اردوان بیرگانی، نقال و شاهنامه‌خوان، مدرس، در گفت‌وگو با میراث‌آریا، یادآور شد که شاهنامه همچنان ظرفیت‌های گسترده‌ای برای آموزش غیرمستقیم، مجازی و ارتقای روحیهٔ کودکان و نوجوانان دارد. بیرگانی با تأکید بر اینکه «شاهنامه شناسنامه هویتی مردم ایران است»، معتقد است که این اثر سترگ می‌تواند در فضای آنلاین نیز همان تأثیر گذشته را در تربیت نسل‌های تازه بر جای بگذارد.

او با اشاره به کارکردهای تربیتی شاهنامه گفت: داستان‌های شاهنامه بر حقیقتِ پرورش انسان استوارند؛ از قصه‌گویی و طراحی بازی گرفته تا ساخت موسیقی‌های پرهیجان، همه ابزارهایی‌اند که می‌توان با آنها ابعاد مختلف شخصیت‌های شاهنامه را به نسل امروز معرفی کرد.

این نقال و شاهنامه‌خوان تأکید کرد که تجربهٔ او از کار با کودکان نشان می‌دهد شاهنامه می‌تواند اعتمادبه‌نفس، خردورزی و امید را در آنان تقویت کند.

به گفتهٔ او، شاهنامه خود کتاب امید است و کتاب مقاومت. کودکان وقتی نبردهای رستم دستان را می‌خوانند، روحیهٔ مقاومت را احساس می‌کنند. او خواندن شاهنامه را «تنها پاسخ» برای رشد ذهنی و روانی نسل آینده دانست.

این مدرس نقالی و شاهنامه‌خوانی، همچنین به نمونه‌هایی از تأثیر روایت شاهنامه در فضای مجازی اشاره کرد و گفت: کارهایی دیده‌ام که دوستان با موسیقی‌های جذاب و ضرب‌آهنگ مناسب نسل امروز، داستان‌های شاهنامه را برای کودکان و نوجوانان عرضه کرده‌اند و این کارها با استقبال خوبی روبه‌رو شده است.

در بخش دیگری از گفت‌وگو، او درباره الگوهای شاهنامه برای کودکان امروز توضیح داد: هر شخصیت شاهنامه نماد یک ویژگی اخلاقی است؛ چه زن، چه مرد، چه پهلوان و چه پادشاه. باید متناسب با سن کودک و به‌صورت منظم دربارهٔ این شخصیت‌ها با او گفت‌وگو کرد.

بیرگانی چالش معرفی شاهنامه به نسل Z و آلفا را چندان دشوار نمی‌داند و گفت: شبکه‌های مجازی پر از شخصیت‌هایی است که نسخهٔ امروزی پهلوانان شاهنامه‌اند. وقتی نوجوانان از اسطوره‌های باستانی آگاه شوند، این آشنایی برایشان جذاب و شادی‌آور خواهد بود.

او همچنین دربارهٔ نقش شاهنامه در تقویت روحیهٔ کودکان در دوران آموزش غیرحضوری گفت: خواندن بخش‌های اسطوره‌ای، همزیستی انسان و حیوان یا روایت‌هایی چون نبردهای رستم و زال و داستان بیژن و منیژه، هیجان رفتاری کودکان را افزایش می‌دهد و روحیهٔ آنها را بالا نگه می‌دارد.

بیرگانی در پایان به والدین و معلمان توصیه کرد که هرگز با اجبار، کودکان را به شاهنامه نزدیک نکنند: هیچ آموزشی با اجبار لذت‌بخش نیست؛ باید شرایط لذت آموزش را فراهم کرد و همراه با بازی، به‌صورت غیرمستقیم و با صبر، شاهنامه را برای کودک جذاب ساخت.

انتهای پیام/