریایی را طی می‌کردیم و از طرف دیگر، جزیره مسکونی نیست و به جز یک فانوس دریایی، سازه دیگری در آن وجود ندارد؛ بنابراین امکان اقامت هم فراهم نیست.
کارگردان «جنگ ساز» افزود: رفت‌وآمد به جزیره به شرایط جوی وابسته بود و تغییرات آب‌وهوا گاهی باعث توقف حرکت قایق‌ها می‌شد. شیدور حدود هشت ماه از سال گرمای شدید و رطوبت بالایی دارد و کار کردن در چنین شرایطی دشوار است. از آنجا که می‌خواستم چهار فصل و تغییرات جزیره در ماه‌های مختلف سال را ثبت کنم، طی چند سال به شیدور رفت‌وآمد داشتم.
کارگردان «مشعل المپیک» درباره نمایش «شیدور» گفت: طبیعی است فیلمی که کمتر معرفی و تبلیغ شود، فرصت کمتری برای دیده شدن پیدا می‌کند. دغدغه اصلی من حضور فیلم در جشنواره سینماحقیقت بود، اما به دلیل برخی مقررات، این اتفاق نیفتاد. در مقطعی پیشنهاد شد فیلم کوتاه‌تر شود و در بخش دیگری نمایش داده شود، اما در نهایت فرصت حضور در جشنواره فراهم نشد؛ اتفاقی که با توجه به سال‌ها زمان صرف‌شده برای تولید فیلم، برایم قابل توجه بود.
کارگردان انیمیشن «دوست من خرمگس» درباره ادامه همکاری با مرکز هم گفت: در این سال‌ها شرایط و رویکردهای مدیریتی تغییر کرده و این موضوع بر روند همکاری‌ها تأثیر گذاشته است. من هم در مقطعی ترجیح دادم بخشی از فعالیت‌هایم را به صورت مستقل ادامه دهم.
حیدریان درباره نمایش آنلاین «شیدور» هم توضیح داد: برای من مهم است که فیلمساز به عنوان صاحب اثر، در جریان نمایش آنلاین فیلم قرار داشته باشد. از آنجا که در تهیه‌کنندگی فیلم هم مشارکت دارم، اطلاع از نحوه نمایش و سهم حاصل از آن اهمیت دارد و امیدوارم این روند با مشارکت بیشتر صاحبان آثار دنبال شود.
او با اشاره به همکاری‌های خود با مرکز در دوره‌های گذشته گفت: در دوره‌های قبلی، آثار مختلفی با همکاری مرکز تولید کردم که برخی از آنها موفق به دریافت جوایز شدند و تعدادی هم در خارج از کشور ساخته شد. با تغییر شرایط، همکاری‌ها کمتر شد و فعالیت مستقل را دنبال کردم. امیدوارم در آینده فرصت همکاری دوباره فراهم شود.
حیدریان در پایان با اشاره به کارنامه خود در مرکز گفت: آثاری مانند «جبران خلیل جبران»، «تنگه هرمز»، «مشعل المپیک»، «جنگ ساز»، «دوست من خرمگس» و «لبنان، سرزمین جنگ و صلح» بخشی از مسیر کاری من در مرکز هستند. امیدوارم این کارنامه مورد توجه قرار گیرد و زمینه برای ادامه همکاری در آینده فراهم شود.
«شیدور» تولید مرکز گسترش سینمای مستند، تجربی و پویانمایی است.
انتهای پیام/
نظر شما