آذردخت نوذری، راهنمای گردشگری و کارشناس طبیعت‌گردی خوزستان و مسئول پیگیری پرونده ثبت جهانی روستای گردشگری پامنار، در گفت‌وگو با خبرنگار میراث‌آریا اعلام کرد: انتخاب پامنار به‌عنوان روستای منتخب برای تهیه پرونده ثبت جهانی، نتیجه روحیه مشارکت کم‌نظیر اهالی در تبدیل این منطقه به یک روستای پایدار گردشگری است.

او با اشاره به تاریخچه این روستا گفت: پس از آبگیری سد دز در سال ۱۳۴۰ و زیر آب رفتن روستای قدیمی، بخشی از اهالی در کنار دریاچه با حفظ سبک معماری گذشته، خانه‌های خود را دوباره ساختند و حتی از مصالح خانه‌های قدیمی که زیر آب رفته بود استفاده کردند.

به گفته نوذری، این بازسازی و بازگشت دوباره برخی ساکنان مهاجرت‌کرده، روح تازه‌ای به حیات روستا بخشید.

او معتقد است: یکی از شاخصه‌های مهم پامنار، پیوند عمیق مردم با میراث طبیعی و فرهنگی منطقه و انتقال دانش بومی در مسیر حفاظت و کارآفرینی است. کپوبافی که پیشینه‌ای طولانی در این روستا دارد، امروز به یکی از مهم‌ترین صنایع‌دستی منطقه تبدیل شده است.

این راهنمای گردشگری توضیح داد: این هنر ابتدا توسط مردان برای رفع نیازهای روزمره شکل گرفت و بعدها با ورود زنان، تنوع ظاهری و طرح‌های جدید پیدا کرد. استفاده از برگ جوان نخل و گیاه کرتک مواد اصلی این هنر هستند.

مسئول پیگیری پرونده ثبت جهانی روستای گردشگری پامنار با تأکید بر اینکه ثبت ملی کپوبافی و گسترش آن در استان، و انتخاب دزفول به‌عنوان «شهر جهانی کپو» در سال ۱۴۰۳، پامنار به یکی از خاستگاه‌های اصلی این هنر تبدیل شد، افزود: گردشگران بسیاری برای دیدن و خرید محصولات آن به روستا سفر می‌کنند. اکنون زنان، مردان و حتی کودکان روستا به‌صورت گسترده به کپوبافی مشغول‌ هسنتد و نقوش گیاهی، جانوری و بومی منطقه نیز بر آثار آنان نقش بسته است.

کارشناس طبیعت‌گردی اداره‌کل میراث‌فرهنگی خوزستان با اظهار اینکه پامنار مشرف به دریاچه سد دز و در مجاورت منطقه حفاظت‌ شده قلعه شاداب و چهل‌پا قرار دارد، گفت: این منطقه یکی از مهم‌ترین زیستگاه‌های گونه‌های حیات‌وحش از جمله «جغد ماهی‌خوار» است. معرفی این گونه توسط جوانان روستا و همکاری اداره‌کل حفاظت محیط زیست موجب تغییر نگرش مردم نسبت به آن و تبدیل جغد به یکی از گونه‌های تحت حفاظت شد؛ موضوعی که به افزایش جمعیت گونه‌هایی چون کل و بز نیز انجامید.

او ادامه داد: از دیگر اقدامات حفاظتی اهالی می‌توان به کاشت درختان بومی مثل بادام وحشی و هسته‌کاری کنار اشاره کرد. همچنین زنان روستا با رعایت اصول محیط‌زیستی به جمع‌آوری میوه‌های بومی همچون کنار و کلخونگ پرداخته و از آن محصولات سنتی تهیه می‌کنند.

مسئول پیگیری پرونده ثبت جهانی روستای گردشگری پامنار تصریح کرد: رونق گردشگری در کنار صنایع‌دستی، موجب توسعه تفریحات آبی نیز شده است. امروز بیشتر خانواده‌های روستا قایق دارند و قایق‌داران با ارائه تورهای دریاچه‌گردی نقش راهنمایان محلی را ایفا می‌کنند. تشکیل شرکت تعاونی «قایق‌داران دریاچه دز» نیز گامی برای سامان‌دهی خدمات گردشگری بوده است.

نوذری در پایان گفت: همه اهالی پامنار به نوعی در گردشگری دخیل‌اند؛ از اقامتگاه‌ها و فروشگاه‌های صنایع‌دستی تا مشارکت در دوره‌های توان‌افزایی و هدف مشترک آن‌ها نزدیک شدن به استانداردهای جهانی خدمات گردشگری و بهره‌گیری از گردشگری برای توسعه پایدار و حفاظت از میراث طبیعی و فرهنگی روستاست.

انتهای پیام/