مجتبی گهستونی، روزنامه‌نگار و فعال گردشگری و میراث‌فرهنگی در یادداشتی نوشت: ۲۱ فوریه، روز جهانی راهنمایان گردشگری، هر سال فرصتی است برای قدردانی از کسانی که سفر را از یک جابه‌جایی ساده به تجربه‌ای انسانی، فرهنگی و آگاهی‌بخش تبدیل می‌کنند. اما سال ۲۰۲۶ معنای ویژه‌تری دارد؛ چرا که شعار امسال، «راهنمایان گردشگری، پل‌سازان صلح و تفاهم» نه‌تنها یک جمله زیبا، بلکه ضرورتی حیاتی برای جهانی است که بیش از هر زمان دیگری به گفت‌وگو، همدلی و شناخت متقابل نیاز دارد.

در دنیایی که اخبار نادرست، روایت‌های ناقص و فاصله‌های فرهنگی گاه میان ملت‌ها دیوار می‌کشد، راهنمایان گردشگری همان کسانی‌اند که این دیوارها را ترک می‌اندازند. آن‌ها با روایت‌های دقیق، با احترام به فرهنگ‌ها و با توانایی شگفت‌انگیزشان در ایجاد ارتباط انسانی، پلی می‌سازند میان مردمی که شاید هرگز فرصت گفت‌وگوی مستقیم با یکدیگر را نداشته باشند.

راهنمای گردشگری فقط یک همراه سفر نیست؛ او یک معلم است، یک میانجی فرهنگی، یک سفیر بی‌پرچم. هر توضیح او می‌تواند تصویری تازه و واقعی از یک ملت بسازد و هر لبخندش می‌تواند سوءتفاهمی را از میان بردارد. این همان جایی است که نقش راهنما از حرفه فراتر می‌رود و به رسالتی انسانی تبدیل می‌شود.

اما پشت این رسالت، واقعیتی تلخ پنهان است.

در ماه‌های اخیر، بسیاری از راهنمایان گردشگری در ایران و جهان با شرایطی دشوار و ناعادلانه روبه‌رو بوده‌اند. کاهش سفرها، بی‌ثباتی اقتصادی، نبود حمایت‌های کافی، و گاه بی‌توجهی به جایگاه حرفه‌ای آنان، زندگی و معیشتشان را تحت فشار قرار داده است. بسیاری از راهنمایان با وجود تخصص، تجربه و سال‌ها تلاش، با مشکلاتی مواجه‌اند که نه در شأن نقش فرهنگی و اجتماعی آنان است و نه درخور مسئولیتی که بر دوش می‌کشند.

در حالی که جهان از نقش راهنمایان در ایجاد صلح و تفاهم سخن می‌گوید، بسیاری از آنان در عمل با چالش‌هایی مانند نبود بیمه، درآمدهای ناپایدار، محدودیت‌های کاری، و حتی نادیده‌گرفته‌شدن در تصمیم‌گیری‌های حوزه گردشگری دست‌وپنجه نرم می‌کنند. این تناقض تلخ، یادآور این حقیقت است که برای ساختن جهانی آرام‌تر، باید ابتدا از کسانی حمایت کرد که خود حامل پیام صلح‌اند.

شعار امسال تنها یک جمله نیست؛ دعوتی است برای بازاندیشی. اگر راهنمایان گردشگری پل‌سازان صلح‌اند، پس باید ستون‌های این پل را محکم کرد. باید شرایط کاری آنان را بهبود بخشید، امنیت شغلی‌شان را تضمین کرد، و نقش واقعی‌شان را در سیاست‌گذاری‌های گردشگری به رسمیت شناخت.

جهان امروز بیش از هر زمان دیگری به کسانی نیاز دارد که بتوانند فرهنگ‌ها را به هم نزدیک کنند. و چه کسی بهتر از راهنمایان گردشگری که هر روز در خط مقدم این ارتباط ایستاده‌اند.

روز جهانی راهنمایان گردشگری در سال ۲۰۲۶ نه‌تنها نکوداشت یک حرفه، بلکه بزرگداشت یک رسالت است؛ رسالت ساختن جهانی که در آن انسان‌ها پیش از آنکه از هم بترسند، یکدیگر را بشناسند.  

شاید بهترین ادای احترام به این قشر پرتلاش آن باشد که صدای آنان را بشنویم، مشکلاتشان را جدی بگیریم و ارزش واقعی کارشان را درک کنیم. زیرا هر سفر فرصتی برای صلح است و هر راهنما نگهبان این فرصت.

انتهای پیام/