جواد طیبی، فعال رسانه ای استان سمنان در یادداشتی نوشت: گاهی اهمیت یک رویداد را نباید صرفاً در تعداد غرفه‌ها، شمار بازدیدکنندگان یا روزهای برگزاری آن جست‌وجو کرد؛ برخی رویدادها ظرفیت‌هایی فراتر از ماهیت ظاهری خود دارند و می‌توانند نقطه شروع یک جریان تازه در معرفی هویت، اقتصاد و قابلیت‌های یک شهر باشند. دومین نمایشگاه ملی صنایع‌دستی در سمنان را نیز باید از همین زاویه مورد توجه قرار داد؛ رویدادی که با حضور هنرمندان و تولیدکنندگان از استان‌های مختلف کشور، درهای سالن غدیر را به روی مجموعه‌ای از هنرها، فرهنگ‌ها، سنت‌ها و ظرفیت‌های اقتصادی ایران گشوده است.
سمنان در روزهایی میزبان این رویداد ملی شده که بیش از هر زمان دیگری نیازمند معرفی ظرفیت‌های کمتر شناخته‌شده خود به افکار عمومی، گردشگران، فعالان اقتصادی و سرمایه‌گذاران فرهنگی است. شهری که در جغرافیای ارتباطی کشور موقعیت قابل توجهی دارد، از پیشینه تاریخی و فرهنگی برخوردار است و مجموعه‌ای از داشته‌های ارزشمند در حوزه میراث‌فرهنگی، صنایع‌دستی، معماری، آیین‌ها و فرهنگ بومی را در خود جای داده، می‌تواند از فرصت میزبانی چنین رویدادهایی برای بازتعریف جایگاه خود در نقشه فرهنگی و گردشگری ایران استفاده کند.
نمایشگاه امسال با ۱۴۸ غرفه، شامل ۱۱۸ غرفه صنایع‌دستی و ۳۰ غرفه سوغات، خوراکی‌ها و محصولات بومی مناطق مختلف کشور، تنها یک فضای عرضه و فروش محصول نیست. حضور هنرمندان مناطق مختلف، اجرای زنده برخی رشته‌های صنایع‌دستی، برپایی سیاه‌چادرهای عشایری و نمایش جلوه‌هایی از سبک زندگی و فرهنگ اقوام ایرانی، این امکان را فراهم کرده است که بازدیدکننده در یک فضای محدود، با بخشی از تنوع فرهنگی و هنری سرزمین ایران مواجه شود. در حقیقت، سالن غدیر سمنان برای چند روز به تصویری کوچک از ایران فرهنگی تبدیل شده است؛ ایرانی که هر منطقه آن روایت، رنگ، نقش، مهارت و شیوه زیستی مختص به خود را دارد.
نخستین و شاید مهم‌ترین بعد این نمایشگاه، وجه فرهنگی و هویتی آن است. صنایع‌دستی را نمی‌توان صرفاً محصولاتی برای خریدوفروش یا اشیایی تزئینی در نظر گرفت. هر اثر دست‌ساز، حاصل انباشت تجربه، دانش بومی، ذوق هنری و انتقال مهارت از نسلی به نسل دیگر است. در بسیاری از موارد، آنچه در یک محصول صنایع‌دستی مشاهده می‌شود، تنها یک نقش یا طرح نیست؛ بلکه بخشی از حافظه تاریخی و شیوه زندگی مردمانی است که در طول سالیان، هنر خود را حفظ کرده‌اند.
وقتی هنرمندی از یک منطقه کشور، محصولی را که حاصل سال‌ها تجربه و مهارت اوست در سمنان عرضه می‌کند، در واقع بخشی از فرهنگ زادگاه خود را نیز به این شهر آورده است. از این منظر، نمایشگاه ملی صنایع‌دستی را باید فرصتی برای گفت‌وگوی فرهنگی میان مناطق مختلف کشور دانست؛ گفت‌وگویی که نه از مسیر سخنرانی و نشست‌های رسمی، بلکه از طریق هنر، رنگ، نقش، دست‌ساخته‌ها و روایت‌های بومی شکل می‌گیرد.
