جلیل گلشن در گفت‌وگو با خبرنگار میراث‌آریا، با اشاره به پیشینه بیش از هفت دهه‌ای کنوانسیون ۱۹۵۴ لاهه درباره حمایت از اموال فرهنگی در زمان مخاصمات مسلحانه اظهار کرد: با وجود گذشت بیش از نیم قرن از تصویب این کنوانسیون، تحولات ژئوپلیتیکی و تغییر ماهیت جنگ‌ها نشان می‌دهد که سازوکارهای فعلی بازدارندگی لازم را ندارند و تعرض و صدمات اخیر به آثار تاریخی کشور، از جمله مجموعه میراث جهانی کاخ گلستان، ضرورت تجدیدنظر جدی در این سند بین‌المللی را آشکار کرده است.

وی افزود: باید در بازتعریف حقوقی، هر کشوری که به آثار تاریخی، به‌ویژه آثاری که در فهرست میراث جهانی ثبت شده‌اند، خسارت وارد کند، با عنوانی هم‌تراز نسل‌کشی فرهنگی مورد پیگرد قرار گیرد و در دادگاه‌های بین‌المللی با مجازات‌های مشخص و غیرقابل تعلیق مواجه شود.

گلشن تصریح کرد: مسئولیت دولت متجاوز نباید صرفا به پرداخت هزینه‌های مرمت و جبران خسارت محدود شود؛ بلکه لازم است در چارچوب حقوق بین‌الملل کیفری، فرآیند محاکمه رسمی و صدور حکم محکومیت برای آن پیش‌بینی شود تا اصل بازدارندگی به‌صورت مؤثر تحقق یابد.

چهره ماندگار میراث‌فرهنگی کشور با تاکید بر جایگاه جهانی این اثر تاریخی خاطرنشان کرد: مجموعه میراث جهانی کاخ گلستان بخشی از فرهنگ و حافظه مشترک بشریت است و تمامی کشورها بر اساس تعهدات بین‌المللی خود موظف‌اند هرگونه تعرض به آن را محکوم کنند.

وی ادامه داد: ضروری است با ابتکار عمل کشورهای دارای تجارب مشابه در آسیب‌دیدگی میراث‌فرهنگی، ائتلافی حقوقی ـ فرهنگی شکل گیرد تا اصلاح کنوانسیون ۱۹۵۴ و تدوین ضمانت‌های اجرایی سخت‌گیرانه‌تر در دستور کار مجامع بین‌المللی قرار گیرد و مجازات‌های سنگین و الزام‌آور برای صدمات وارده به میراث جهانی به تصویب برسد.

گلشن در پایان تاکید کرد: انتظار می‌رود میان جمهوری اسلامی ایران و کشورهایی که آثار تاریخی آنان نیز در سال‌های اخیر هدف حمله قرار گرفته، نشست‌های مشترک تخصصی برگزار شود تا با اجماع‌سازی حقوقی، مسیر اصلاح کنوانسیون ۱۹۵۴ هموار و نظام حمایتی مؤثرتری برای صیانت از میراث فرهنگی جهانی طراحی شود.

انتهای پیام/