به گزارش میراث‌آریا، دیدار و گفت‌وگو با استاد محمدرضا وکیلی در کارگاه سفال گروه پژوهشی هنرهای ملی-سنتی پژوهشگاه میراث‌فرهنگی و گردشگری روز دوشنبه ۲۲ تیر ۱۴۰۵ در فضایی صمیمی و تخصصی برگزار شد و استاد وکیلی با مرور خاطرات و تجربیات ارزشمند خود از بیش از پنج دهه فعالیت هنری، به بیان نکات کمتر شنیده‌شده‌ای از شیوه‌های سنتی ساخت سفال، طراحی و اجرای نقش‌برجسته‌های عظیم شهری، تکنیک‌های نصب آثار سفالی در معماری و چالش‌های اجرای پروژه‌های هنری در دهه‌های گذشته پرداخت.

او در این نشست، ضمن تأکید بر اهمیت حفظ اصالت هنرهای سنتی ایران، انتقال دانش تجربی و مهارت‌های عملی پیشکسوتان به نسل جوان را ضرورتی انکارناپذیر دانست و بر نقش آموزش، مستندسازی و تداوم سنت‌های هنری در حفظ هویت فرهنگی کشور تأکید کرد.

استاد محمدرضا وکیلی، متولد ۹ تیر ۱۳۲۷ در همدان، پس از تحصیل در دبیرستان دارالفنون تهران، وارد دانشگاه هنرهای تزئینی شد و تحصیلات خود را تا مقطع کارشناسی ارشد در رشته معماری داخلی ادامه داد. فعالیت حرفه‌ای او از دهه ۱۳۵۰ آغاز شد و در سال ۱۳۵۶ با اجرای آثاری شاخص از جمله نقش‌برجسته میدان ولیعصر، نام او در میان هنرمندان تأثیرگذار هنرهای شهری ایران قرار گرفت.

او پس از انقلاب اسلامی، مدتی در دانشگاه هنر و سپس دانشگاه علم و صنعت ایران به فعالیت آموزشی پرداخت. در سال ۱۳۶۳ به سازمان میراث فرهنگی پیوست و پس از آن، همکاری گسترده‌ای با وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و دیگر نهادهای فرهنگی و عمرانی کشور آغاز کرد.

از مهم‌ترین آثار این هنرمند می‌توان به اجرای تابلوی هنری میدان هفت‌تیر، مجموعه آثار سفالی و نقش‌برجسته‌های ایستگاه‌های متروی طالقانی، جوانمرد قصاب، خزانه و صادقیه، کتیبه‌های مسجد حضرت ابراهیم(ع) در نمایشگاه بین‌المللی تهران (سال ۱۳۷۴)، مسجد بلال سازمان صدا و سیما (سال ۱۳۶۵)، مرکز کنترل ترافیک تهران (سال ۱۳۷۲)، سردر شرکت ملی نفت ایران (سال ۱۳۶۸)، سردر شرکت کشتیرانی جمهوری اسلامی ایران (سال ۱۳۶۸) و همچنین ده‌ها پروژه شاخص فرهنگی، مذهبی، اداری و معماری در نقاط مختلف کشور اشاره کرد؛ آثاری که هر یک بخشی از حافظه بصری و هویت هنری شهر تهران و ایران معاصر را شکل داده‌اند.

این نشست، فرصتی مغتنم برای ثبت و انتقال بخشی از دانش شفاهی و تجربیات ارزشمند یکی از چهره‌های اثرگذار هنر سفال و کاشی‌نگاری ایران بود؛ دانشی که حاصل سال‌ها تجربه میدانی، خلاقیت هنری و همراهی با پروژه‌های بزرگ معماری کشور است.

در پایان، اعضای گروه پژوهشی هنرهای ملی–سنتی پژوهشگاه ضمن قدردانی از خدمات ارزنده استاد محمدرضا وکیلی در اعتلای هنر سفال و هنرهای وابسته به معماری، بر ضرورت ثبت، مستندسازی و انتقال تجربیات پیشکسوتان به نسل‌های آینده تأکید کردند؛ میراثی زنده که حفاظت از آن، نقشی اساسی در تداوم هویت فرهنگی و هنری ایران ایفا می‌کند.

انتهای پیام/