زهره بزرگمهری، چهره ماندگار میراث‌فرهنگی، در گفت‌وگو با خبرنگار میراث‌آریا با محکومیت حملات اخیر رژیم‌های صهیونیستی و آمریکا و خسارات واردشده به بناهای تاریخی ایران، این اقدام را ضربه‌ای جدی به حافظه تاریخی و هویت فرهنگی ملت ایران و جهانیان دانست.

او با اشاره به پیامدهای مخرب جنگ بر میراث‌فرهنگی اظهار کرد: در همه جنگ‌ها، آثار تاریخی نیز در معرض آسیب قرار می‌گیرند، اما ضربه‌هایی که در این حملات به بناهای تاریخی کشور وارد شده است به باور من در حد و اندازه یک فاجعه انسانی است؛ زیرا این آثار تنها ساختمان‌هایی از سنگ و آجر نیستند، بلکه حاملان فرهنگ، هویت و تجربه زیسته نسل‌های متعدد یک ملت به شمار می‌روند.

بزرگمهری با بیان اینکه تخریب میراث تاریخی در واقع تعرض به سرمایه‌های تمدنی بشریت است، ادامه داد: وقتی بناهایی که حاصل قرن‌ها تاریخ، هنر و دانش معماری هستند در معرض نابودی قرار می‌گیرند، در حقیقت بخشی از حافظه فرهنگی یک ملت و حتی بخشی از میراث مشترک انسانی آسیب می‌بیند.

این چهره ماندگار میراث‌فرهنگی همچنین با طرح پرسشی درباره مسئولیت نهادهای بین‌المللی گفت: جامعه جهانی باید توضیح دهد چگونه ممکن است در یک درگیری نظامی، چنین آثار ارزشمندی هدف آسیب قرار گیرند و واکنش مؤثری از سوی نهادهای مسئول مشاهده نشود. نهادهای فرهنگی و مجامع بین‌المللی در قبال حفاظت از میراث بشری مسئولیت دارند و نمی‌توانند نسبت به چنین رویدادهایی بی‌تفاوت باشند.

او در عین حال با اشاره به اقدامات داخلی برای حفاظت از آثار تاریخی افزود: مسئولان و متخصصان حوزه میراث‌فرهنگی تا حد امکان تمهیدات حفاظتی لازم را برای کاهش خسارات به کار بستند و در موزه‌ها نیز اشیای ارزشمند و تاریخی به مکان‌های امن منتقل شد؛ با این حال، هنگامی که یک بنای تاریخی به‌طور مستقیم مورد اصابت قرار می‌گیرد یا به‌طور کامل تخریب می‌شود، امکان جلوگیری از خسارت بسیار محدود خواهد بود.

بزرگمهری در ادامه به نقش نهادهای بین‌المللی به‌ویژه یونسکو اشاره کرد و گفت: انتظار می‌رفت مجامع بین‌المللی و نهادهایی که مأموریت صیانت از میراث‌فرهنگی جهان را بر عهده دارند، دست‌کم موضع‌گیری روشن و صریحی در قبال این رخدادها داشته باشند. اما آنچه تاکنون مشاهده شده، بیشتر سکوت و انفعال بوده است؛ موضوعی که برای جامعه فرهنگی و متخصصان میراث‌فرهنگی بسیار تأمل‌برانگیز و تأسف‌بار است.

او تاکید کرد: در چنین شرایطی، جامعه جهانی باید مسئولیت تاریخی خود را در قبال حفاظت از میراث‌فرهنگی ایفا کند؛ زیرا نابودی بناهای چندصد ساله یا چند هزار ساله تنها خسارتی برای یک کشور نیست، بلکه لطمه‌ای به سرمایه فرهنگی بشریت محسوب می‌شود.

انتهای پیام/