الهام عبداللهی دهکردی کارشناس میراثفرهنگی ادارهکل میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی چهارمحال و بختیاری در یادداشتی نوشت: ۲۵ اردیبهشتماه ۱۳۹۶، شورایعالی شهرسازی و معماری ایران مصوبهای راهبردی با عنوان «ابلاغ محدوده تاریخی ۱۶۸ شهر کشور و تعیین رویکردهای کلی حفاظت و احیای محدودههای تاریخی- فرهنگی» به تصویب رساند.
فلسفه وجودی این مصوبه، پایان دادن به نگاهِ کلنگی و نوسازانهای بود که دههها بافتهای ارزشمند کشور را به بهانه «فرسودگی» قربانی کرده بود.
این مصوبه که شامل ۱۶۸ شهر با هویت تاریخی از جمله شهرکرد میشُد، با این هدف کلید خورد که بافتهای تاریخی نه بهعنوان مانعی بر سر راه توسعه، بلکه بهعنوان ثروتی ملی و شناسنامه هویتساز جامعه شناخته شود و با ضوابطی پایدار، از خطر انهدام نجات یابد.
با وجود این فلسفه مترقی، تجربه اجرای آن در شهرکرد (مرکز استان چهارمحال و بختیاری) نشان میدهد که یک مصوبه خوب، بدون اجرای کارآمد و نظارت دقیق، دستاورد عینی نخواهد داشت.
متأسفانه در شهرکرد، بهدلیل ضعف در مطالعات مبنایی، عدم انطباق دقیق محدوده مصوب با واقعیتهای کالبدی و نظارت ناکافی، این بافت در سالهای اخیر دچار مداخلات ناخوشایند شده است؛ بهگونهای که ساختوسازهای خلاف و بلندمرتبهسازیهایی فراتر از ضوابط طرح تفصیلی، سیمای تاریخی شهر را مخدوش کرده است.
ریشه این بحران، فقدان «طرح ویژه» برای این محدوده است؛ ابزاری که در ماده ۳ «قانون حمایت از مرمت و احیای بافتهای تاریخی-فرهنگی» مصوب سال ۱۳۹۸ برای ساماندهی و مدیریت دقیق این محدودهها پیشبینی شده است.
این طرح، با تکیه بر مطالعات میدانی و همکاری دستگاههای متولی، میتواند ضوابط بومی و مشخصی را برای ارتفاع و تراکم ارائه دهد.
در همین راستا، تدوین و اجرای طرح ویژه با اتکا به الزامهای قانونی یادشده، گامی ضروری برای رفع تعارضات موجود، انطباق دقیق نقشهها با واقعیتهای عرصه و هماهنگی میان توسعه شهری و حفاظت از هویت تاریخی شهرکرد است.
انتهای پیام/
نظر شما