مصطفی شفیعی شکیب عضو جامعه تورگردانان ایران، در گفت‌وگو با خبرنگار میراث‌آریا، در تشریح اهمیت تاریخ شفاهی در گردشگری کشور، بر ضرورت بررسی منصفانه و مستند روند شکل‌گیری و تحول ساختارهای گردشگری ایران تاکید کرد و گفت: تاریخ شفاهی زمانی می‌تواند تاثیرگذار باشد که بر اساس پژوهش، بررسی دقیق اسناد و گردآوری روایت‌های معتبر تدوین شود.
او با اشاره به تحولات تاریخی کشور پس از انقلاب اسلامی اظهار کرد: بررسی تاریخ گردشگری ایران باید با توجه به شرایط اجتماعی، سیاسی و اقتصادی هر دوره انجام شود. سال‌های جنگ تحمیلی و دوره بازسازی پس از آن، از جمله مقاطع مهمی هستند که می‌توانند در شناخت روند تحولات گردشگری کشور مورد توجه قرار گیرند. همچنین تغییرات ساختاری و تشکیلاتی نهادهای مسئول گردشگری در دوره‌های مختلف، بخشی از این تاریخ است که باید به‌صورت دقیق بررسی و مستند شود.
به گفته او تدوین تاریخ شفاهی گردشگری در یک چارچوب زمانی مشخص از دوران پیش از انقلاب تا امروز و سپس شناسایی افراد مطلع و فعالان باسابقه این حوزه و گردآوری و دسته‌بندی روایت‌های آنان برای آینده گردشگری کشور اهمیت دارد.
رئیس سابق جامعه تورگردانان ایران افزود: افرادی که در دهه‌های گذشته در حوزه گردشگری فعالیت داشته‌اند، می‌توانند اطلاعات ارزشمندی درباره ساختارها، سیاست‌ها، تجربه‌ها و چالش‌های آن دوران ارائه کنند. بررسی فعالیت‌های نهادهای مرتبط با گردشگری و جهانگردی در سال‌های پیش از انقلاب و مقایسه آن با تحولات پس از انقلاب نیز می‌تواند به شناخت بهتر مسیر طی‌شده کمک کند.
شفیعی شکیب با تاکید بر ضرورت پرهیز از نگاه‌های یک‌جانبه در تدوین این مجموعه خاطرنشان کرد: تاریخ شفاهی گردشگری باید با رویکردی مستند، منصفانه و پژوهش‌محور تهیه شود تا بتواند تصویری روشن از گذشته ارائه دهد و زمینه شناخت بهتر مسائل امروز را فراهم کند.
او همچنین بر اهمیت شنیدن دیدگاه نسل جوان تاکید کرد و گفت: در کنار روایت پیشکسوتان، باید خواسته‌ها و انتظارات نسل جدید نیز بررسی شود؛ اینکه چه نیازهایی در حوزه گردشگری مطرح بوده، کدام‌یک از این نیازها برآورده شده و چه مسائلی همچنان بدون پاسخ باقی مانده است.
این فعال حوزه گردشگری، شناخت دلایل رشد نکردن گردشگری ایران متناسب با ظرفیت‌های موجود را از دیگر محورهای مهم پژوهش دانست و افزود: ایران از جاذبه‌های تاریخی، فرهنگی و طبیعی قابل‌توجهی برخوردار است اما باید بررسی کرد چه عواملی مانع بهره‌برداری مناسب از این ظرفیت‌ها شده‌اند و چه اقداماتی می‌تواند به معرفی بهتر این داشته‌ها و ایجاد ارزش اقتصادی برای کشور و مردم منجر شود.
به اعتقاد شفیعی شکیب، لازم است تاریخ شفاهی با تعیین موضوع، دوره‌بندی تاریخی، شناسایی راویان و تحلیل تجربه‌ها، به مجموعه‌ای قابل‌استفاده برای پژوهشگران، دانشجویان، سیاست‌گذاران و فعالان صنعت گردشگری تبدیل شود.
او در پایان تاکید کرد: گردآوری تجربه‌های نسل‌های مختلف و بررسی منصفانه فراز و فرودهای گردشگری ایران می‌تواند ضمن حفظ میراث تجربی این حوزه، زمینه تصمیم‌گیری آگاهانه‌تر و برنامه‌ریزی مؤثرتر برای آینده گردشگری کشور را فراهم کند.
انتهای پیام/
نظر شما