بهروز نشان، فعال حوزه هنر در یادداشتی نوشت: در جغرافیای هنر ایران، موزه‌ها اغلب روایت‌گرِ گذشته‌ای دور یا یادگارهای دورانِ پیشین هستند. اما «موزه هنرهای معاصر اهواز» حکایتی متفاوت دارد. این بنا، همچون زخمی التیام‌یافته که به گل نشسته باشد، تنها موزه هنرهای معاصر ایران است که در دوران پُرشور و پُرخطر انقلاب اسلامی متولد شد. این ویژگی، ماهیتی استثنایی به آن می‌بخشد؛ موزه‌ای که در روزهای سختِ دگرگونی، «امید به تداوم هنر» را در سرزمینی که با نفت و حماسه گره خورده بود، زنده نگه داشت.

۱. پیوندی میانِ معماری و هویت

ساختِ این موزه در آن برهه از تاریخ ایران، فراتر از یک پروژه عمرانی، یک بیانیه هنری بود. این بنا ثابت کرد که هنر نه یک امرِ تزئینی برای دوران صلح و آرامش، که ضرورتی برای «بقاء» و «شکل‌گیری هویت ملی» در متنِ تحولات اجتماعی است. اهواز با داشتن این موزه، خود را از یک مرکز صنعتی و استراتژیک، به یک قطبِ فرهنگی ارتقا داد؛ جایی که دیوارهایش نه فقط آثار هنری، که بازتابی از «تاب‌آوریِ روح ایرانی» در مواجهه با تغییرات بنیادین است.

۲. موزه به مثابهِ سفیر: دیپلماسی فرهنگی در جنوب

در جهانِ امروز که زبانِ مشترکِ ملت‌ها نه سیاست، بلکه فرهنگ و هنر است، موزه هنرهای معاصر اهواز نقشی استراتژیک در «دیپلماسی فرهنگی» ایفا می‌کند. این موزه با میزبانی از رویدادهای هنری بین‌المللی و بازتاب‌دادنِ هنرِ معاصر ایران، پلی ارتباطی میانِ جنوب ایران و جهانِ هنر است.

دیپلماسی فرهنگی از طریق این موزه، «چهره‌ واقعی و پویای ایران» را به تصویر می‌کشد. هنرمندان اهوازی و ملی، در سایه‌ی این فضا می‌توانند با جهانیان گفت‌وگو کنند. این موزه به واسطه حضورش در یک منطقه مرزی و حساس، بستری فراهم می‌کند تا با تکیه بر زبان جهانی هنر، تصویرِ کلیشه‌ای و گاه سیاه از مناطقِ درگیر بحران را به تصویرِ «حیاتِ فرهنگیِ جاری» تغییر دهد. هنر در این موزه، نرم‌ترین و قدرتمندترین ابزار برای نفوذ در قلبِ روایت‌های جهانی است؛ ابزاری که می‌تواند مرزهای جغرافیایی را درنوردد و پیوندهای انسانی ایجاد کند.

۳. میراثی برای آینده

موزه هنرهای معاصر اهواز، گواهیِ زنده بر این است که چگونه هنر می‌تواند از بطنِ یک انقلاب و دورانِ التهابِ اجتماعی، نهادی بسازد که برای دهه‌ها استوار بماند. برای من به عنوان یک هنرمند، این موزه نه تنها یک مکان برای نمایش آثار، بلکه «مدرسهِ پایداری» است. این بنا به ما می‌آموزد که هنر هرگز در خلأ اتفاق نمی‌افتد؛ هنر همیشه پاسخی است به زمانه، و موزه اهواز پاسخی شجاعانه به زمانه‌ی خویش بود.

امروز، حفظ و ارتقای این موزه، نه تنها وظیفه‌ای اداری، بلکه مسئولیتی تاریخی است. ما باید از این «سفیرِ هنری» حمایت کنیم تا صدایِ رنگ‌ها و فرم‌های برخاسته از جنوب ایران، بلندتر و رساتر از همیشه، در سمفونیِ دیپلماسیِ فرهنگیِ جهان طنین‌انداز شود.

انتهای پیام/