این اتفاق برای شهری مانند سمنان نیز اهمیت ویژه‌ای دارد. سمنان خود دارای پیشینه فرهنگی و هنری قابل توجهی است و معرفی هنرهای مناطق مختلف کشور در کنار ظرفیت‌های بومی این شهر، می‌تواند زمینه شناخت متقابل و تقویت جایگاه صنایع‌دستی در زندگی اجتماعی مردم را فراهم کند.
یکی از مهم‌ترین دستاوردهای میزبانی یک رویداد ملی، تغییر مقیاس دیده‌شدن شهر است. بسیاری از شهرها به واسطه ظرفیت‌های تاریخی و گردشگری خود شناخته می‌شوند، اما آنچه به تثبیت نام یک شهر در ذهن مخاطبان کمک می‌کند، تداوم حضور آن در جریان رویدادهای ملی، فرهنگی، هنری و اقتصادی است.
نمایشگاه ملی صنایع‌دستی این فرصت را برای سمنان ایجاد کرده است که نام این شهر در کنار نام هنرمندان، تولیدکنندگان، فعالان اقتصادی و علاقه‌مندان به فرهنگ و هنر از نقاط مختلف کشور قرار بگیرد. حضور غرفه‌داران و هنرمندان از استان‌های متعدد، علاوه بر ایجاد ارتباطات حرفه‌ای، باعث می‌شود گروهی از فعالان فرهنگی و اقتصادی کشور با فضای شهری، ظرفیت‌های اجتماعی و امکانات میزبانی سمنان آشنا شوند.
در چنین شرایطی، سمنان دیگر صرفاً محل برگزاری یک نمایشگاه نیست؛ بلکه به نقطه اتصال مجموعه‌ای از ارتباطات فرهنگی و اقتصادی تبدیل می‌شود. ارتباطاتی که اگر به‌درستی مدیریت و پیگیری شوند، می‌توانند در آینده به همکاری‌های مشترک، حضور هنرمندان سمنانی در رویدادهای سایر استان‌ها و معرفی ظرفیت‌های این شهر در شبکه‌های گسترده‌تر فرهنگی و اقتصادی منجر شوند.
البته باید به این نکته توجه داشت که شناخته‌شدن یک شهر با برگزاری یک رویداد اتفاق نمی‌افتد. برند شهری محصول مجموعه‌ای از تجربه‌های مثبت، رویدادهای مستمر، خدمات مناسب، کیفیت میزبانی و تصویری است که مخاطب پس از مواجهه با شهر در ذهن خود ثبت می‌کند. نمایشگاه می‌تواند یکی از ابزارهای مؤثر در این مسیر باشد، اما تداوم آن اهمیت بیشتری دارد.
بعد دیگر این رویداد، تأثیر آن بر اقتصاد شهری است؛ موضوعی که گاهی در تحلیل نمایشگاه‌ها کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد. معمولاً زمانی که از منافع اقتصادی یک نمایشگاه صحبت می‌شود، نگاه‌ها به میزان فروش غرفه‌ها معطوف می‌شود، در حالی که آثار اقتصادی چنین رویدادی بسیار گسترده‌تر از معاملات مستقیم میان فروشنده و خریدار است.
برای برگزاری یک نمایشگاه ملی، مجموعه‌ای از فعالیت‌های اقتصادی در شهر شکل می‌گیرد. حضور هنرمندان و غرفه‌داران از شهرهای دیگر، نیاز به اقامت، حمل‌ونقل، تهیه مواد غذایی، خدمات پشتیبانی و سایر امکانات شهری را افزایش می‌دهد. بازدیدکنندگانی که برای حضور در نمایشگاه به سمنان مراجعه می‌کنند نیز ممکن است از رستوران‌ها، مراکز خرید، اقامتگاه‌ها، فروشگاه‌ها و دیگر خدمات شهری استفاده کنند.
