مجید رسولی، راهنمای گردشگری، پژوهشگر تاریخ و سنگنگارههای تیمره و مدیر انجمن دوستداران تیمره، در گفتوگو با میراثآریا که مدیریت اقامتگاه بومگردی تیمره در روستای غرقاب در شهرستان گلپایگان را برعهده دارد، درباره ویژگیهای گردشگری منطقه گفت: یکی از مهمترین شاخصهای گردشگری گلپایگان، گردشگری خوراک است و بسیاری از مسافران برای چشیدن کباب گلپایگان به این شهر میآیند. اما بیشترین بازخورد اقامتگاه ما مربوط به بازدید از روستای غرقاب و سنگنگارههای تیمره بوده است.
او توضیح داد که این بازدیدها معمولاً در قالب تورهای یکروزه پیادهروی و دوچرخهسواری انجام میشود و شخصاً گردشگران را همراهی میکند. نزدیکی اقامتگاه به جاذبههای خوانسار و خمین نیز باعث شده گردشگران بتوانند مجموعهای از دیدنیهای طبیعی و تاریخی منطقه را تجربه کنند.
رسولی با اشاره به فضای آرام و دلپذیر روستای غرقاب گفت: اقامتگاه ما در محیطی بسیار آرام قرار دارد و تلاش کردهایم با تمام توان بهترین خدمات را ارائه کنیم. خدا را شکر تا امروز تمام بازخوردها مثبت بوده است.
او مهمترین بخش فعالیت اقامتگاه را ارائه غذاهای سنتی و تجربه زندگی روستایی دانست: آبگوشت بزپاش، آش ترخینه، گِندی، قورمه، قیمه و دیگر غذاهای محلی را خودمان تهیه میکنیم. مهمانان هم معمولاً در پخت غذا و کارهای روزمره اقامتگاه کنار ما هستند و همین باعث میشود با سبک زندگی روستایی آشنا شوند.
این فعال گردشگری با اشاره به شرایط اقتصادی کشور تصریح کرد: در یک سال گذشته با افزایش تورم و حوادث مختلف، حضور گردشگران خارجی تقریباً به صفر رسیده است. بیشتر مهمانان ما از طبقه اقتصادی متوسط رو به بالا هستند که علاقهمند به طبیعت و تاریخاند.
او افزود: در صورت انجام حمایتهای دولتی، شاهد کاهش هزینههای سنگین آب، برق و گاز میشویم. با پرداخت وامهای حمایتی اتفاقات مهمی رقم میخورد.
یکی از مشکلات جدی گردشگری منطقه، به گفته رسولی، کمبود نیرو است: مسجد جامع گلپایگان و مناره تاریخی شهر اغلب به دلیل نبود نیروی کافی بستهاند و گردشگران پشت درهای بسته میمانند. این مسئله ضربه بزرگی به گردشگری شهر میزند.
او تأکید کرد که باز بودن اماکن تاریخی، یکی از ابتداییترین نیازهای گردشگری است و نبود آن باعث کاهش اعتماد و رضایت گردشگران میشود.
رسولی با اشاره به اهمیت جهانی سنگنگارههای تیمره گفت: تیمره بزرگترین سایت موزه هنرهای صخرهای جهان است و نمونهای بینظیر از نقوش صخرهای دارد. این منطقه میتواند یک موزه روباز منحصربهفرد برای گردشگران خارجی باشد و ارزآوری قابل توجهی داشته باشد.
او وجود برنامههای حفاظتی را یکی از نیازهای اصلی در گلپایگان دانست و افزود: هیچ برنامه رسمی برای حفاظت وجود ندارد و خودم بهطور منظم از سنگنگارهها بازدید میکنم. خوشبختانه جامعه محلی مدتهاست با ما همراه شده، اما همچنان نیاز به معرفی، تبلیغ و حمایت داریم.
رسولی همچنین به تهدیدهایی مانند فعالیت معادن، تخریبهای طبیعی و نبود آگاهی گردشگران اشاره کرد و گفت که این عوامل میتواند به این میراث ارزشمند آسیب جدی وارد کند.
این فعال گردشگری در پایان با ابراز نگرانی از آینده گردشگری کشور گفت: اگر وضعیت اقتصادی و نبود گردشگران خارجی ادامه پیدا کند، گردشگری ایران با بحران جدی روبهرو میشود. ما هم احتمالاً باید به فکر شغل دیگری باشیم. در حالی که هر سال در بهمنماه رزروهای نوروزی داشتیم، امسال هنوز حتی یک تماس هم نداشتهایم.
او همچنین از مهاجرت گسترده راهنمایان گردشگری خبر داد و تصریح کرد: بسیاری از راهنمایان به دلیل نبود درآمد پایدار، مجبور به مهاجرت یا تغییر شغل شدهاند. این موضوع ضربه بزرگی به سرمایه انسانی گردشگری کشور است.
انتهای پیام/
نظر شما