در اين مراسم دو نفر به نام دي زار « مادر زار » و بوا زار « پدر زار » در مراسم حضور پيدا کرده و دو ساز به نام شيخ فرج که نوعي ساز کوبه است مي آورند .
در کنار ساز ليوا پرچمي سبز برپا ميکنند . با نواختن ساز اجراي مراسم يا ليوا شروع مي شود و بقيه سازها نيز به دنبال آن نواخته ميشوند . خواننده مراسم که نوازنده ساز نيز است نغمه ها و اشعاري مي خواند .
اين مراسم گاهي تا سه شب ادامه دارد و فرد زاري با رقص و فريادهاي خود گويي مي خواهد از آن بيماري و يا زار خلاص شود . بعد از پايان مراسم شخص بيمار بهبود پيدا مي کند .
در پايان مراسم در صورت لزوم مريض را به اتاقي برده دي زار و بوا زار به بدن او روغن مي مالند و سه روز او را در اتاق نگهداري مي کنند تا بهبود کامل پيدا کند .
نغمه و اشعاري که در مراسم زار خوانده مي شود به زبان خاصي است که گفته ميشود سياه پوستان آفريقايي که به جنوب ايران آمده بودند با همان لحن خاص و همراه با ساز اين مراسم را اجرا کرده تا اينکه با فرهنگ و اعتقادات مردم بومي منطقه آميخته شده و بصورت کنوني جايگاه ويژه اي در باورهاي مردم در آمده است .
اين مراسم از لحاظ مطالعات و پژوهشهاي مردم شناسي خصوصاً شناسايي موسيقي درمان در استان بوشهر از اهميت بسياري برخوردار است و در حال حاضر در استان بوشهر خصوصاً جزيره خارک قابل مشاهده است ./106
انتهای پیام/