به این ترتیب، بخشی از گردش مالی ایجادشده در جریان نمایشگاه، به کسب‌وکارهایی منتقل می‌شود که اساساً ارتباط مستقیمی با صنایع‌دستی ندارند. از رانندگان و فعالان حمل‌ونقل گرفته تا واحدهای پذیرایی، مراکز اقامتی، فروشگاه‌ها، خدمات تبلیغاتی و کسب‌وکارهای کوچک، همگی می‌توانند از آثار جانبی حضور جمعیت و افزایش فعالیت اقتصادی بهره‌مند شوند.
این همان مفهومی است که در اقتصاد رویدادمحور مورد توجه قرار می‌گیرد؛ یعنی استفاده از یک رویداد فرهنگی یا هنری برای ایجاد تقاضا در بخش‌های مختلف اقتصاد محلی.
از این منظر، نمایشگاه صنایع‌دستی می‌تواند نمونه‌ای از پیوند اقتصاد فرهنگ با اقتصاد شهری باشد. هنرمند محصول خود را عرضه می‌کند، شهروند با خرید کالای تولیدشده توسط هنرمند از یک کسب‌وکار حمایت می‌کند، گردشگر از خدمات شهر استفاده می‌کند و فعال اقتصادی نیز فرصت تازه‌ای برای معرفی خدمات خود به دست می‌آورد.
البته برای سنجش واقعی این دستاوردها، لازم است پس از پایان نمایشگاه اطلاعاتی درباره میزان فروش غرفه‌ها، تعداد بازدیدکنندگان غیربومی، میزان استفاده از مراکز اقامتی و حجم فعالیت کسب‌وکارهای پیرامونی جمع‌آوری شود. بدون چنین ارزیابی‌ای نمی‌توان درباره میزان تأثیر اقتصادی نمایشگاه قضاوت دقیق داشت.
یکی از مهم‌ترین فرصت‌هایی که سمنان می‌تواند از این رویداد به دست آورد، توسعه گردشگری شهری است.
باید پذیرفت که حضور افراد در یک نمایشگاه لزوماً به معنای گردشگر شدن آن‌ها نیست. ممکن است هنرمندی از استانی دیگر برای چند روز در سمنان حضور داشته باشد، اما فرصت بازدید از جاذبه‌های تاریخی و فرهنگی شهر را پیدا نکند. ممکن است خانواده‌ای برای خرید صنایع‌دستی به سالن غدیر مراجعه کند، اما از وجود بناهای تاریخی، فضاهای فرهنگی و ظرفیت‌های گردشگری سمنان اطلاع کافی نداشته باشد.
این فاصله میان حضور در یک رویداد و تجربه‌کردن مقصد گردشگری، همان فرصتی است که باید برای آن برنامه‌ریزی کرد.
نمایشگاه ملی صنایع‌دستی می‌تواند دروازه ورود مخاطبان به تجربه گردشگری سمنان باشد. کافی است در کنار معرفی غرفه‌ها، اطلاعاتی درباره جاذبه‌های تاریخی، فرهنگی و گردشگری شهر نیز در اختیار بازدیدکنندگان قرار گیرد. معرفی مسیرهای گردشگری، تهیه نقشه بازدید، ارائه بسته‌های کوتاه گردشگری شهری، همکاری با راهنمایان گردشگری و مراکز اقامتی و حتی طراحی تورهای چندساعته می‌تواند به این هدف کمک کند.
در واقع، کسی که برای بازدید از نمایشگاه به سمنان آمده است، نباید تنها با خاطره خرید یک محصول به شهر خود بازگردد؛ بلکه می‌تواند با تجربه‌ای از معماری، تاریخ، فرهنگ، غذا و مهمان‌نوازی مردم سمنان نیز آشنا شود.
این موضوع از منظر اقتصاد گردشگری اهمیت زیادی دارد. هرچه مدت حضور گردشگر در یک مقصد افزایش پیدا کند و خدمات بیشتری دریافت کند، امکان توزیع منافع اقتصادی در بخش‌های مختلف شهر نیز بیشتر می‌شود.
