امیر هوشنگ عارفیان، پژوهشگر و از دوستداران میراثفرهنگی در شهرستان اندیمشک، در گفتوگو با خبرنگار میراثآریا، با نگاهی تحلیلی به زیباییهای پنهان در شمالغربی این شهرستان میپردازد.
او «تنگوان» و «بردبله» را چشماندازهایی کمنظیر میداند که هر بینندهای را مسحور خود میکند. عارفیان در این باره میگوید: در امتداد کوه تنگوان، پدیدههای هندسی طبیعی حیرتانگیزی، چون اشکال مستطیلی و مکعبی، در دل صخرهها خودنمایی میکنند که گویی به دست هنرمندی تراشیده شدهاند، اما کاملاً طبیعی هستند. این ویژگیهای منحصربهفرد، تنگوان را به یکی از قطبهای آینده ژئوتوریسم در منطقه تبدیل کرده است.
این پژوهشگر با اشاره به مسیرهای بکر برای عکاسان و طبیعتگردان، میافزاید: از جاده اندیمشک تا منطقه چهلپا و پلاژِ پشت روستای سرپله، مناظری دیده میشود که همنشینی رودهای دز و بالارود با کوههای استوار، تصویری خیالانگیز و کارتپستالی خلق کرده است. همچنین بر فراز قله تنگوان، اشراف بر سه دریاچه در کرخه و سد بالارود، این منطقه را به بهشتی برای مستندسازان و عکاسان بدل ساخته است.
اما بخش تأملبرانگیز سخنان عارفیان، پیوند میان این جغرافیا و هویتِ مردم است.
او تأکید میکند که تنگوان تنها یک کوه نیست، بلکه بخشی از کالبد فرهنگی قوم لر است: نام تنگوان و دشت لور، در ادبیات شفاهی، مویهها، اشعار حماسی و ترانههای فولکلور مردم این دیار طنینانداز است. این کوه، سنگ صبور مردم در تنهایی و تکیهگاه آنان در سختیهاست؛ نمادی از تاریخ و هویتی که همچون قوم لر، استوار و چون دژی در برابر ناملایمات ایستاده است.
عارفیان با اشاره به چهرههای نمادین منطقه، از «قدمخیر» یاد میکند؛ زنی که در باورهای محلی، نماد دلاوری و مدیریت است.
او میگوید: اشکفت قدمخیر، غاری منسوب به این بانوی مشهور بخش الوار است که در اشعار حماسی و عاشقانه، با وقار و شکوه از او یاد شده است. در بسیاری از ترانهها، نام او در کنار تنگوان تکرار میشود تا نشاندهنده پیوند عمیق انسان با محیطزیست باشد.
این پژوهشگر همچنین به «اشکفت قنی» (غار قندی) اشاره میکند که یادآور بزرگان طایفه قلاوند، از جمله «کدخدا قندی» است؛ گواهی بر اینکه چگونه طبیعت، یاد مردان بزرگ را در دل صخرهها جاودانه ساخته است.
در بخش دیگری از این گفتوگو، عارفیان برای علاقهمندان به بازدید از منطقه «بردبله» دو مسیر اصلی را معرفی کرد.
این پژوهشگر گفت: راه قمقمهره، مسیری دشوار و صخرهای است که از میان دو دیواره باریک (شبیه تنوره) عبور میکند. این مسیر مشرف به ایستگاه گلمحک است و در فاصله صد متری به چشمهای زلال میرسد که از دل صخرهها میجوشد؛ آبشار کوچکی که از این چشمه بر بستر گیاهان معطری چون پر سیاوشان و پونههای وحشی سرازیر میشود، حوضچهای رؤیایی در سایهسار بیدها پدید آورده که مکانی بکر برای گردشگران است.
او افزود: مسیر دیگر، راه لور است که میان روستای قلعهقاسم و ایستگاه راهآهن گلمحک قرار دارد؛ این مسیر اگرچه دارای شیب تند و چالشبرانگیز است، اما تجربهای متفاوت و جذاب از دل کوهستان را پیش روی طبیعتگردان میگذارد.
انتهای پیام/
نظر شما