آرش پارساپور فعال رسانه در یادداشتی درباره سریال «یل» نوشت: برادران محمودی را خوب می‌شناسیم؛ سازندگانی که رگ خواب مخاطب شبکه نمایش خانگی را در دست دارند و بلدند چگونه با خلق فضایی ملتهب، پررمز و برخاسته از دل روابط انسانی، چشم‌ها را به صفحه مانیتور میخکوب کنند. پس از موفقیت خیره‌کننده و همه‌گیر «پوست شیر»، طبیعی بود که هر اثر جدید از این تیم، زیر ذره‌بین سخت‌گیرانه‌ترین مقایسه‌ها قرار بگیرد، اما مواجهه با «یل» به عنوان جدیدترین پدیده نمایش خانگی که جمعه ها از فیلم نت پخش می شود، نیازمند تغییر زاویه دید است؛ این سریال قرار نیست نسخه کپی‌برداری‌شده‌ای از گذشته باشد، بلکه آمده است تا با تکیه بر فرمی مستقل، جهان‌بینی تازه‌ای را روایت کند.

یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌های «یل» از همان قسمت‌های نخست، پافشاری‌اش بر فضاسازی اصیل و اتمسفرسازیِ تنیده در بستر روستایی دورافتاده است. برخلاف آثار آپارتمانی و خنثی، دوربین محمودی‌ها به دل طبیعت، مزارع مه‌آلود و کوچه‌باغ‌های پر از سکوت می‌زند تا فرصت یک روایت کلاسیک و درام‌محور را بنا کند. استفاده درست و هوشمندانه از «سکوت» در دقایق آغازین قسمت دوم، به جای دیالوگ‌های گل‌درشت، نشان‌دهنده تسلط کارگردان بر زبان تصویر است. جایی که نگاه‌های پر از دلهره، صدای باد و طوفان و طنین گام‌ها در سکوت جاده، بار سنگین ایجاد تعلیق را به دوش می‌کشند، مخاطب ناخودآگاه خود را در بطن التهاب روستا حس می‌کند.

البته که «یل» اثری بی‌نقص نیست، اما قدرت واقعی آن در پرداخت شخصیت‌ها و چینش مهندسی‌شده خرده‌پیرنگ‌ها نمایان می‌شود. ورود بازیگرانی چون نوید محمدزاده در نقش «ملک» با آن شمایل قدرتمند و خاکستری، و بازی‌های کنترل‌شده و چشم‌نوازی مثل هنرنمایی علی اوسیوند (در نقش استوار سماوات)، به سریال وزن و عیار حرفه‌ای بخشیده است. این تقابل میان قدرت مصلحتی و قانون‌گذاری که گاهی خود به بی‌قانونی تن می‌دهد، لایه‌های اجتماعی عمیقی به اثر تزریق کرده که فراتر از یک معما یا تعقیب و گریز ساده است.

بزرگ‌ترین خطایی که در مواجهه با «یل» می‌توان مرتکب شد، افتادن در دام قیاس‌های خط‌کشی‌شده با «پوست شیر» است. «یل» دنیای خودش را می‌سازد؛ دنیایی که در آن رفاقت، آبرو، سایه سنگین قضاوت‌های جمعی و خطوط باریک میان گناه و بی‌گناهی زیر ذره‌بین می‌رود. این سریال به ما یادآوری می‌کند که قصه‌گویی اصیل در سینما و سریال‌سازی ایران هنوز زنده است و می‌تواند با خلق تعلیق‌های درست، مخاطب را هفته به هفته با خود همراه کند.

اگر به دنبال سریالی هستید که در کنار قاب‌بندی‌های چشم‌نواز، موسیقی متن تاثیرگذار و بازی‌های به‌یادماندنی، ذهنتان را درگیر تئوری‌ها و چالش‌های اخلاقی کند، «یل» همان مقصدی است که باید به تماشایش بنشینید؛ سفری پرالتهاب به اعماق قصه و آدم‌هایی که در بندِ تقدیر و تصمیم‌هایشان گرفتار شده‌اند.

انتهای پیام/