در کنار معرفی آثار هنرمندان کشور، نباید از ظرفیت مهم معرفی صنایع‌دستی خود سمنان غافل شد. میزبانی یک نمایشگاه ملی زمانی بیشترین ارزش را برای شهر میزبان ایجاد می‌کند که محصولات و هنرهای بومی آن نیز سهم قابل توجهی از توجه بازدیدکنندگان را به خود اختصاص دهند.
سمنان نباید صرفاً محلی برای عرضه هنر دیگر مناطق باشد؛ بلکه باید از این فرصت برای معرفی توانمندی هنرمندان و صنعتگران خود استفاده کند. این نمایشگاه می‌تواند بستری برای معرفی رشته‌های بومی، محصولات شاخص، مهارت‌های سنتی و قابلیت‌های تولیدی هنرمندان سمنانی به مخاطبانی باشد که شاید تاکنون شناخت چندانی از این ظرفیت‌ها نداشته‌اند.
از سوی دیگر، قرارگرفتن محصولات سمنان در کنار تولیدات سایر استان‌ها امکان مقایسه، تبادل تجربه و آشنایی با شیوه‌های جدید طراحی و عرضه را فراهم می‌کند. این مقایسه می‌تواند برای هنرمندان محلی الهام‌بخش باشد و زمینه ارتقای کیفیت محصولات، تنوع‌بخشی به تولیدات و شناخت بهتر سلیقه مشتریان را فراهم آورد.
در این میان، حضور دانشجویان و آثار هنری دانشجویان پردیس هنر دانشگاه سمنان نیز قابل توجه است. پیوند دانشگاه با صنایع‌دستی می‌تواند به ورود ایده‌های تازه، طراحی نوآورانه، استفاده از دانش تخصصی و تقویت ارتباط میان آموزش و بازار کار منجر شود.
هنر زمانی می‌تواند در اقتصاد معاصر جایگاه پایداری پیدا کند که ارتباط میان هنرمند، دانشگاه، بازار و مصرف‌کننده تقویت شود.
یکی از نکاتی که باید در تحلیل صنایع‌دستی مورد توجه قرار گیرد، جایگاه آن در ایجاد اشتغال و حفظ مشاغل خرد و خانوادگی است.
بخش قابل توجهی از فعالیت‌های صنایع‌دستی در مقیاس کارگاه‌های کوچک، فعالیت‌های خانگی و کسب‌وکارهای فردی انجام می‌شود. در بسیاری از موارد، یک مهارت سنتی می‌تواند منبع درآمد یک خانواده باشد و تداوم آن علاوه بر حفظ یک هنر، به پایداری اقتصادی خانوار نیز کمک کند.
با این حال، تولید محصول به‌تنهایی برای تداوم یک کسب‌وکار کافی نیست. هنرمند باید بتواند محصول خود را به بازار معرفی کند، مشتری مناسب پیدا کند، قیمت‌گذاری درستی داشته باشد و به شبکه‌های توزیع دسترسی پیدا کند.
در همین زمینه، سخنان برزین ضرغامی، معاون صنایع‌دستی و هنرهای سنتی وزارت میراث‌فرهنگی، در آیین افتتاح نمایشگاه قابل توجه است. تأکید بر تکمیل زنجیره ارزش صنایع‌دستی، بازارسازی، بسته‌بندی، برندسازی، فروش مجازی، استانداردسازی و ارتباط با خریداران نشان می‌دهد که نگاه به این حوزه باید از تولید صرف فراتر برود.
به اعتقاد من، این یکی از مهم‌ترین پیام‌های نمایشگاه سمنان است. هنرمند ایرانی تنها به حمایت برای تولید نیاز ندارد؛ بلکه به سازوکاری نیازمند است که اثر او را از کارگاه به بازار و از بازار محلی به بازارهای ملی و حتی بین‌المللی برساند.
