به گزارش خبرنگار میراث‌آریا، آزیتا علیزاده، پژوهشگر گروه باغ و منظر فرهنگی پژوهشکده میراث معماری و شهری در این نشست گفت: حفظ تمامیت یک باغ تاریخی منوط به حفاظت از بناها و گیاهان آن به‌طور همزمان می‌باشد. از آنجا که باغ‌های تاریخی نیازمند همۀ انواع مراقبت، یعنی نگهداری، حفاظت و مرمت هستند،  با همۀ عناصر تشکیل‌دهندۀ آن باید به‌طور همزمان رفتار شود، وگرنه به یکپارچگی و کلیت باغ آسیب می‌رسد. این امر اهمیت گیاهان باغ و لزوم نگهداری و حفاظت از آن‌ها را روشن می‌سازد. مطالعه و بررسی موجودیت باغ‌های تاریخی ایران به وضوح بیان می‌دارد که رویکردها و آرای متفاوتی در شیوه‌های امروزی حفاظت از گیاهان باغ دیده می‌شوند و به نظر می‌رسد غالب روش‌های فعلی نتوانسته‌اند پاسخگوی نگهداری صحیح و شایسته از این گیاهان باشند.

این پژوهشگر تصریح‌ کرد: به‌علاوه، نگهداری از گیاهان باغ تاریخی، امری است لزوماً مستمر که در این استمرار، راهکارهایی بلندمدت، میان‌مدت و کوتاه‌مدت باید طرح‌ریزی شود، راهکارهایی همچون حفظ گونه‌های موجود، جایگزینی و کاشت مجدد گونه‌های مشابه و دیگر راهکارهایی از این دست؛ که همگی الزاماً باید منحصراً برای هر باغ تاریخی تدوین شود. مطالعات و پژوهش‌های نگارنده در این زمینه نشان می‌دهند که در این بین، هستند شیوه‌هایی که لازم است تا تقریباً به‌طور یکسان، در میان تمامی باغ‌های تاریخی ایران، فارغ از مقیاس، جغرافیا و کاربری آن‌ها، به اجرا درآیند. طرح حاضر مشخصاً متمرکز بر تدوین چنین شیوه‌هایی است.

علیزاده گفت: این طرح پژوهشی به‌عنوان فاز چهارم از سلسله پژوهش‌های انجام شده در چندین سال گذشته توسط نگارنده، در راستای تدوین شیوه‌نامه‌ای برای حفاظت از گیاهان باغ‌های تاریخی ایران صورت گرفته است. این سلسله پژوهش‌ها عبارتند از نخست: شیوه­های سنتی حفاظت از باغ­ها براساس متون و اسناد تاریخی (۱۳۹۸)، دوم: بررسی تطبیقی شیوه‌های سنتی و نوین باغبانی در باغ‌های تاریخی ایران (۱۴۰۰) و سوم: مستندسازی شیوه‌های نگهداری گیاهان در باغ‌های تاریخی ایران با تکیه بر مطالعات میدانیِ سه نمونه از باغ‌های تهران: کاخ گلستان، باغ نگارستان و باغ مسعودیه (۱۴۰۲).

او در پایان افزود: در این طرح پژوهشی، راهکارها و شیوه‌های نگهداری از گیاهان باغ‌های تاریخی ایران، به‌تفکیک، طبقه‌بندی و ارائه شده است؛ راهکارهایی مبتنی بر انواع شیوه‌های نوین و سنتی باغبانی در ایران که با تکیه بر مطالعات میدانی گسترده و براساس ویژگی‌های خاص محیطی و بستر باغ‌ها تدوین شده‌اند. نتایج این طرح می‌تواند پاسخگوی نیازهای وزارت میراث فرهنگی، پژوهشگاه میراث فرهنگی، معاونت حفظ و احیای میراث فرهنگی، اداره کل میراث فرهنگی استان‌ها و سایر نهادها و سازمان‌های مرتبط درراستای حفاظت و نگهداری از گونه‌های گیاهی در باغ‌های تاریخی کشور باشد.

انتهای پیام/