مسعود ساسانی، فعال حوزه گردشگری و فرزند پامنار در یادداشتی نوشت: در دل زاگرس و در کنار دریاچه ایی نیلگون روستایی بود که آسمان شبش هزاران سال میزبان صدایی راز آلود بود؛ آواز جغدها. در باور مردم آن دیار این صدا پیک شوم و تقدیر بود، و نگاه سنگین آن پرنده بر هرچه می‌افتاد باور به بد اقبالی را در دل آن مردم زنده می‌کرد.

ماهیگیری را می‌دیدی که هنگام دیدن آن مسیر صید را عوض می‌کرد تا رزرقش سیاه نشود و یا چوپانی که با دستانی لرزان سنگی بسوی سیاهی شب می‌زد تا مبادا برکت از گله اش پر بکشد.

روزگاری گذشت و آرام آرام نگاه‌ها تغییر کرد، در آن سال‌ها عده‌ای فهمیدند که این جغد می‌تواند یک سرمایه‌ی بی نظیر باشد، سرمایه‌ای برای حفاظت، آگاهی و رزق این مردم.
جغدهای پامنار به‌جای آنکه پنهان بمانند دیده شدند، داستانشان روایت شد، دیگر کسی آنها را سنگ نزد و به این ترتیب بخشی از هویت پامنار شدند.

کم‌کم فهمیدند این پرنده شب زی فقط یک موجود خاموش و مرموز نیست، جغد می‌تواند پیام‌آور زندگی، نشانه‌ی تنوع زیستی و پلی میان طبیعت و گردشگری باشد.

همین نگاه تازه بود که پامنار را به مقصدی برای گردشگران علاقمند به حیات وحش و پرنده‌نگری تبدیل کرد.

کم‌کم از سراسر ایران و حتی از کشورهای دیگر، آدم‌هایی برای دیدن آن به پامنار سفر کردند.

پامنار جایی بود که به‌راحتی می‌توانستند یکی از نادرترین پرندگان ایران را ببینند در واقع بیشترین پراکندگی این پرنده ارزشمند در ایران را پامنار داشت و حالا به نماد افتخار روستا تبدیل شده بود.

اما این تغییر، فقط یک تغییر در نگاه نبود، این یک توافق نانوشته میان مردم پامنار و طببعت زاگرس بود.

مردم یاد گرفتند گه اگر این پرنده حفظ شود و اگر زیستگاه آن امن بماند، اگر معرفی‌اش مسئولانه باشد، می‌تواند به یک فرصتی کم نظیر برای کسب درآمد مردم تبدیل شود.
و چنین شد که جغد ماهی‌خوار از موجودی نحس در ذهن ما به پتانسیلی برای درآمد مردم محلی، توسعه‌ی پایدار  و حفاظت از میراث طبیعی تبدیل شد.

دریغ از اینکه در نزد اهل فن و اهل تحقیق، جغد در تاریخ و فرهنگ و ادبیات کهن ایران نشانه‌ی خوش اقبال بود نه سفیر شوم.

امروز دیگر جغد ماهی‌خوار فقط پرنده‌ای در دل شب‌های پامنار نیست، او روایت یک تغییر بزرگ است، روایت مردمی که آموختند آنچه روزی از آن می‌ترسیدند می‌تواند باعث سربلندی شان شود.

داستان جغد ماهی‌خوار نماد این حقیقت است که طبیعت اگر درست دیده شود می‌تواند به زندگی انسان معنا ببخشد.

در سال ۱۴۰۵ دهیاری روستای پامنار نیز  اقدام به نصب المان جغد ماهی‌خوار در جوار روستا کرد که خود یادآور این پیام مهم است که گاهی آنچه را که بد می‌پنداری اگر با دانایی و احترام دیده شود، می‌تواند به بزرگترین فرصت زندگی انسان تبدیل شود.

انتهای پیام/