نمایشگاه‌ها می‌توانند بخشی از این مسیر باشند، اما نباید تنها فرصت فروش سالانه هنرمندان محسوب شوند. آنچه ضرورت دارد، ایجاد ارتباطات پایدار میان تولیدکنندگان، فروشگاه‌ها، شرکت‌های تجاری، پلتفرم‌های فروش اینترنتی و خریداران عمده است.
بعد اجتماعی این رویداد نیز به اندازه ابعاد اقتصادی و گردشگری آن اهمیت دارد.
در دنیای امروز که سبک زندگی به‌سرعت در حال تغییر است و نسل جدید بیشتر با محصولات صنعتی و تولیدات انبوه مواجه می‌شود، آشنایی مستقیم با فرآیند تولید صنایع‌دستی می‌تواند نقش مهمی در حفظ ارتباط نسل جوان با میراث فرهنگی ایفا کند.
اجرای زنده حدود پنج رشته صنایع‌دستی در نمایشگاه، از این جهت اهمیت دارد که مخاطب تنها محصول نهایی را مشاهده نمی‌کند، بلکه با بخشی از مهارت، ظرافت، زمان و دانشی که برای تولید آن صرف شده است نیز آشنا می‌شود.
گاهی مشاهده چند دقیقه از فرآیند ساخت یک اثر، تأثیری بیشتر از ساعت‌ها توضیح درباره ارزش صنایع‌دستی دارد. این تجربه می‌تواند نگاه مصرف‌کننده را تغییر دهد و او را به این درک برساند که ارزش یک محصول دست‌ساز تنها در مواد اولیه یا کاربرد آن خلاصه نمی‌شود، بلکه بخش مهمی از ارزش آن به دانش و مهارت انسانی نهفته در تولیدش بازمی‌گردد.
از سوی دیگر، حضور سیاه‌چادرهای عشایری و نمایش جلوه‌هایی از زندگی و فرهنگ اقوام مختلف، امکان آشنایی نسل جدید با شیوه‌های زیست، سنت‌ها و میراث ناملموس مناطق کشور را فراهم می‌کند. این بخش از نمایشگاه می‌تواند به تقویت احترام به تنوع فرهنگی و شناخت بهتر ریشه‌های اجتماعی و تاریخی ایران کمک کند.
میزبانی از هنرمندان استان‌های مختلف، نوعی دیپلماسی فرهنگی در مقیاس داخلی نیز محسوب می‌شود. هنرمندان در چنین فضایی با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند، تجربه‌های خود را به اشتراک می‌گذارند و از ظرفیت‌های یکدیگر شناخت پیدا می‌کنند.
این ارتباطات می‌تواند در آینده به شکل‌گیری همکاری‌های مشترک، تولیدات ترکیبی، تبادل استاد و هنرجو، برگزاری کارگاه‌های آموزشی و حضور متقابل در نمایشگاه‌های دیگر مناطق منجر شود.
برای سمنان نیز این تعاملات اهمیت دارد. شهر میزبان می‌تواند از طریق همین ارتباطات، شبکه‌ای از فعالان فرهنگی و هنری را ایجاد کند که در رویدادهای بعدی، به‌عنوان سفیران غیررسمی ظرفیت‌های این شهر عمل کنند.
هر هنرمندی که تجربه مثبتی از حضور در سمنان داشته باشد، می‌تواند در بازگشت به شهر خود، درباره این مقصد، امکانات آن و ظرفیت‌هایش صحبت کند. این همان نوعی از معرفی شهری است که از مسیر تجربه انسانی و ارتباطات اجتماعی شکل می‌گیرد و می‌تواند ماندگاری بیشتری داشته باشد.
یکی از موضوعاتی که به نظرم باید در برنامه‌ریزی رویدادهای آینده مورد توجه قرار گیرد، پیوند میان نمایشگاه‌های ملی و هویت برند شهری سمنان است.
