محسن سلاحورزی، مسئول روابط عمومی اداره کل میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی استان لرستان در یادداشتی نوشت: گاهی در گوشه‌وکنار همین سرزمین، زیبایی‌هایی وجود دارد که با وجود برخورداری از طبیعتی چشم‌نواز، هنوز آن‌گونه که شایسته است شناخته نشده‌اند. جاذبه‌هایی که نه تبلیغات گسترده‌ای برای معرفی‌شان صورت گرفته و نه نامشان به اندازه ظرفیت و ارزش طبیعی‌شان بر سر زبان‌ها افتاده است. آبشار چم‌چیت دورود یکی از همین جلوه‌های کمترشناخته‌شده طبیعت لرستان است؛ جایی که می‌توان در آن، شکوه زاگرس را در کنار صدای آرامش‌بخش آب و چشم‌اندازهای دلنشین کوهستان به تماشا نشست.
در حوالی شهرستان دورود، جایی که طبیعت هنوز بسیاری از جلوه‌های اصیل خود را حفظ کرده، چم‌چیت با آبشار زیبا و فضای طبیعی پیرامونش، تصویری متفاوت از زیبایی‌های این منطقه را پیش روی گردشگران قرار می‌دهد. اینجا آب از میان سنگ‌ها عبور می‌کند، از بلندی به پایین می‌ریزد و در برخورد با صخره‌ها، نوایی می‌سازد که با سکوت و آرامش کوهستان درهم می‌آمیزد. صدای آب در کنار هوای پاک و چشم‌اندازهای طبیعی، فضایی پدید می‌آورد که دورشدن از شلوغی و روزمرگی را برای هر رهگذری دلپذیر می‌کند.
چم‌چیت را نمی‌توان صرفاً یک آبشار دانست. این منطقه بخشی از سرمایه طبیعی دورود و جلوه‌ای از تنوع کم‌نظیر طبیعت لرستان است؛ استانی که به‌واسطه موقعیت جغرافیایی، رشته‌کوه‌های زاگرس، رودخانه‌های پرآب، چشمه‌های فراوان و آبشارهای متعدد، از ظرفیت‌های ارزشمندی در حوزه گردشگری طبیعی برخوردار است. قرارگرفتن این جاذبه در محدوده رودخانه سزار و در میان چشم‌اندازهای کوهستانی، بر اهمیت و جذابیت طبیعی آن افزوده است.
بهار، بی‌تردید یکی از زیباترین فصل‌ها برای تماشای چم‌چیت است. زمانی که بارش‌های زمستانی و بهاری، رودها و چشمه‌ها را پرآب می‌کنند و طبیعت زاگرس جامه‌ای سبز بر تن می‌کند، آبشار نیز جلوه‌ای پرشورتر به خود می‌گیرد. در چنین روزهایی، طراوت هوا، صدای جریان آب و سرسبزی اطراف، مجموعه‌ای از زیبایی‌های طبیعی را کنار هم قرار می‌دهد که می‌تواند خاطره‌ای ماندگار برای علاقه‌مندان به طبیعت‌گردی رقم بزند.
اما پرسش مهم این است که آیا ما توانسته‌ایم از چنین ظرفیت ارزشمندی آن‌گونه که باید بهره ببریم؟ آیا جاذبه‌هایی مانند چم‌چیت در برنامه‌های معرفی گردشگری شهرستان دورود جایگاه مناسبی دارند؟ واقعیت این است که برخورداری از طبیعت زیبا، به‌تنهایی برای تبدیل یک منطقه به مقصد گردشگری کافی نیست. معرفی درست، دسترسی مناسب، امکانات اولیه، مدیریت پسماند، تابلوهای راهنما و توجه به امنیت گردشگران، از جمله ضرورت‌هایی است که می‌تواند زمینه حضور بیشتر گردشگران را فراهم کند.
