مینا علیزاده در گفتوگو با خبرنگار میراثآریا، با اشاره به ضرورت توجه به جایگاه میراثناملموس در زندگی جوامع محلی، اظهار کرد: تجربه زیسته و دانش بومی مردم باید در کنار ظرفیتهای طبیعی، زیرساختی و اقتصادی، بهعنوان یکی از مبانی تصمیمگیری در برنامهریزی توسعه محلی مورد توجه قرار گیرد، رویکردی که میتواند به تدوین برنامههایی متناسب با ویژگیهای اجتماعی و فرهنگی هر منطقه منجر شود.
او مشارکت موثر جوامع محلی در شناخت ظرفیتها، برنامهریزی و تصمیمگیری را ضرورتی اساسی دانست و افزود: ارزیابی اقدامات حفاظتی نباید به تعداد عناصر ثبتشده یا برنامههای اجراشده محدود شود، بلکه میزان انتقال دانش و مهارتها میان نسلها، استمرار فعالیت حاملان میراث و حضور عناصر فرهنگی در زندگی روزمره مردم نیز باید معیار سنجش اثربخشی این اقدامات باشد.
این پژوهشگر فرهنگی با تاکید بر اینکه حفاظت از میراثناملموس فراتر از ثبت و مستندسازی عناصر فرهنگی است، خاطرنشان کرد: صیانت اثربخش از این میراث مستلزم توجه همزمان به شرایط زندگی حاملان، تداوم انتقال بیننسلی دانش و مهارتها و نقش صاحبان اصلی میراث در تعیین مسیر تحول و بازآفرینی آن است.
علیزاده در پایان تاکید کرد: پیوند دادن حفاظت از میراثناملموس با پویایی اجتماعی، تحولات محیطی و فرآیند توسعه محلی، زمینهساز رویکردی پایدار در پاسداشت سرمایههای فرهنگی و استمرار حیات آنها در بستر جامعه خواهد بود.
انتهای پیام/
نظر شما