به‌گزارش خبرنگار میراث‌آریا، علی بلوکباشی، پژوهشگر حوزه مردم‌شناسی در این نشست با مرور تاریخ مردم‌نگاری عشایر در ایران به کتاب فارسنامه به‌عنوان یکی از نخستین منابع مکتوب درباره عشایر اشاره کرد و گفت: پس از آن، با ظهور انسان‌شناسان تحصیل‌کرده خارج از کشور، روش‌های علمی مردم‌نگاری وارد ایران شد.

او نقش زنده‌یاد افشار نادری را در انتقال این روش‌ها تعیین‌کننده دانست و افزود: پژوهش‌های میدانی نظام‌مند درباره ایلات و عشایر از دهه ۱۳۴۰ به‌طور جدی آغاز شد.

پژوهش از دل

سیدمحمد بهشتی چهره ماندگار میراث فرهنگی در سخنانی با تأکید بر مفهوم «پژوهش با دل»، ماندگاری آثار علمی را حاصل پرسش‌های اصیل دانست و اظهار کرد: پژوهشی که از سر دغدغه و تشنگی معرفتی آغاز شود، نه‌تنها پژوهشگر را رها نمی‌کند، بلکه اثری زنده و ماندگار پدید می‌آورد. به گفته او، آثار صفی‌نژاد از این جنس‌اند و به همین دلیل با گذر زمان فرسوده نمی‌شوند.

ضرورت ثبت دانش بومی عشایر

جهانبخش میرزاوند سرپرست رئیس سازمان امور عشایر ایران با اشاره به نقش تاریخی عشایر در هویت فرهنگی و اجتماعی کشور تأکید کرد: ثبت آیین‌ها، شیوه‌های زیست و دانش بومی عشایر، ضرورتی ملی است.

وی پژوهشگران این حوزه را حافظان حافظه تاریخی جامعه دانست و بر اهمیت تداوم این مسیر برای نسل‌های آینده تأکید کرد.

لزوم ثبت تصویری زندگی عشایر

فرهاد ورهام، فیلمساز و مستندساز، نیز با بیان تجربه‌های خود در مستندسازی مردم‌نگارانه، به همکاری نزدیک میان پژوهشگران و مستندسازان اشاره کرد و گفت: ثبت تصویری زندگی عشایر و آرشیو آثار پژوهشی و فیلم‌های مستند، نقشی اساسی در حفظ و انتقال این میراث فرهنگی ایفا می‌کند.

سهیلا شهشهانی عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی و محقق حوزه انسان‌شناسی در بخش پایانی نشست با اشاره به منابع مهم مطالعات عشایری از جمله نقشه پراکندگی عشایر ایران منتشرشده توسط یونسکو در سال ۱۳۴۴، بر ارزش پژوهش‌های بلندمدت تأکید کرد و آثار صفی‌نژاد، به‌ویژه کتاب طالب‌آباد، را نمونه‌ای شاخص از پژوهش عمیق و ماندگار در این حوزه دانست.

این نشست با تأکید بر ضرورت تکریم پژوهشگران پیشگام و انتقال میراث علمی آنان به نسل‌های آینده، به کار خود پایان داد.

انتهای پیام/