به گزارش میراث آریا، در متن یادداشت آزیتا موگویی آمده است:
صداها
صداهای مهیب
از هر طرف بر مغزم میکوبد
و
من
در یک بهت عجیب با
سیل اشک بیامانی
که از پی غصههای پیدرپی و بیامان
هر روز
اما...
در خفا
تا زیر گلویم سر میخورد
به خودم میگویم
آرام باش و صبور
ما در سختترین دوران تاریخ این کشوریم
نه فقط سخت
بلکه ترسناکترین دوران
ما در این شتاب پرخروش و در مسیر حوادث تلخ
در معرض سختترین آزمون تاریخ قرار داریم
آزمون میان دشمن و وطن
چه کنیم؟
در وطن...
داغ دیدهایم
غمگینیم
رنجوریم
معترضیم
و این حق ماست که معترض باشیم و مطالبه کنیم
اما دشمن
این بار با لباس ناجی ما آمد
و اعتراضمان را مصادره کرد
اکنون تنها راه پیش رو برایمان این است
که هر کدام یک آرش باشیم
آرشی که (جان) در تنها تیر ترکش گذاشت
و کار صدها صد هزاران تیغه شمشیر کرد
و در آزمون تلخ دشمن پیروز شد
ما باید به آرش نگاه کنیم
حتی آنهایی که به
وطن پشت کردند؛
یا از سر غفلت
یا از سر غرور
و
یا از همه بدتر
از سر جهل.
ما همچنان و تا ابد
نام پر افتخار ایران را به عنوان بزرگترین تکیهگاه در کنار خود داریم.
آزیتا موگویی
فروردین ۱۴۰۵
انتهای پیام/
نظر شما