عاطفه جلالی، کارشناس طراحی و ساخت زیورآلات نقره به شیوه‌ سنتی و دست‌ساز در یادداشتی نوشت: شناخت ایران به‌عنوان سرزمین قصه‌ها و تمدن‌های چند هزار ساله که تاثیرات شگرفی در شکل‌گیری تمدن‌های اطراف خود داشته، امروز غایب بزرگ در سیستم رسمی آموزشی ایران است.

قطعا حفظ، نگهداری و پرستاری از چنین میراثی در آینده نیازمند پرورش نسلی است که ارزش آن را درک کرده و با آن زلف گره زده باشد.

و این مهم به دست نمی‌آید جز با شناخت ریشه‌های تمدنی، هنر، آداب و زیبایی‌هایی که همه از دل این خاک بالیده و به ما رسیده است.

در زمانه‌ای که شرق و غرب با در اختیار داشتن تمام امکانات فنی، تمام تلاششان را در جذب روح ملت‌ها و اقوام مختلف انجام می‌دهند، جای خالی این نوع آموزش در ایران بیش از پیش حس می‌شود و می‌توان آن را به مثابه زنگ خطری برای از دست رفتن سرمایه‌های اجتماعی نسل بعد دانست.

گرچه کوتاهی مسئولان امر آموزش در بخش آموزش و عالی و آموزش و پرورش در این زمینه بر کسی پوشیده نیست. اما مگر تمدن ایران جز بر دوش مردمان زیبانگر و زیبایی‌آفرین آن رشد کرده و بالیده است؟

ایران به‌عنوان تمدنی کهن همواره بر ستون‌هایی تکیه کرده که از قضا به ندرت در چارچوب پرورش‌های رسمی قرار داشته است.

امروز این مهم بر دوش مردان و زنانی است که می‌توانند به‌عنوان ستون‌های این تمدن در عصر حاضر، گفتمانی را از دل همین مردم و در غالب «پویش میراث من» شکل بدهند و با تدوین برنامه‌ها و تسهیل‌گری‌ها و تشکیل کارگروه‌هایی در جهت آشنایی کودکان ایران با این میراث ارزشمند قدم بردارند.

انتهای پیام/