سمنان ظرفیت آن را دارد که در کنار معرفی جاذبه‌های تاریخی و گردشگری خود، به‌عنوان شهری فعال در حوزه رویدادهای فرهنگی و هنری نیز شناخته شود. تحقق چنین تصویری نیازمند برنامه‌ریزی مستمر، تقویم مشخص رویدادها، تبلیغات هدفمند و مشارکت واقعی بخش خصوصی و نهادهای فرهنگی است.
اگر برگزاری نمایشگاه ملی صنایع‌دستی در سمنان به یک رویداد سالانه و دارای هویت مشخص تبدیل شود، به‌تدریج امکان شکل‌گیری یک برند رویدادی برای شهر فراهم خواهد شد. در این صورت، هنرمندان و تولیدکنندگان از ماه‌ها قبل برای حضور در آن برنامه‌ریزی خواهند کرد و مخاطبان نیز می‌دانند که در زمان مشخصی از سال می‌توانند برای حضور در یک رویداد فرهنگی و اقتصادی به سمنان سفر کنند.
البته برندسازی تنها با انتخاب نام و طراحی پوستر شکل نمی‌گیرد. کیفیت برگزاری، نظم اجرایی، دسترسی مناسب، امکانات رفاهی، تنوع برنامه‌ها، کیفیت محصولات و رضایت غرفه‌داران و بازدیدکنندگان، همگی در ساختن اعتبار یک رویداد نقش دارند.
با وجود همه فرصت‌هایی که برگزاری چنین نمایشگاهی ایجاد می‌کند، نباید از محدودیت‌ها و الزامات آن غافل شد.
یک نمایشگاه هفت‌روزه، حتی اگر با استقبال خوبی مواجه شود، به‌تنهایی نمی‌تواند مشکلات ساختاری صنایع‌دستی را برطرف کند. هنرمندان همچنان با افزایش هزینه مواد اولیه، دشواری‌های تولید، محدودیت‌های بازاریابی، ضعف شبکه توزیع و مشکلات دسترسی به بازارهای جدید مواجه هستند.
از این رو، ضروری است دستاوردهای نمایشگاه پس از پایان آن نیز دنبال شود. اطلاعات غرفه‌داران و هنرمندان می‌تواند در یک بانک اطلاعاتی منظم ثبت شود، ارتباطات تجاری ایجادشده پیگیری شود و زمینه حضور هنرمندان در بازارچه‌ها، فروشگاه‌های دائمی و بسترهای فروش مجازی فراهم آید.
تکمیل و راه‌اندازی فضای دائمی تخصصی صنایع‌دستی در سمنان، موضوعی است که در سخنان معاون صنایع‌دستی کشور نیز مورد توجه قرار گرفته است. چنین مجموعه‌ای می‌تواند نقش مهمی در تبدیل فعالیت‌های مقطعی نمایشگاهی به یک جریان مستمر اقتصادی داشته باشد؛ فضایی که در آن امکان نمایش، فروش، آموزش، تولید و ارتباط مستقیم هنرمند با مشتری فراهم شود.
همچنین لازم است دستگاه‌های اجرایی، شهرداری، دانشگاه‌ها، فعالان گردشگری و بخش خصوصی در طراحی و اجرای رویدادهای آینده نقش فعال‌تری داشته باشند. برگزاری نشست‌های تخصصی، کارگاه‌های آموزشی، جلسات تجاری میان تولیدکنندگان و خریداران و برنامه‌های فرهنگی مکمل می‌تواند ارزش افزوده نمایشگاه را افزایش دهد.
از منظر مدیریت شهری نیز این نمایشگاه یک تجربه قابل بررسی است. برگزاری یک رویداد ملی در هر شهر، علاوه بر مسئولیت برگزارکننده اصلی، نیازمند همکاری مجموعه‌ای از دستگاه‌ها و خدمات شهری است.
حمل‌ونقل، هدایت بازدیدکنندگان، اطلاع‌رسانی محیطی، پاکیزگی، ایمنی، امکانات رفاهی و مدیریت ترافیک از جمله موضوعاتی هستند که در تجربه نهایی مخاطبان اثرگذارند.
