کاشی‌ها و به‌طور کلی آثار لعابدار در دوره‌های مختلف صرفاً جنبه تزئینی نداشته‌اند، بلکه حامل معنا و پیام بوده‌اند. برای نمونه، نقوش لعابدار تمدن مانایی می‌توانستند مفاهیم مشخصی را منتقل کنند و برخی شواهد نشان می‌دهند که با از میان رفتن موضوعیت و معنای یک نقش، هنرمند آن را حذف می‌کرده است.
این منابع کهن، تنها یادگارهای گذشته نیستند؛ بلکه فرصت‌هایی زنده برای خلق زبان بصری تازه‌اند. طراحان می‌توانند با بازتفسیر این نقوش در قالب‌های مدرن، هویت‌های بصری اصیل و درعین‌حال معاصر خلق کنند؛ هویت‌هایی که در معرفی شهرها، موزه‌ها، رویدادهای فرهنگی و حتی مسیرهای گردشگری نقش مؤثری دارند.
