حمید فرجی، پیکرتراش پیشکسوت، یکی از هنرمندانی است که مسیر حرفهای خود را با تغییری بزرگ آغاز کرد؛ تغییری از دنیای سخت و صنعتی آهن و جوشکاری به دنیای لطیف و روحبخشِ چوب.
او که متولد سال ۱۳۴۷ است، درباره چرخش ناگهانی مسیر زندگیاش به خبرنگار میراثآریا گفت: سالها در حوزه ساخت تجهیزات پالایشگاهی و جوشکاری فعال بودم. زمانی که مربی جوش بودم، در اوقات فراغتِ نبودِ کارآموز، با یک تیغِ متصل به خودکار شروع به تراشیدن تکههای چوب کردم. آن لحظه بود که متوجه شدم ۲۰ سال کار با آهن برای من به بیراهه رفته بود؛ چرا که آهن، زمختیِ خاص خود را دارد و ظرافت و روحِ چوب در آن دیده نمیشود.
چوب؛ هنری در دل طبیعت
فرجی با تأکید بر اینکه هنر و طبیعت مکمل یکدیگرند، اظهار کرد: اگر درخت و زیباییهای طبیعی نبود، هنر هم وجود نداشت.
وی با اشاره به مواد اولیه مصرفیاش افزود: من برای خلق آثارم از چوب درختانی نظیر گردو، سنجد، سرخدار، افرا و انبه استفاده میکنم و عمده تمرکزم بر استفاده از چوبهای خشکشده یا ضایعاتی است که برای سوختن رها شدهاند تا هیچ آسیبی به طبیعت وارد نشود.
این هنرمند پیکرتراش درباره سادگی ابزار کارش بیان کرد: خوشبختانه هنرِ چوب برخلافِ صنعتِ آهن، نیاز به فضای کارگاهی بزرگ یا تجهیزات سنگین ندارد.
وی در ادامه گفت: من میتوانم در هر مکانی؛ از کنار دریا گرفته تا پارک و در طول مسافرت، با یک تیغ و تکهای چوب، مجسمه خلق کنم.
دغدغههای معیشتی و چالش نسل جوان
حمید فرجی در بخش دیگری از این گفتوگو، با اشاره به مشکلات هنرمندان در حوزه اقتصاد هنر اظهار کرد: شرایط مالی برای یک هنرمند بسیار حیاتی است. او در این باره افزود: هنرمندی که درگیر تأمین اجارهبها و معاش روزانه باشد، تمرکز ذهنی خود را برای خلق اثر از دست میدهد.
وی بیان کرد: شوربختانه امروزه بستر مناسبی برای فروش آثار هنری فراهم نیست و هنرمندان نیز در حوزه بازاریابی چندان توانا نیستند؛ لذا حمایت واقعی مسئولان در بهبود این وضعیت بسیار تأثیرگذار است.
این هنرمند پیشکسوت درباره وضعیت آموزش به نسل جوان و نگاه آنها به هنرِ پیکرتراشی گفت: متأسفانه جوانانِ امروز صبر و تحمل کافی ندارند و میخواهند یکشبه ره صدساله را طی کنند.
وی در پایان افزود: توصیه من به علاقهمندانی که میخواهند وارد این عرصه شوند این است که در گام نخست، تمام تمرکز خود را بر یادگیری دقیقِ تکنیک بگذارند.
انتهای پیام/
نظر شما