همکاری اداره‌کل میراث‌فرهنگی، شهرداری، فرمانداری و دیگر دستگاه‌های اجرایی در برگزاری این نمایشگاه، نشان‌دهنده ضرورت نگاه مشارکتی به رویدادهای فرهنگی است. اما این همکاری نباید صرفاً به تأمین مقدمات برگزاری محدود شود؛ بلکه باید در برنامه‌ریزی برای بهره‌برداری از نتایج رویداد نیز ادامه پیدا کند.
به‌ویژه شهرداری می‌تواند با استفاده از ظرفیت تبلیغات محیطی، معرفی جاذبه‌های شهر، طراحی مسیرهای گردشگری و مشارکت در ایجاد بازارچه‌های دائمی، سهم مؤثری در توسعه اقتصاد فرهنگ و گردشگری شهری داشته باشد.
در این میان، رسانه‌ها نیز مسئولیتی فراتر از انتشار خبر افتتاحیه و اعلام ساعات بازدید دارند. روایت تجربه هنرمندان، معرفی محصولات شاخص، بازتاب دیدگاه بازدیدکنندگان، معرفی جاذبه‌های سمنان و بررسی نتایج اقتصادی نمایشگاه، می‌تواند به افزایش اثربخشی رسانه‌ای این رویداد کمک کند.
در نهایت، دومین نمایشگاه ملی صنایع‌دستی سمنان را باید از منظر مجموعه‌ای از فرصت‌های به‌هم‌پیوسته ارزیابی کرد؛ فرصتی برای معرفی فرهنگ و هنر ایران، حمایت از تولیدکنندگان، تقویت اقتصاد محلی، توسعه گردشگری، افزایش تعاملات بین‌استانی، معرفی ظرفیت‌های بومی و ارتقای جایگاه سمنان در عرصه رویدادهای ملی.
اما نکته اساسی این است که برگزاری موفق یک نمایشگاه، پایان مسیر نیست؛ آغاز مسئولیت تازه‌ای برای بهره‌برداری از دستاوردهای آن است.
اگر ارتباطات ایجادشده در این رویداد ادامه پیدا کند، اگر محصولات هنرمندان سمنانی به بازارهای جدید راه یابد، اگر گردشگرانی که برای بازدید از نمایشگاه به شهر آمده‌اند با ظرفیت‌های تاریخی و فرهنگی آن نیز آشنا شوند و اگر زیرساخت‌های دائمی عرضه صنایع‌دستی توسعه پیدا کند، می‌توان گفت این رویداد توانسته است فراتر از یک برنامه تقویمی، به بخشی از فرآیند توسعه شهری تبدیل شود.
سمنان نباید به میزبانی چندروزه از هنرمندان و غرفه‌داران بسنده کند. این شهر باید از فرصت‌هایی که چنین رویدادهایی ایجاد می‌کنند، برای ساختن ارتباطات پایدار، تقویت اقتصاد فرهنگ و معرفی داشته‌های خود بهره بگیرد.
امروز سالن غدیر میزبان هنر و فرهنگ مناطق مختلف ایران است؛ اما فردای این نمایشگاه باید برای سمنان مهم‌تر از روزهای برگزاری آن باشد. فردایی که در آن هنرمندان محلی بازارهای گسترده‌تری داشته باشند، کسب‌وکارهای شهری از رونق بیشتری برخوردار شوند، گردشگران با شناخت عمیق‌تری از شهر بازگردند و نام سمنان در ذهن مخاطبان با فرهنگ، هنر، تاریخ و تجربه‌ای خوشایند از میزبانی گره بخورد.
شاید مهم‌ترین دستاورد چنین رویدادی همین باشد؛ اینکه سمنان تنها میزبان هنر ایران نباشد، بلکه از این فرصت برای معرفی هنر، هویت و ظرفیت‌های خودش به ایران استفاده کند.
انتهای پیام/
نظر شما