جلیل جباری در گفت و گو با خبرنگار میراث آریا با اشاره به اقدامات قابل تقدیر وزارت میراث‌فرهنگی در توجه به تاریخ شفاهی، گفت: تاریخ شفاهی یکی از ارزشمندترین ابزارها برای حفظ و انتقال بخش مهمی از حافظه تاریخی جامعه است؛ چراکه بسیاری از تجربه‌ها، روایت‌ها، سنت‌ها و رویدادهای اثرگذار در گذر زمان، در سینه افراد و نسل‌های گذشته باقی مانده‌اند و ثبت آن‌ها می‌تواند از فراموشی این سرمایه‌های ارزشمند جلوگیری کند.

مدیرکل میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی استان اردبیل افزود: ثبت تاریخ شفاهی فرصتی فراهم می‌کند تا تجربه‌ها، دانش و آموخته‌های پیشینیان به نسل‌های آینده منتقل شود و آیندگان بتوانند با شناخت دقیق‌تر از مسیر طی‌شده، اقدامات انجام‌شده و چالش‌های پشت سر گذاشته‌شده، درک عمیق‌تری از گذشته خود داشته باشند.

او با اشاره به نقش تاریخ شفاهی در پاسداشت تلاش‌ها و اقدامات گذشتگان تصریح کرد: بسیاری از اقدامات ارزشمند فرهنگی، اجتماعی و تاریخی که در شکل‌گیری و توسعه جوامع نقش داشته‌اند، ممکن است در اسناد رسمی بازتاب کافی نداشته باشند. تاریخ شفاهی این امکان را فراهم می‌کند تا روایت افرادی که خود شاهد رویدادها بوده‌اند یا در شکل‌گیری آن‌ها نقش داشته‌اند، ثبت و به‌عنوان بخشی از میراث معنوی و تاریخی جامعه حفظ شود.

جباری همچنین با تاکید بر اهمیت این موضوع در صیانت از آداب‌ورسوم و فرهنگ بومی بیان کرد: سنت‌ها، آیین‌ها، شیوه‌های زندگی، باورها و مهارت‌های نسل‌های گذشته، بخش مهمی از هویت فرهنگی هر منطقه را تشکیل می‌دهند. ثبت روایت‌های شفاهی بزرگان، پیشکسوتان و افراد آگاه به فرهنگ بومی می‌تواند به حفظ این میراث ارزشمند کمک کند و زمینه انتقال آن به نسل‌های جدید را فراهم سازد.

مدیرکل میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی استان اردبیل خاطرنشان کرد: شناخت گذشته، یکی از پایه‌های اصلی شکل‌گیری هویت در نسل‌های آینده است. زمانی که نسل جوان با تاریخ، ریشه‌ها، تجربه‌ها و داشته‌های فرهنگی جامعه خود آشنا شود، زمینه تعلق خاطر بیشتر به سرزمین، تقویت هویت فرهنگی و درک مسئولیت خود در قبال حفظ و انتقال این میراث به نسل‌های بعدی فراهم می‌شود.

او در پایان بر ضرورت توجه جدی به گردآوری، ثبت و مستندسازی روایت‌های شفاهی تاکید کرد و گفت: تاریخ شفاهی تنها بازگویی خاطرات گذشته نیست، بلکه تلاشی هدفمند برای حفظ حافظه جمعی، پاسداشت سرمایه‌های انسانی و فرهنگی و انتقال میراث ناملموس جامعه به آیندگان است؛ ازاین‌رو، شناسایی راویان، گفت‌وگو با پیشکسوتان و ثبت دقیق روایت‌های آنان باید به‌عنوان بخشی از فرایند صیانت از میراث فرهنگی مورد توجه قرار گیرد.

انتهای پیام/