سید عمادالدین موسوی، پژوهشگر و روایت‌گر میراث معنوی انقلاب در یادداشتی نوشت: به عنوان کسی که سال‌ها میان اسناد خاک‌خورده و خاطرات شفاهی مردمان این سرزمین زیسته‌ام، «دهه فجر» برای من نه یک مناسبت تقویمی، که یک «نقطه عطف وجودی» در کالبد ایران است.

بهمن ۱۳۵۷، زمستانی بود که بوی بهار می‌داد. اگر به حافظه جمعی کوچه‌ها و خیابان‌های تهران و شهرهای دیگر رجوع کنیم، تصویری را می‌بینیم که هیچ دوربین عکاسی نتوانسته تمام ابعاد آن را ثبت کند. آن روزها، «اراده» تنها سلاحی بود که در دست مردم می‌درخشید.

وقتی از واقعه‌ای به نام «انقلاب» سخن می‌گوییم، از فوران آگاهی سخن می‌گوییم. یازدهم تا بیست و دوم بهمن ماه، ده روزی بود که گویی زمان کش آمد و هر ساعت آن به اندازه یک سال، تجربه و معرفت در خود جای داد.

ورود حضرت امام (ره) در دوازدهم بهمن، تنها بازگشت یک رهبر به میهن نبود؛ بلکه بازگشتِ «خودِ گم‌گشته» یک ملت به خویشتن بود. به عنوان یک تاریخ‌نگار، وقتی به صفوف به‌هم‌پیوسته مردم در آن روزها می‌نگرم، چیزی فراتر از یک اعتراض سیاسی می‌بینم. آنجا، شکوهِ «وحدت کلمه» تجلی یافته بود. از دانشجو و بازاری تا کارگر و کشاورز، همه در یک صف ایستاده بودند تا ثابت کنند که وقتی ملتی بخواهد، هیچ سدی تاب ایستادگی در برابر امواج خروشانش را ندارد.

روایتگریِ آن روزها، روایتِ شجاعت‌های بی‌نام‌ونشان است. روایتِ مادری که برای جوانانِ در خیابان، نان گرم می‌آورد و روایتِ پدری که با شاخه‌گلی به استقبال لوله تفنگ‌ها می‌رفت. این‌ها جزئیاتِ حیاتیِ تاریخ ما هستند که نباید زیر چرخ‌دنده‌های تحلیل‌های کلان سیاسی گم شوند. دهه فجر، تجسم عینیِ «ما می‌توانیم» بود در عصری که همه به ما می‌گفتند «شما نمی‌توانید».

امروز که به آن وقایع می‌نگریم، نباید تنها به ذکر خاطرات بسنده کنیم. وظیفه ما به عنوان راوی و مورخ، استخراج «معنا» از دل آن حوادث است. انقلاب ایران، انفجار نور بود، نه فقط به این خاطر که ساختارهای کهنه را فرو ریخت، بلکه به این دلیل که به انسانِ ایرانی، اعتبار و هویت بخشید. میراثی که از ۲۲ بهمن برای ما به جا مانده، میراثِ «عزت» است. 

در قامت یک روایت‌گر که عمری را در مسیر بازخوانی ریشه‌های این درخت تنومند گذرانده، معتقدم دهه فجر فرصتی است برای بازخوانی پیمانی که با آرمان‌های عدالت‌خواهی و استقلال بستیم. ما باید قصه آن روزها را برای نسلی بگوییم که آن زمستانِ گرم را ندیده است؛ باید بگوییم که این آرامش و استقلال، ثمره خون‌هایی است که فرشِ سرخِ آزادی را بر سنگفرش خیابان‌ها پهن کرد.

دهه فجر، یادآور این حقیقتِ جاودانه است که حق ماندنی و باطل رفتنی است. این روزها، زمانِ تجدید میثاق با روحی است که در کالبد ایران دمیده شد؛ روحی که هنوز هم در رگ‌های این سرزمین جاری است و ما را به سوی آینده‌ای روشن‌تر، با تکیه بر اصالت‌هایمان، فرا می‌خواند. تاریخ نمرده است؛ تاریخ در تک‌تک ثانیه‌های این ده روز، زنده و تپنده است تا به ما یادآوری کند که برای رسیدن به سپیده، باید از دل تاریکی گذشت و به خورشید ایمان داشت.

انتهای پیام/