میراث آریا ـ پنج کیلومتر شمال سی‌سخت، مرکز شهرستان دنا، روستایی نشسته که انگار طبیعت وقت گذاشته و با حوصله آن را ساخته است. کوخدان در میانه ارتفاعات زاگرس جنوبی قرار دارد، در دامنه‌هایی که از یک طرف به جنگل‌های بلوط ختم می‌شود و از طرف دیگر به مراتع سبز تابستانی که چشم را سیر نمی‌کند.

هوای تابستان کوخدان خنک و سبک است. همان هوایی که آدم‌های خسته از گرمای شهر، ساعت‌ها در ماشین می‌نشینند تا پیدایش کنند. بهار اینجا با شکوفه‌های وحشی و جریان آب رودخانه شروع می‌شود. پاییز رنگ می‌بازد به طلایی و نارنجی که کمتر روستایی در استان این منظره را دارد. زمستان هم برف می‌آید و سکوتی که برای گردشگر شهری، نعمت است.

این روستا با پوشش گیاهی غنی، منابع آب طبیعی، مناظر چهار فصل و معماری بومی کوهستانی، همه مؤلفه‌هایی را دارد که یک مقصد اکوتوریسم واقعی به آن نیاز دارد. نه تصنعی، نه ساخته‌وپرداخته‌شده برای توریست؛ بلکه اصیل و دست‌نخورده.

 ظرفیت‌هایی که که نیازمند معرفی هستند

فعالان گردشگری منطقه می‌گویند کوخدان و روستاهای اطراف آن، از جمله علی‌آباد، اقبال‌آباد، دهنو و سرمور، یک زنجیره گردشگری طبیعی را تشکیل می‌دهند که می‌توان آن را به صورت یک مسیر چند روزه برای طبیعت‌گردان طراحی کرد.

مسیرهای پیاده‌روی کوهستانی در اطراف کوخدان هنوز نیازمند نقشه‌برداری و تابلوگذاری هستند. چشمه‌های طبیعی پراکنده در دامنه‌ها، مناطق مناسب برای کمپینگ کوهستانی، و دسترسی به مسیرهای صعود به ارتفاعات دنا، ظرفیت‌هایی هستند که اگر با همکاری میراث‌فرهنگی و دستگاه‌های مرتبط به درستی معرفی شوند، این منطقه را به یکی از مقصدهای جدی اکوتوریسم استان تبدیل می‌کنند.

یک راهنمای بومی‌گردی منطقه می‌گوید: هر بار که گروهی از شهرهای دیگر استان یا از خارج از استان می‌آورم اینجا، بازخوردشان یکی است؛ چرا این جا معروف نیست؟ چرا کسی از آن حرف نمی‌زند؟ پاسخ ساده است: هم زیرساخت کامل نیست، هم معرفی منسجم نشده.

 گردشگری که می‌آید و منتظر تکمیل زیرساخت است

کوخدان در شبکه‌های اجتماعی ردپایی کوچک اما واقعی دارد. عکس‌هایی که طبیعت‌گردان از آن منتشر کرده‌اند، واکنش‌های مثبتی جلب کرده و کنجکاوی برای بازدید ایجاد شده است. اما همین علاقه وقتی به زیرساخت دسترسی می‌رسد، نیازمند توجه بیشتر است.

فعالان اقامتگاه‌های بومگردی در سی‌سخت می‌گویند بارها پیش آمده گردشگرانی که برای دیدن کوخدان برنامه داشتند، به دلیل وضعیت جاده دسترسی، یا برنامه خود را تغییر دادند یا تجربه مناسبی نداشتند. این موضوع نشان می‌دهد که گردشگر آمادگی آمدن را دارد، اما زیرساخت هنوز آمادگی پذیرایی را ندارد.

