رسول وطندوست، چهره ماندگار میراثفرهنگی، در گفتوگو با خبرنگار میراثآریا به بیان سالها تلاش بیوقفه خود در این عرصه و دلایل استمرار این مسیر عاشقانه پرداخت.
میراثفرهنگی؛ حوزهای معنوی که جز با عشق در آن ماندگار نمیشوید
این پیشکسوت میراثفرهنگی با تاکید بر تفاوت ماهوی این حوزه با سایر عرصهها اظهار کرد: حوزه میراثفرهنگی بیشتر جنبه معنوی دارد تا مادی. به غیر از عشق و علاقه، واقعا کسی نمیتواند در این حوزه کار کند. من نزدیک به ۶۰ سال است که در ایران کم و بیش در این حوزه فعالیت کردهام؛ گرچه در سال ۱۳۸۸ بازنشسته شدم، اما از همان زمان تاکنون همچنان با موضوع میراثفرهنگی و کارهای آن درگیر بودهام.
وی که نخستین قدمها را در مرکز باستانشناسی برداشت و کار خود را آغاز کرد، درباره رشد و تکامل این علاقه گفت: به تدریج این عشق به میراثفرهنگی دوچندان و بیشتر شد؛ هرچه پیش میرفت، بیشتر و بیشتر میشد تا جایی که خودم را در واقع غرق در میراثفرهنگی میدانستم.
این چهره ماندگار میراثفرهنگی با نگاه راهبردی به جایگاه میراث در اقتصاد و هویت ملی تصریح کرد: میراثفرهنگی اگر درست و کامل درک شود، بزرگترین سرمایه معنوی و حتی سرمایه مادی کشور است. من همیشه گفتهام که میراثفرهنگی ایران، بزرگترین دارایی کشور است. بقیه منابع، مثل نفت، صنعت و منابع معدنی، یک روز تمام خواهند شد؛ اما میراثفرهنگی چیزی است که هرچه میگذرد، ارزش افزوده پیدا میکند.
وی با اشاره به نقش این سرمایه ملی در آینده کشور افزود: باید بیشتر متوجه این دارایی شویم و نقشی که این دارایی فرهنگی در توسعه پایدار کشور دارد را درک کنیم.
پس از بازنشستگی؛ همچنان دغدغهمند و عاشق میراثفرهنگی هستم
وطندوست ادامه فعالیت خود را پس از بازنشستگی، آمیزهای از عشق پایدار و حس مسئولیت دانست و افزود: وقتی در حوزه میراثفرهنگی کار میکنید، مشکلات را میبینید و به فهم خود دنبال حل آنها هستید و وقتی هم بازنشسته میشوی، آن حس همچنان وجود دارد. هرچند دیگر پستی ندارید، اما خبرهایی که میشنوید و فعالیتهایی که پیگیری میکنید چه خوب و چه بد بیشتر مشتاق میکند تا به ادامه کار در حوزه میراثفرهنگی ادامه و تجربیات خود را در اختیار دیگران قرار دهیم.
مایه افتخار یک عمر؛ راهاندازی رشته مرمت و تاسیس پژوهشکده حفاظت و مرمت
این چهره ماندگار، ماندگارترین و رضایتبخشترین اقدام شش دهه فعالیت خود را راهاندازی «رشته مرمت» در نظام دانشگاهی و تأسیس «پژوهشکده حفاظت و مرمت» دانست و تصریح کرد: راهاندازی رشته مرمت میراثفرهنگی، یعنی مرمت آثار تاریخی و فرهنگی در نظام دانشگاهی و تأسیس پژوهشکده حفاظت و مرمت از جمله کارهایی است که من سهم عمدهای در آن داشتم.
وی افزود: ساختمان این پژوهشکده، که امروز پژوهشگاه شده است، از سال ۱۳۵۲ تا ۱۳۸۴ (بیش از سه دهه) دنبال ساخت و تکمیل آن بودم و بالاخره در سال ۱۳۸۴ موفق به افتتاح آن شدیم. راهاندازی رشته مرمت در کشور و تأسیس پژوهشکده حفاظت و مرمت، یکی از کارهایی است که در زندگیام همیشه به آن افتخار میکنم.
انتهای پیام/
نظر شما