مجتبی گهستونی، روزنامه‌نگار و دبیر سرویس نخبگان و سمن‌های میراث آریا در یادداشتی نوشت: در روزهایی که آتش‌بس میان ایران و دشمن صهیونی-آمریکایی برقرار است، تب و تاب هفتمین دوره انتخابات شوراهای اسلامی شهر و روستاهای کشور بیشتر حس می‌شود، انتخاباتی که قرار است در اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۵ برگزار شود.

اعضای شوراهای شهر که وظیفه دارند شهردار یک شهر را انتخاب کنند و بر وظایف محوله نظارت داشته باشند و مصوبات مختلف در حوزه شهری را تصویب کنند، باید آگاه باشند که مدیریت شهری در روزگار امروز تنها به توسعه فیزیکی شهر، ساخت معابر جدید یا ساماندهی خدمات شهری محدود نمی‌شود. شهرها موجوداتی زنده‌اند که هویت، تاریخ، اقتصاد و آینده‌ی خود را در گرو تصمیم‌هایی می‌بینند که درباره منابع ارزشمندشان گرفته می‌شود. از جمله مهم‌ترین این منابع، میراث‌فرهنگی، گردشگری، صنایع‌دستی و محیط‌زیست شهری است؛ حوزه‌هایی که نادیده گرفتن‌شان هزینه‌های سنگینی برای شهر و شهروندان به همراه دارد.

عمده اعضای شورای شهر که درگیر موضوعات حاشیه‌ای، انتصاب، بودجه‌ریزی و برخی موضوعات دیگر می‌شوند، گاه از موضوعات فرهنگی شهر غافل می شوند، این در حالیست که بخش مهمی از جذابیت و هویت هر شهر، بناها، محله‌ها، آیین‌ها و شیوه‌های زندگی‌ای است که به مرور شکل گرفته و نسل به نسل منتقل شده است. مدیریت شهری هنگامی موفق است که این عناصر را نه مانعی برای توسعه، بلکه سرمایه‌ای برای آینده شهر بداند.

حفاظت از بافت‌های تاریخی، حمایت از احیای بناهای ارزشمند، و تعریف کاربری‌های سازگار می‌تواند موتور محرک توسعه فرهنگی و اقتصادی باشد.

گردشگری شهری زمانی شکوفا می‌شود که متولیان شهری، فهم روشنی از ظرفیت‌های فرهنگی، تاریخی و طبیعی خود داشته باشند. فراهم کردن زیرساخت‌های مناسب، مسیرهای گردشگری، دسترسی آسان و اطلاعات دقیق، می‌تواند حضور گردشگران را افزایش دهد و برای شهر درآمد پایدار و بدون تخریب محیط‌زیست ایجاد کند.

قابل توجه اعضای شورای شهر اینکه، صنایع‌دستی تنها یک فعالیت هنری یا سنتی نیست؛ بلکه بخشی از اقتصاد خلاق شهر است. حمایت از کارگاه‌های کوچک، ایجاد بازارچه‌های دائمی، معرفی هنرمندان و فراهم‌سازی فضاهای نمایش و فروش، می‌تواند به تقویت هویت شهر و ایجاد اشتغال پایدار کمک کند.

یک عضو شورای شهر به هیچ وجه نباید با موضوعات زیست محیطی بیگانه باشد، چون هیچ شهری بدون برنامه‌ریزی محیط‌زیستی نمی‌تواند توسعه‌ای پایدار داشته باشد. مدیریت پسماند، حفظ فضای سبز، کنترل آلودگی هوا، حفاظت از گونه‌های ارزشمند و مدیریت مصرف آب از مهم‌ترین وظایف نهادهای شهری است. سرمایه‌گذاری در محیط‌زیست، سرمایه‌گذاری برای سلامت امروز و آینده شهروندان است.

موفقیت در این چهار حوزه نیازمند نگاه «بخشی» نیست. باید میان میراث‌فرهنگی، گردشگری، صنایع‌دستی و محیط‌زیست هم‌افزایی ایجاد شود. شهری که محیط‌زیست سالم دارد، میراث خود را حفظ می‌کند، صنایع‌دستی را تقویت می‌کند و گردشگری پایدار را توسعه می‌دهد، شهری است که می‌تواند آینده‌ای پایدارتر و هویتی روشن‌تر بسازد.

انتهای پیام/