جاده دسترسی؛ اولین گام از همکاری دستگاهی

وضعیت فعلی جاده دسترسی به کوخدان، نتیجه اجرای پروژه‌های خدمات‌رسانی مانند گاز، آب و فاضلاب روستایی است. این پروژه‌ها برای ارتقای کیفیت زندگی اهالی انجام شده و خود نقطه مثبتی است، اما حفاری‌های صورت‌گرفته نیاز به ترمیم و هماهنگی دارد تا هم اهالی راحت‌تر تردد کنند و هم گردشگران با خیال راحت‌تر به منطقه سفر کنند.

اهالی می‌گویند نیاز به پروژه جدید نیست. نیاز به تکمیل کارهایی است که شروع شده. همکاری میان دستگاه‌های خدمات‌رسان، شهرداری، بخشداری و راهداری می‌تواند این مسیر را به یک جاده قابل تردد برای تمام فصول تبدیل کند.

پل روستا؛ پروژه‌ای که در انتظار تکمیل است

پل دسترسی به کوخدان و روستاهای همسایه‌اش که بیش از یک سال است در حال بهسازی و تعریض است، یکی دیگر از پروژه‌هایی است که تکمیل آن به نفع هم اهالی و هم گردشگران خواهد بود. این پل مسیر تردد روزانه اهالی، دانش‌آموزان و بیماران را هم شامل می‌شود.

تکمیل این پروژه با هماهنگی مناسب بین پیمانکار، بخشداری و نهادهای نظارتی، می‌تواند هم ایمنی را افزایش دهد و هم دسترسی به روستا را در فصول مختلف تسهیل کند.

نیاز به معرفی منسجم و برنامه‌ریزی مشترک

آنچه کوخدان به آن نیاز دارد، فراتر از ترمیم جاده است. این روستا نیازمند یک برنامه‌ریزی مشترک میان میراث‌فرهنگی، شهرداری، بخشداری و دستگاه‌های خدمات‌رسان است تا زیرساخت و معرفی همزمان پیش بروند.

کارشناسان توسعه گردشگری روستایی تأکید دارند که بسیاری از مناطق کمتر شناخته‌شده استان کهگیلویه و بویراحمد، نه به سرمایه‌گذاری کلان، بلکه به هماهنگی دستگاهی نیاز دارند. یک جاده قابل تردد، تابلوهای اطلاعات گردشگری، حمایت از راه‌اندازی اقامتگاه بومگردی، و معرفی در پلتفرم‌های گردشگری؛ همین‌ها کافی است تا کوخدان را از یک روستای کمتر شناخته‌شده به یک مقصد شناخته‌شده تبدیل کند.

میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی استان نیز نقش مهمی در این زنجیره دارد: از نقشه‌برداری مسیرهای طبیعت‌گردی گرفته تا معرفی در رویدادها و پلتفرم‌های ملی، و حمایت از راه‌اندازی اقامتگاه‌های بومگردی در منطقه. این اقدامات در کنار تکمیل زیرساخت است که معنا پیدا می‌کند.

 یک تصمیم کوچک، یک تحول بزرگ

کارشناسان توسعه گردشگری روستایی تأکید دارند که بسیاری از مناطق کمتر شناخته‌شده استان کهگیلویه و بویراحمد، نه به سرمایه‌گذاری کلان، بلکه به زیرساخت‌های پایه‌ای نیاز دارند. یک جاده قابل تردد، تابلوهای اطلاعات گردشگری، حمایت از راه‌اندازی اقامتگاه بومگردی، و معرفی درست در پلتفرم‌های گردشگری؛ همین‌ها کافی است تا کوخدان را از یک روستای گمنام به یک مقصد شناخته‌شده تبدیل کند.

توسعه گردشگری روستایی، مسئولیت یک دستگاه نیست. مسئولیت مشترک است. کوخدان فرصتی است برای نشان دادن اینکه وقتی دستگاه‌ها با هم حرکت کنند، چه نتیجه‌ای می‌توان گرفت.

گزارش از امیر امیرپور

نتهای پیام/

انتهای پیام/