به گزارش خبرنگار میراث آریا، محمدحسین عزیزی خرانقی با اشاره به این واقعیت تلخ که در آتش جنگها نخستین قربانیان غیرنظامی تنها انسانها نیستند، بلکه هویت و حافظه جمعی آنان در قالب میراث فرهنگی خاکستر میشود، تأکید کرد: میراث فرهنگی اعم از ملموس (موزهها، محوطههای باستانی، بناهای تاریخی) و ناملموس (آیینها، موسیقی، اسطورهها) ستون فقرات زیست فرهنگی و اجتماعی جامعه ایران را تشکیل میدهد و تابآوری جوامع در برابر بحرانها مرهون پاسداری از آن است.
معاون پژوهشی پژوهشکده باستانشناسی با یادآوری تجربه تلخ جنگهای منطقه خاطرنشان کرد: محوطههای باستانی و ابنیه تاریخی به دلیل ماهیت غیرقابل جابهجایی و آسیبپذیری ذاتی، در خط مقدم تخریب قرار میگیرند. در سناریوی تهدید نظامی علیه ایران، آثاری چون کاخ گلستان در تهران (نماد هنر قاجاری و یکی از قدیمیترین بناهای پایتخت) و کاخ عالیقاپودر میدان نقش جهان اصفهان (شاهکار معماری صفوی) و دیگر آثار تاریخی کشور در معرض خطری جبرانناپذیر خواهند بود. وی تصریح کرد که تخریب چنین مکانهایی فقط نابودی آجر و سنگ نیست، بلکه پاکشدن برگهایی از تاریخ یک تمدن کهنسال و هویت یک ملت است.
این مقام مسئول در پژوهشکده باستانشناسی، مهمترین درس از مطالعات مدیریت بحران در مناطق باستانی را تأکید بر مرحله «پیش از جنگ» دانست و گفت: دانش حداقلی مدیران محلی برای مدیریت بحران در محوطههای تاریخی، حداکثر کارایی را در زمان صلح و آمادگی دارد. مدیران میراث فرهنگی باید پیش از هرگونه تهدید نظامی، اقدامات حفاظتی، مقاومسازی کالبدی و رعایت دقیق حریم آثار باستانی را به کار بندند تا میزان آسیبپذیری بافت تاریخی به کمترین سطح ممکن برسد.
عزیزی خرانقی با انتقاد از نهادهای بینالمللی، اظهار کرد: میراث فرهنگی تنها متعلق به نسل امروز نیست، بلکه امانتی برای تمام نسلهای آینده ایران و جهان است. هرگونه اقدام نظامی علیه ایران که منجر به تخریب آثاری چون کاخ گلستان و عالیقاپو شود، نه تنها یک جنایت جنگی محض، بلکه ضربهای مهلک به حافظه بشریت خواهد بود. جامعه جهانی و نهادهای بینالمللی باید پیش از وقوع فاجعه، جلوی این تهدید صریح را بگیرند.
او در پایان یادآور شد که بر اساس کنوانسیون ۱۹۵۴ لاهه برای حفاظت از اموال فرهنگی در زمان مخاصمات مسلحانه، هرگونه اقدام نظامی تهدیدآمیز علیه آثار تاریخی، نقض صریح حقوق بینالملل محسوب میشود.
انتهای پیام/
نظر شما