در پیچوتاب کوچههای قجری قزوین، جایی میان بوی باقلوای اعلا و نور لغزنده ارسیها، روایت عاشقانهای جان میگیرد که بیش از آنکه قصه عشق باشد، مکاشفهای است در سنت، زنانگی، خانه و تاریخ. اثری که با احضار غایبان فرهنگ و ادب، تماشاگر را به اندرونیای میبرد که عاشقی در آن بلد نیستند، اما روایتش…
«مو به مو» از منظر فلسفی، حاوی نوعی دترمینیسم و جبرگرایی اجتماعی است که ابایی ندارد از آنکه درهای امید و چشماندازهای بهبود را ببندد و چهره تلخ واقعیت را آنگونه که هست به نمایش بگذارد.