دورود از نظر جاذبه‌های طبیعی، ظرفیت آن را دارد که به یکی از مقصدهای مهم طبیعت‌گردی کشور تبدیل شود. با این حال، نباید تمام توجه‌ها تنها به چند جاذبه مشهور و شناخته‌شده معطوف بماند. مناطق کمترمعرفی‌شده‌ای مانند چم‌چیت نیز شایسته آن هستند که در برنامه‌های گردشگری شهرستان دیده شوند. چه‌بسا همین جاذبه‌های کمترشناخته‌شده بتوانند با برنامه‌ریزی مناسب، فرصت‌های تازه‌ای برای رونق گردشگری، اشتغال محلی و معرفی فرهنگ و ظرفیت‌های بومی منطقه فراهم کنند.
در این میان، نقش مردم محلی را نیز نباید نادیده گرفت. ساکنان روستاها و مناطق پیرامونی، نخستین صاحبان و حافظان این میراث طبیعی هستند. مشارکت آن‌ها در معرفی منطقه، ارائه خدمات گردشگری، راهنمایی مسافران و حفاظت از محیط زیست می‌تواند به توسعه‌ای پایدار و ماندگار کمک کند. گردشگری زمانی برای یک منطقه ارزش‌آفرین خواهد بود که منافع آن به جامعه محلی نیز برسد و مردم، خود را در حفظ و توسعه ظرفیت‌های سرزمینشان سهیم بدانند.
البته توسعه گردشگری نباید به معنای ساخت‌وسازهای بی‌رویه، تخریب پوشش گیاهی، آلودگی رودخانه‌ها و برهم‌زدن آرامش طبیعت باشد. تجربه بسیاری از مناطق گردشگری نشان داده است که اگر ظرفیت محیطی یک منطقه نادیده گرفته شود، همان چیزی که روزی عامل جذب گردشگر بوده، به‌تدریج از بین خواهد رفت. چم‌چیت نیز برای حفظ زیبایی و طراوت خود، بیش از هر چیز به حفاظت اصولی و مدیریت مسئولانه نیاز دارد.
از سوی دیگر، حضور گردشگران در چنین مناطقی باید با فرهنگ احترام به طبیعت همراه باشد. رهاکردن زباله در حاشیه رودخانه، آسیب‌زدن به پوشش گیاهی، روشن‌کردن آتش در نقاط نامناسب و آلوده‌کردن آب، رفتارهایی است که می‌تواند به‌سادگی چهره زیبای این مناطق را مخدوش کند. طبیعت، میراثی نیست که تنها متعلق به نسل امروز باشد؛ امانتی است که باید سالم به آیندگان سپرده شود.
شاید چم‌چیت هنوز در فهرست مقصدهای پرآوازه گردشگری کشور قرار نگرفته باشد، اما این موضوع چیزی از ارزش‌های طبیعی آن کم نمی‌کند. گاهی ارزشمندترین جاذبه‌ها همان‌هایی هستند که دور از هیاهوی تبلیغات، در گوشه‌ای از طبیعت آرام گرفته‌اند و تنها منتظرند بیشتر دیده شوند.
آبشار چم‌چیت می‌تواند یکی از نمادهای زیبایی طبیعی دورود باشد؛ به شرط آنکه معرفی آن با برنامه‌ریزی، حفاظت و توجه جدی همراه شود. انتظار می‌رود دستگاه‌های متولی گردشگری و مدیریت شهری و روستایی، با نگاهی جامع‌تر به ظرفیت‌های طبیعی شهرستان، برای معرفی و سامان‌دهی چنین مناطقی برنامه‌ریزی کنند.
چم‌چیت از آن زیبایی‌هایی است که باید دید، درباره‌اش نوشت و به دیگران شناساند؛ اما مهم‌تر از همه، باید برای ماندگاری‌اش تلاش کرد. صدای آبشار باید همچنان در میان صخره‌های زاگرس طنین‌انداز باشد و طبیعت آن، همان‌گونه که امروز چشم‌نواز است، فردا نیز برای نسل‌های بعد دیدنی و دوست‌داشتنی باقی بماند.
دورود سرزمین آبشارها و رودهای خروشان است؛ سرزمینی که هر گوشه آن می‌تواند روایتی تازه از شکوه طبیعت باشد. چم‌چیت نیز یکی از همین روایت‌هاست؛ روایتی که هنوز آن‌گونه که شایسته است شنیده نشده و حالا بیش از هر زمان دیگری، به دیده‌شدن و البته مراقبت‌شدن نیاز دارد.
انتهای پیام/
نظر شما