به گزارش خبرنگار میراثآریا، غلامرضا خادمی، فرزند حاج خلیفه خادمی، متولد ۱۳۱۵ بهبهان، از جمله چهرههایی است که زیست فردی و اجتماعیاش با فرهنگ، مذهب و خدمت عمومی درهم تنیده شده است. او که دوران کودکی را در مکتبخانه گذرانده و سپس یک دهه در حوزه علمیه آیتالله مجتهدی به تحصیل علوم دینی پرداخته، پیش از انقلاب اسلامی و در دهه ۵۰ با اعتماد مستقیم مردم به عضویت انجمن شهر بهبهان درآمد.
خادمی در گفتوگو با میراثآریا تصریح کرد: مردم مرا میشناختند. هیچگاه برای رای گرفتن تبلیغ نکردم. انتخاب من، انتخاب اعتماد بود.
به گفته اهالی بهبهان، کارنامه او طی دهههای متمادی، بر محور خدمت اجتماعی، فعالیتهای فرهنگی و صیانت از میراث معنوی منطقه شکل گرفته است. خادمی افزون بر فعالیتهای میدانی، مؤلف چند اثر در حوزه تاریخ مذهبی و روایتهای آیینی منطقه است؛ از جمله کتابهای «حضرت زینب(س) قهرمان کربلا»، «بوی خوش کربلا»، «شفایافتگان امامزاده حیدر و برادرانش» و «جامعالاخبار». او برای نگارش این آثار، سفرهای پژوهشی متعددی به کربلا، مکه، سوریه و حتی لندن انجام داده و کوشیده است روایتهای محلی را با اسناد و مشاهدات میدانی پیوند زند.
اما شاخصترین وجه فعالیت فرهنگی او، آیین ۳۰ ساله اهدای گل نرگس به حرم امام رضا است.
خادمی در اینباره گفت: هر سال ۸ هزار شاخه گل نرگس، هدیه مردم بهبهان به حرم امام رضا(ع) است. این سنت، ریشه در دعایی دارد که بنا بر نقل مطلعالشمس، امام رضا(ع) هنگام ورود به بهبهان فرمودند؛ اینکه پس از من در شهر شما گلی خواهد رویید که سالها باقی میماند. مردم رویش نرگس را اثر همان دعا میدانند.
او افزود: در سفرهای زیارتی به نجف و کربلا نیز هزاران شاخه نرگس بهبهان به حرمهای مطهر برده میشد. این کار انتقال عطر هویت یک شهر است.
بهبهان از مهمترین کانونهای تولید نرگس در ایران بهشمار میرود.
به گفته خادمی، سالانه حدود ۳۵ میلیون شاخه گل از ۲۲۰ هکتار نرگسزار این شهرستان برداشت میشود و خوزستان نیز با تولید سالانه حدود ۲۰۰ میلیون شاخه گل، سهم قابلتوجهی در بازار ملی دارد. با این حال، بهبهان با وجود برخورداری از قدیمیترین نرگسزار کشور، امروز دومین تولیدکننده نرگس است.
خادمی بخش مهمی از حیات خود را صرف احیای نرگسزارهای از میانرفته کرده است.
او درباره باغ سههکتاری خود گفت: ۵۰ سال پیش این زمین بایر بود. با ۱۸ هزار تومان نخل کاشتم و پیازهای نرگس را بهتدریج به یک میلیون رساندم. هر روز به دشت میرفتم و پیاز نرگس وحشی میآوردم. آنقدر کاشتم تا باغ شکل گرفت.
وی با اشاره به تخریب گسترده نرگسزارها در دهه ۵۰ افزود: با ورود ماشینآلات کشاورزی، بسیاری از پیازهای نرگس شخم زده و نابود شد تا گندم بکارند. نرگسزارها از بین رفت. من تلاش کردم این میراث را دوباره احیا کنم. پس از بازدید مسئولان، دستور احیای نرگسزارهای منابع طبیعی صادر شد.
خادمی همچنین به شهرت جهانی نرگس بهبهان اشاره کرد و گفت: حدود ۶۰ سال پیش، پیاز نرگس بهبهان به هلند برده شد و امروز در آن کشور نیز کشت میشود. در جشنواره گل سال ۱۹۹۲ هلند، نرگس بهبهان رتبه نخست را کسب کرد. نرگس هلندی عطر ندارد؛ اما نرگس بهبهان هویت عطری دارد.
او در ادامه با نقل خاطرهای از بازار گل تهران گفت: روزی فروشندهای فریاد میزد نرگس شیراز. به او گفتم این نرگس بهبهان است. گفت تو خادمی نیستی؟ گفتم چرا. گفت گلهای شما را با بقیه قاطی میکنم تا عطر بگیرد.
خادمی تاکید کرد: نرگس کازرون نیز در اصل از پیازهای نرگس بهبهان منشأ گرفته است، وقتی نرگسزارهای بهبهان آسیب دید، برخی کشاورزان از مناطق دیگر پیازها را بردند و در زمینهای خود کاشتند. منشأ این نرگسها بهبهان است.
انتهای پیام/
نظر شما