غلامرضا ظریفیان، مسئول هماهنگی شورای سیاستگذاری کمیته تاریخ شفاهی میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی در گفتوگو با خبرنگار میراثآریا با اشاره به اهمیت راهبردی پروژه تاریخ شفاهی در وزارت میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی اظهار کرد: اصل توجه به ظرفیت پیشکسوتان و مدیران سابق پیش از این نیز وجود داشت، اما آنچه امروز این روند را متمایز میکند، قرار گرفتن آن در چارچوبی منسجم و مبتنی بر منطق حکمرانی فرهنگی است؛ نگاهی که به پیوستار تاریخی نهاد و ضرورت صیانت از سرمایه دانشی آن توجه دارد.
وی با بیان اینکه هر نهاد فرهنگی برای تداوم کارآمدی خود نیازمند بازخوانی مستمر تجربههای گذشته است، افزود: وزارت میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی که حافظ حافظه تاریخی ملت است، اگر به تاریخ تحولات، تجربههای مدیریتی و روایت زیسته کنشگران خود بیتوجه بماند، با نوعی گسست نهادی و هویتی مواجه خواهد شد. صیانت از میراث، شامل ذخیره تجربیات و دانش انباشته سازمانی نیز میشود.
ظریفیان با تبیین نسبت میان روایت و نهادینهسازی مفاهیم تصریح کرد: در سنتهای دینی نیز روایتگری جایگاه بنیادین دارد. پیامبران برای ماندگاری پیام، آن را در قالب روایت عرضه میکردند؛ زیرا انسان بدون قصه و روایت نمیتواند معنا را درونی کند. در سطح نهادی نیز همین قاعده صادق است؛ تجربهها زمانی به سرمایه پایدار تبدیل میشوند که روایت شوند و در حافظه جمعی سازمان تثبیت یابند.
وی ادامه داد: بر همین اساس، شورای سیاستگذاری تاریخ شفاهی با حضور وزیر، جمعی از معاونان و استادان حوزههای مرتبط تشکیل شده و تاکنون پنج جلسه آن برگزار شده است. حضور مستمر وزیر در این جلسات نشاندهنده نگاه راهبردی به این پروژه و جایگاه آن در منظومه مدیریتی وزارتخانه است.
مسئول هماهنگی شورای سیاستگذاری کمیته تاریخ شفاهی با اشاره به دامنه گسترده این طرح گفت: برای انجام مصاحبههای عمیق تاریخ شفاهی، بیش از ۱۲۰ نفر از مدیران پیشین، پیشکسوتان، هنرمندان صنایعدستی و فعالان حوزه گردشگری شناسایی شدهاند و تاکنون با حدود ۴۰ تا ۵۰ نفر از آنان گفتوگوهای تخصصی انجام شده است. این گفتوگوها توسط تیمهای علمی و پژوهشی انجام میشود تا از حیث روشمندی و اعتبار، واجد استانداردهای علمی باشد.
وی تاکید کرد: خروجی این فرایند پس از تدوین و ویرایش علمی، در قالب آثار مکتوب منتشر خواهد شد تا بهعنوان یک منبع مرجع در اختیار مدیران، پژوهشگران و نسلهای آینده قرار گیرد. هدف نهایی، تولید سرمایه معرفتی برای ارتقای کیفیت تصمیمسازی و تصمیمگیری در حوزه حکمرانی فرهنگی است.
ظریفیان در پایان خاطرنشان کرد: تاریخ شفاهی، سازوکاری برای تقویت هویت سازمانی و تضمین تداوم تجربیات است. هر نهادی که حافظه خود را بازسازی و روایت کند، از تکرار خطاها مصونتر خواهد بود و با اتکای به سرمایه دانشی خویش، مسیر آینده را آگاهانهتر ترسیم خواهد کرد.
انتهای پیام/
نظر شما