منوچهر دین‌پرست، دبیر صفحه میراث‌فرهنگی و گردشگری اطلاعات‌ در یادداشتی نوشت: در این روزها، وطنِ داغدار من، در هر سو زخمی جانسوز بر پیکر خاکش نشسته است و گروهی از هموطنان، سفری بی‌بازگشت را در پیش می‌گیرند. چه بسیار جان‌های پاکی که در این میان از دست می‌روند، کاش این آتشِ نافرجامِ جنگ هرگز افروخته نمی‌شد. اما دریغا که این افسوس‌ها ثمری جز حسرت بر دل نمی‌نشانند.

در این ایام، افزون بر رنجِ بیرونی، شاهد آفتی درونی نیز هستیم؛ هر کس به سودای خویش در بابِ دفاع از میهن سخن می‌گوید، و هر گروه از زاویه‌ای سیاسی به تحلیل می‌پردازد که دیگری تاب شنیدن آن را ندارد. این پراکندگی و چنددستگی، ما را از دفاعِ راستین و بنیادین از ایران بازمی‌دارد. حال آن‌که می‌باید پذیرفت سرزمینِ ما در معرض حمله‌ای ناجوانمردانه قرار گرفته و جز ایستادگی و پاسداری از حریم آن، چاره‌ای نیست.

ما اکنون در میانه راهی سرنوشت‌ساز ایستاده‌ایم: یا به جدال‌های بیهوده و بی‌ثمر می‌پردازیم که حاصلی جز آزردگی دل‌ها و تشتت صفوف ندارد، یا همدل و هماهنگ در مسیر دفاع از وطن گام برمی‌داریم. بی‌تردید، گزینش دوم نه فقط وظیفه‌ای ملی، که رسالتی اخلاقی و انسانی است.

وطن، تنها سرمایه بی‌بدیل ماست؛ آن‌جا که ریشه در خاک داریم و هویت خویش را از آن بازمی‌یابیم. روزگاری که دشمن از هر سو در پی خدشه‌دار کردن این حریم است، کوچک‌ترین اختلاف سلیقه می‌تواند بهانه‌ای برای فاصله افتادن میان صفوف شود. تاریخ آموخته است که هیچ ملتی در سایه چنددستگی به پیروزی نرسیده، و هیچ سرزمینی در میان تشتت آرا، عزت و امنیت نیافته است.

اگر امروز از خود می‌پرسیم وظیفه ما چیست، پاسخ روشن است: وحدت، پرهیز از حاشیه‌پردازی‌های بی‌فرجام، و متمرکز شدن بر حفظ کیان ایران. این به معنای نفی نقد یا نادیده‌گرفتن دیدگاه‌ها نیست، بلکه به معنای اولویت‌بخشی به منافع ملی بر تمامی منافع گروهی و جناحی است. دفاع از وطن، حد و مرزی نمی‌شناسد و در برابر آن، همه جریان‌ها و سلایق باید در کنار هم قرار گیرند.

ما امروز بیش از هر زمان دیگر نیازمند همزبانی و همراهی هستیم که از ورای واژه‌ها، در عمل و اراده معنا یابد. چه نیکوست که در این برهه حساس، هر کس از سرِ مسئولیت، سهم خویش در حراست از این کهن‌بوم را ادا کند و با نهادنِ منافعِ ملی فراروی همه منافع دیگر، ثابت کند که ایران برای او فراتر از هر مرزبندیِ سیاسی و فکری، جایگاهی مقدس دارد.

باشد که با درک این مسئولیت تاریخی، از این گردنه دشوار با سربلندی عبور کنیم و آینده‌ای آبادتر را برای فرزندان این سرزمین رقم زنیم. همانگونه که شاعران بزرگ ما وطن را نه تنها سرزمینی از خاک و سنگ، که هویتی از جان و ایمان دانسته‌اند، ما نیز باید با تمام وجود پاسدار این امانت باشیم.

انتهای پیام/