محمدخلیل محمودی، کارشناس ارشد باستان‌شناسی و مدیر داخلی مجموعه میراث جهانی بیشاپور در یادداشتی نوشت: خندق به حفره‌ای خطی، عریض و اغلب عمیق گفته می‌شود که پیرامون یک مرکز جمعیتی، قلعه یا سایت حکومتی حفر می‌شود. مانعی مصنوعی با هدف ایجاد جدایی فیزیکی میان مهاجم و دیوارهای دفاعی، و در تعریفی دیگر، صیانت از حریم است.

بر پایه پژوهش‌های صورت‌گرفته، سابقه حفر خندق به تمدن‌های بین‌النهرین و مصر باستان بازمی‌گردد که به‌تدریج به یک استاندارد شهرسازی دفاعی تبدیل شد. حفر آن مستلزم تکنیک‌های مهندسی ویژه‌ای چون شیب‌بندی، مدیریت خاک‌برداری، و زهکشی و دفع آب بود؛ به این ترتیب خندق هم‌زمان امنیت شهر را تضمین می‌کرد و هم منابع آبی را مدیریت می‌نمودسازه‌ای چندمنظوره که در آن هنر مهندسی، پدافند نظامی، و دانش مدیریت آب در هم تنیده شده بود.

اگر دیوارهای بلند بیشاپور را زبان آشکار قدرت ساسانی بدانیم، خندق این شهر زبان پنهان و هوشمندانه دفاع است؛ عنصری که کمتر دیده می‌شود اما نقشی تعیین‌کننده در بقای شهر ایفا می‌کرد. برخلاف کوه و رودخانه که موهبت‌های طبیعی بودند، خندق تنها سازه‌ای در این مجموعه است که تماماً حاصل اراده و محاسبه انسانی است؛ سطری که معماران ساسانی خود بر زمین نوشتند تا آنچه را طبیعت ناقص گذاشته بود تکمیل کنند.

 شهر بیشاپور بر پایه پلانی مستطیل‌شکل بنا شده که هر ضلع آن مأموریتی دفاعی متفاوت بر عهده داشت: در حالی که سمت شمال‌شرقی توسط کوه و سمت شمال‌غربی توسط رودخانه—دو عارضه طبیعی—محافظت می‌شد، اضلاع جنوب‌غربی و جنوب‌شرقی به‌وسیله خندقی که یک ساختار کاملاً دست‌ساز و دفاعی بود، تکمیل گردید. این تقسیم‌بندی نشان می‌دهد معماران بیشاپور نه‌تنها به دفاع می‌اندیشیدند، بلکه با ذهنی مهندسی از هر عارضه طبیعی موجود بهره می‌بردند و تنها در نقاطی که طبیعت خالی از حفاظ بود، دست به ساخت‌وساز می‌زدند.

خندق شهر با مقطعی به شکل حرف U در امتداد اضلاع جنوبی و شرقی احداث شده، از شمال‌شرقی شهر و در نزدیکی قلعه دختر آغاز می‌شود، و پس از عبور از ضلع شرقی و جنوبی، در ضلع غربی به پایان می‌رسد. این طراحی زنجیره‌ای پیوسته از موانع طبیعی و مصنوعی را شکل می‌داد که عملاً هیچ گریزگاهی برای مهاجم باقی نمی‌گذاشت.

خندق هرگز به‌تنهایی عمل نمی‌کرد، بلکه بخشی از نظامی چندلایه از استحکامات بود. این شهر دارای دو حصار دفاعی با ارتفاعی حداقل هفت متر بود: یک حصار توسط برج‌ و باروهای پیرامون ارگ سلطنتی، و حصار دیگر در برگیرنده تمام شهر. ترکیب خندق با این باروهای بلند، الگویی کلاسیک اما بسیار مؤثر در معماری نظامی دوران باستان را می‌ساخت؛ گودالی عمیق و در ادامه دیواری بلند، سرعت و انگیزه هر گونه یورش مهاجمان را به‌شدت کاهش می‌داد.

با توجه به تناسبات و چیدمان این سازه دفاعی ارزشمند، ارتباط آن با رودخانه شاپور هوشمندانه‌ترین بُعد این سازه است. رودخانه‌ای که در ضلع غربی شهر جریان داشت، نه‌تنها یکی از موانع اصلی محسوب می‌شد، بلکه به احتمال قوی منبع تغذیه آب برای خندق نیز بود. چنین همبستگی میان منبع آبی طبیعی و سازه دفاعی مصنوعی، الگویی است که در معماری آبی ساسانیان به‌دفعات دیده شده است.

انتهای پیام/