جلیل گلشن، پیشکسوت میراث‌فرهنگی، در گفت‌وگو با خبرنگار میراث‌آریا با اشاره به پیشینه درخشان ایران در کنوانسیون ۱۹۷۲ یونسکو و ثبت نخستین آثار کشور در سال ۱۳۵۸ اظهار کرد: ایران از نخستین کشورهای پیشگام در پیوستن به این کنوانسیون بود. پس از وقفه‌ای چندساله، با تلاش‌های صورت‌گرفته در اوایل دهه ۸۰، روند ثبت جهانی آثار ایران با ثبت تخت سلیمان مجدداً آغاز شد و از آن زمان تاکنون، کشورمان تقریباً در هر سال از سهمیه خود برای ثبت یک اثر تاریخی در فهرست جهانی استفاده کرده است.

او با ابراز خرسندی از مطرح شدن پرونده الموت در اجلاس جاری یونسکو افزود: «قلعه الموت و استحکامات وابسته به آن» به عنوان سی‌امین اثر تاریخی ایران در فهرست میراث جهانی ثبت خواهد شد که این دستاورد بزرگ، نشان‌دهنده غنای بی‌نظیر آثار تاریخی و تمدنی کشورمان در سطح بین‌المللی است.

گلشن در تشریح فواید و اهمیت این رویداد بین‌المللی گفت: ثبت در فهرست یونسکو، معرف توانمندی و پیشینه تاریخی یک کشور به سراسر جهان است. علاوه بر این، فهرست میراث جهانی به عنوان مرجعی معتبر برای گردشگران فرهنگی دنیا شناخته می‌شود و ثبت الموت، این منطقه را به یکی از مقاصد اصلی گردشگران و پژوهشگران بین‌المللی تبدیل خواهد کرد.

این پیشکسوت میراث‌فرهنگی در ادامه به ویژگی‌های شاخص و مهندسی دژ الموت اشاره کرد و گفت: این قلعه که متعلق به دوره سلجوقی است، نمونه‌ای برجسته از سلسله قلاع کوهستانی است که از قزوین تا خراسان امتداد داشته‌اند. ساخت این بناها در ارتفاعات صعب‌العبور نیازمند دانش مهندسی پیشرفته‌ای بوده است.

گلشن در پایان تصریح کرد: بزرگ‌ترین ویژگی قلعه الموت، بهره‌گیری از فناوری‌های بومی و نوآورانه روزگار خود برای تأمین آب و ذخیره‌سازی آذوقه است؛ سیستمی هوشمندانه که به ساکنان دژ اجازه می‌داد در دوران محاصره‌های طولانی‌مدت، دوام بیاورند و مقاومت کنند. این نبوغ مهندسی، ارزش برجسته جهانی الموت را دوچندان کرده است.

انتهای پیام/